ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਯਜਮਾਨਾਂ ਨੇ ਸੋਮਾ ਰਸ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਗੋਮਾਤਾ ਦਾ ਸਿਰ ਅਤੇ ਜੌ ਦਾ ਸਿਰ ਮਿਲਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵਾਤਾਪੀ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਕਿ ਇਹ ਸੋਮਾ ਰਸ ਸਾਡੇ ਅੰਦਰ ਪੋਸ਼ਣ ਵਧਾਵੇ। ਫਿਰ, ਉਹ ਪੌਦੇ ਨੂੰ ਵੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਤੂੰ ਖੀਰ, ਗੁਰਦਾ ਤੇ ਮੱਜਾ ਵਾਂਗ ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾ, ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਅੰਦਰ ਪੂਰਨ ਪੋਸ਼ਣ ਪੈਦਾ ਕਰ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵਾਤਾਪੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਭਾਵ ਨਾਲ ਸੱਦਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਵਾਂ ਆਪਣੀ ਮਨਚਾਹੀ ਭੇਟ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਭੋਜ ਵਿੱਚ ਉਹ ਪਿਤਾ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਸਾਥੀ ਬਣਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਵੀ ਉਸ ਭੋਜ ਦਾ ਅਨੰਦ ਲੈ ਸਕੀਏ। ਇਸੇ ਦਿਨ, ਅੱਗਨਿ ਨੂੰ ਪ੍ਰਜਵਲਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਅੱਗਨਿ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਿਜੈਯੀ ਅਤੇ ਗਿਆਨੀ ਦੂਤ ਹੈ, ਉਹ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਤਨੂਨਪਾਤ ਦੇ ਲਈ ਮਧੁਰ ਯਜਨਾ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਅਣਗਿਣਤ ਦੌਲਤ ਬਖ਼ਸ਼ਦਾ ਹੈ। ਅੱਗਨਿ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਯੋਗ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੈ। ਪੁਰਾਣੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੁਸ਼ ਬਿਛਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਆਦਿਤਿਆ ਦੀ ਜੋਤਿ ਚਮਕਦੀ ਹੈ। ਉਥੇ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਨਦੀਆਂ ਘਿਉ ਵਾਂਗ ਵਹਿਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਸਜੀ-ਸਵਾਰੀ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਉਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਬੈਠਣ ਦਾ ਆਮੰਤ੍ਰਣ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲੇ, ਵਾਕਪਟੂ ਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਹੋਮ-ਪੁਰੋਹਿਤ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਯਜਨਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ। ਭਾਰਤੀ, ਇਲਾ, ਸਰਸਵਤੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਨੂੰ ਸੱਦ ਕੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਮਹਾਨਤਾ ਦੇਣ। ਤਵਸ਼ਟਰ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਆਕਾਰਾਂ ਅਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਸਰਵਨਾਥ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਬਖ਼ਸ਼ੀਸ਼ ਲਈ ਯਜਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੰਗਲ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਰਸ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵਗਾ, ਅਤੇ ਅੱਗਨਿ ਭੋਜਨ ਪਹੁੰਚਾਵੇ। ਅੱਗਨਿ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਅਗਵਾ ਹੈ, ਗਾਯਤ੍ਰੀ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ 'ਸ੍ਵਾਹਾ' ਦੇ ਉਚਾਰਣ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਅੱਗਨਿ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਚੰਗੀ ਰਾਹ ਤੇ ਲੈ ਚਲੇ, ਸਭ ਰਾਹ ਜਾਣ ਕੇ ਸਾਨੂੰ繁ਸਿੱਧੀ ਦੇਵੇ, ਤੇ ਟੇੜੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਬਚਾਵੇ। ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਅੱਗਨਿ, ਆਪਣੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾ, ਪੂਸ਼ਣ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਧਰਤੀ ਸਾਡੇ ਵੰਸ਼ਾਂ ਤੇ ਦਇਆਵਾਨ ਹੋਣ। ਅੱਗਨਿ, ਸਾਡੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਅੱਗ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਣ ਜਾਂ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਜਾਤੀਆਂ ਤੋਂ; ਸਾਡੇ ਭਲੇ ਲਈ, ਸਾਨੂੰ ਅਮਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਬਖ਼ਸ਼। ਅੱਗਨਿ, ਆਪਣੀ ਅਟੱਲ ਰੱਖਿਆ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਹਿਫ਼ਾਜ਼ਤ ਕਰ; ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਚਮਕ। ਤੇਰਾ ਭਗਤ ਕਿਸੇ ਡਰ ਵਿਚ ਨਾ ਪਵੇ; ਤੇਰੀ ਹੋਰ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਜਾਣ ਸਕੀਏ। ਦੁਸ਼ਟ, ਵੈਰੀ ਜਾਂ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕੇ; ਠੱਗ, ਧੋਖੇਬਾਜ਼ ਜਾਂ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸਾਨੂੰ ਹਾਨੀ ਨਾ ਦੇ ਸਕੇ। ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇ, ਹੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ। ਤੂੰ, ਜੋ ਸੱਚ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ ਹੈ, ਗਾਇਕ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਹਰ ਕਿਸੇ ਹਾਨੀ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਾਲੇ ਤੋਂ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਹੀ ਸਰਵ-ਰੱਖਿਅਕ ਹੈਂ। ਅੱਗਨਿ, ਤੂੰ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਪੁਰਾਤਨ ਰਾਹ ਲੱਭ; ਤੈਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੂੰ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਅਗਵਾ ਹੈਂ। ਅਸੀਂ ਇਹ ਬਚਨ ਮਹਾਨ ਅੱਗ ਅੱਗੇ ਆਖੇ ਹਨ; ਅਸੀਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਤਾਕਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੀਏ ਅਤੇ ਇਸ ਪੋਸ਼ਣਸ਼ੀਲ ਜਨਤਾ ਨੂੰ ਜਾਣ ਸਕੀਏ। ਫਿਰ, ਉਹ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤਿ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਜੀਭ ਮਿੱਠੀ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਗੀਤ ਚਮਕਦਾਰ ਹਨ, ਜਿਸਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਨਵੇਂ ਮਨ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਸੁਣਦੇ ਹਨ। ਪੁਜਾਰੀ ਆਪਣੇ ਸੁਰ ਉਸ ਨਾਲ ਜੋੜਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਭਗਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਧਾਰ ਵਗਦੀ ਹੈ। ਬ੍ਰਿਹਸਪਤਿ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ, ਮਾਤਰਿਸ਼ਵਾਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ, ਆਦਰ ਅਤੇ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਭਜਨ ਸਾਵਿਤਰ ਦੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਂਗ ਉੱਚਾ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਨਿਸ਼ਚੇ ਨਾਲ ਵਿਲੱਖਣ, ਜੰਗਲੀ ਪਸ਼ੂ ਵਾਂਗ ਤੀਖਾ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਰੱਖਿਅਕ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਭਜਨ ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਰਥਵਾਨ ਦਾ ਗੀਤ ਲੁਕਵੇਂ ਭਾਰ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲੀ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤਿ ਦੀ ਤਾਕਤ ਬੱਦਲਾਂ ਉੱਤੇ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਉਸਨੂੰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਸਮਝ ਕੇ ਭਲਾ ਲੱਭਣ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੁਖੀ ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਯੋਗ ਨੂੰ ਦਾਤ ਨਹੀਂ ਰੋਕਦਾ, ਪਰ ਨਿਮਾਣਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਦਾਤਾ ਦਾ ਰਸਤਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁੱਲਾ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਮਿੱਤਰ ਦਾ ਰਸਤਾ ਆਸਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਕਮਜ਼ੋਰ ਨਹੀਂ, ਸਾਨੂੰ ਚੰਗੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਕੇ ਵਧਦੇ ਹਨ। ਉਸਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਵਗਦਾ ਹੈ; ਬ੍ਰਿਹਸਪਤਿ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਅੰਦਰੋਂ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਗਿੱਧ ਵਾਂਗ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨਤਾ ਤੋਂ ਜੰਮੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਸਾਂਡ-ਸਵਰੂਪ, ਦੇਵਤਾ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤਿ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਹੋਈ; ਉਹ ਸਾਡੀ ਵਡਿਆਈ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਵੀਰਤਾ, ਧਨ-ਧਾਨ, ਅਤੇ ਪੋਸ਼ਣਸ਼ੀਲ ਜਨਤਾ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰਾਏ। ਇਸ ਸਭ ਵਿਚ, ਕੁਝ ਅਜੀਬ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਬਗਲੇ ਦੀ ਬੁਲਾਹਟ, ਦੁਬਾਰਾ ਬਗਲੇ ਦੀ ਬੁਲਾਹਟ, ਅਤੇ ਸਤਿਨਾ-ਬਗਲੇ ਦੀ ਆਵਾਜ਼। ਦੋ, ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ 'ਪਲੁਸ਼ੀ', ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼੍ਯ ਜੀਵ ਆ ਕੇ ਠਹਿਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਪਰ ਛੂਹਦੇ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਅਦ੍ਰਿਸ਼੍ਯ ਜੀਵ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵਾਰਦੇ ਹਨ; ਉਪਰੋਂ ਵੀ ਵਾਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਪੀਸਦੇ ਹਨ। ਤੀਰ, ਝੂਠੇ ਤੀਰ, ਘਾਹ ਤੇ ਕੰਡੇ; ਮੂੰਜ ਘਾਹ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼੍ਯ ਵੈਰੀ, ਇਹ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਆ ਕੇ ਠਹਿਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਪਰ ਛੂਹਦੇ ਨਹੀਂ। ਗਾਵਾਂ ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਵਿੱਚ ਠਹਿਰ ਗਈਆਂ, ਜੰਗਲੀ ਪਸ਼ੂ ਫਿਰਦੇ ਰਹਿ ਗਏ; ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਾਨ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼੍ਯ ਜੀਵ ਠਹਿਰ ਗਏ ਪਰ ਛੂਹਦੇ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਸ਼ਾਮ ਵੇਲੇ ਚੋਰਾਂ ਵਾਂਗ ਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਅਦ੍ਰਿਸ਼੍ਯ ਜੀਵ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਦਿੱਸਦੇ ਹਨ, ਜਾਗ ਪਏ ਹਨ। ਅਕਾਸ਼ ਤੁਹਾਡਾ ਪਿਤਾ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਮਾਂ, ਸੋਮਾ ਭਰਾ, ਅਦਿਤਿ ਭੈਣ ਹੈ; ਅਦ੍ਰਿਸ਼੍ਯ ਜੀਵ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਦਿੱਸਦੇ ਹਨ, ਖੜੇ ਹਨ—ਤੁਸੀਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੱਲੋ। ਜਿਹੜੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਹਨ, ਜਿਹੜੇ ਅੰਗ ਉੱਤੇ, ਸੂਈ ਵਾਂਗ, ਜਾਂ ਪ੍ਰਕੰਕਟਾ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼੍ਯ ਜੀਵ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਵੀ ਹੋ, ਸਭ ਇਕਠੇ ਵੱਸ ਜਾਓ। ਸੂਰਜ ਅੱਗੇ ਉੱਗਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਨੂੰ ਦਿੱਸਦਾ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼੍ਯ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ; ਉਹ ਸਭ ਅਦ੍ਰਿਸ਼੍ਯ ਜੀਵਾਂ ਅਤੇ ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਨੂੰ ਵੱਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਸਾਰੀ ਪੀੜ ਦੂਰ ਕਰਦਾ; ਆਦਿਤਿਆ, ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ, ਸਭ ਨੂੰ ਦਿੱਸਦਾ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼੍ਯ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ। ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਨਿਸ਼ਚਾ ਸੂਰਜ ਵਿੱਚ, ਦਾਤਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਟਿਕਾਈ ਹੈ; ਉਹ ਨਾਸ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਅਸੀਂ ਵੀ ਨਾਸ ਨਾ ਹੋਈਏ; ਇਹ ਰਿਸ਼ਤਾ ਨਾ ਟੁੱਟੇ; ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਮਿੱਠੀ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਕੰਮ ਮਿੱਠਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯਜਮਾਨ, ਪੌਦੇ, ਅੱਗਨਿ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਅਤੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼੍ਯ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ, ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਅਤੇ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦਿਆਂ, ਸਭ ਪੋਸ਼ਣ, ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੀ ਆਸ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਯਾਤਰਾ ਜਾਰੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।