ਆਓ, ਅਸੀਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉੱਚੀ ਧੁਨ ‘ਸਾਮ-ਗੀਤ’ ਗਾਈਏ, ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਉਸ ਚਮਕਦਾਰ ਅਤੇ ਗੂੰਜਦੇ ਰੱਬੀ ਤੱਤ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਦੁਧਾਰੂ ਗਾਂਵਾਂ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਰੋਕ-ਟੋਕ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਹਨ, ਰੱਬੀ ਆਸਥਾਨ ਵੱਲ ਵਧਦੀਆਂ ਹਨ। ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸਾਂਡ, ਜਿਸਦੀ ਸਾਂਡਾਂ ਅਤੇ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਕੁਰਬਾਨੀ ਲਈ ਜੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਹੈ, ਪੂਜਾ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਦੋਹਰੀ ਭੇਟਾਂ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਹੋਤ੍ਰੀ, ਮਨ ਅਤੇ ਗੀਤ ਨਾਲ ਯਜਮਾਨੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੋਤ੍ਰੀ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਵਿਸ਼ਾਲ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਅੰਕੁਰ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਆਸਥਾਨ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਕੀਤਾ। ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਦੌੜਦਾ ਘੋੜਾ ਹੰਕਾਰਦਾ ਹੈ, ਗਾਂ ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵਿਚਕਾਰ ਸੁਨੇਹਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਬਣ ਕੇ ਬੋਲਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਰੱਬੀ ਕੰਮ, ਹੇ ਅਸ਼ਤਰ, ਦੈਵੀ ਤੇ ਪੁਰਾਤਨ ਤੱਤ ਉਸ ਲਈ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ, ਅਦਭੁਤ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਨਾਸਤਿਆ ਜਿਹੇ ਰਥ-ਸਵਾਰਾਂ ਵਾਂਗ। ਅਸੀਂ ਉਸ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰੀਏ ਜੋ ਅਸਲ ਤਾਕਤਵਰ, ਵੀਰ ਅਤੇ ਦਾਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ। ਵਿਰੋਧ ਵਿਚ ਵੀ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਨੇਰੇ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਸਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਹੈ, ਦੋਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਉਸ ਦੀ ਝੱਪੀ ਵਿਚ ਹਨ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਛੱਤ ਵਾਂਗ ਸਾਂਭਿਆ, ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ। ਲੜਾਈਆਂ ਵਿਚ, ਹੇ ਵੀਰ, ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈਂ, ਜਿੱਤ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ। ਇੰਦਰ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ, ਧਰਤੀਆਂ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਪ੍ਰਭੂ ਵੀ, ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਸੋਮਾ-ਪ੍ਰੈੱਸਿੰਗ ਤੇ, ਜਦੋਂ ਜਲਾਂ ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਨਾਲ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ। ਗਾਂ ਵੀ ਤੇਰੀ ਹੋਵੇ, ਜੇ ਤੂੰ ਚਾਹੇਂ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਲੈ ਚੱਲਦਾ ਹੈਂ। ਦੋਸਤ ਵਾਂਗ, ਲੋਕ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ। ਇੰਦਰ, ਜੋ ਸਿਫ਼ਤ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਤੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ ਹੈ, ਭਜਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਗ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਕੋਈ ਮੁਕਾਬਲਾ ਨਹੀਂ, ਲੋਕ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ, ਵਜਰਧਾਰੀ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਦੋਸਤਾਂ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਚੰਗੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਆਦਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਮੱਧਯੁਗ ਦੇ ਲੋਕ, ਉਹ ਯਜਨਾ ਨਾਲ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਹਮੇਸ਼ਾ, ਯਜਨਾ ਲਈ, ਕੋਈ ਨਾ ਕੋਈ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਲੱਭਦਾ ਹੈ, ਮਨ ਨਾਲ ਭੇਟ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਵੀ। ਰਸਤੇ ਦੇ ਮੋੜ ਤੇ, ਉਹ ਦਾਤਾ ਦੀ ਪਿਆਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਲੰਮੇ ਯਾਤਰਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਰਸਤਾ ਅਸਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸਾਨੂੰ ਰੱਬਾਂ ਦੀ ਜੰਗਾਂ ਵਿਚ ਨਾ ਛੱਡੀ, ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਵੀਂ ਹੈ। ਮਹਾਨ ਦਾਤਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਦਾਤਾ ਦੀ ਖ਼ਿਆਤ ਹੈ, ਮਾਰੁਤ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਿਫ਼ਤ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਤੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਹੈ। ਇਸ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਮਾਰਗ ਪਾਈਏ, ਹੇ ਹਰਿਵਾ। ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਵਲ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਸਤੇ ਮੁੜ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਅਸੀਂ ਇਹ ਲੋਕ, ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ, ਜਾਣੀਏ। ਤੂੰ ਰਾਜਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਤੂੰ ਅਸਲ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈਂ, ਹੇ ਦਾਤਾ, ਸਾਡਾ ਰੱਖਿਆਕਾਰ। ਤੂੰ ਅਸਲ ਹੈਂ, ਹੇ ਵਾਸੂ, ਤਾਕਤਵਰ ਅਤੇ ਇਕੱਠੇ। ਹੇ ਇੰਦਰ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਦੂਰ ਕਰ, ਜਦ ਤੂੰ ਸੱਤ ਕਿਲ੍ਹਿਆਂ ਨੂੰ ਤੋੜਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਪਤਝੜੀ ਰੱਖਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ। ਦੋਸ਼ ਰਹਿਤ ਜਲਾਂ ਨੂੰ ਹਟਾ, ਹੇ ਨੌਜਵਾਨ, ਪੁਰੁਕੁਤਸਾ ਲਈ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਤੋੜ। ਤੂੰ ਵੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਬਹੁਤ-ਸੱਦੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਦੀ ਵੀ। ਤੂੰ ਦੈਤ, ਸੁੱਕੇ ਹੋਏ ਨੂੰ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੁਰਣ ਵਾਲੇ ਤੁਰਵਯਾਣਾ ਨੂੰ, ਘਰ ਵਿਚ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ, ਅਮੀਰਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਮਹਾਨਤਾ ਲਈ ਉਸ ਗਰਭ ਵਿਚ ਲਿਆ, ਮਹਾਨਤਾ ਵਾਲੇ ਦੇ ਕਾਰਨ। ਜਦ ਤੂੰ ਲੜਿਆ, ਤੂੰ ਜਲਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ੂਰ, ਚਮਕਦਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਅਡਿੱਗ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਇਨਾਮ ਲੱਭਦਾ। ਕੁਤਸਾ ਨੂੰ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਉਸ ਰਥ ਵਿਚ ਚੁੱਕ ਲੈ, ਜਿੱਥੇ ਹਵਾ ਦੇ ਉਤਸੁਕ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ ਜੋੜੇ ਹਨ। ਸੂਰਜ ਦਾ ਪਹੀਆ ਵਿਸ਼ਾਲ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਵਧੇ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ। ਤੂੰ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਮਿਤ੍ਰ ਵਾਂਗ, ਤੂੰ ਉਤਸੁਕ, ਤੇਜ਼ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਰਥ-ਸਵਾਰ। ਜਿਹੜੇ ਅਰਯਮਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮਿਲਾਪ ਲੱਭਦੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਯੋਗਵਾਨ ਨੂੰ ਸੰਤਾਨ ਦਿੱਤੀ। ਗਿਆਨਵਾਨ ਇੰਦਰ ਨੇ, ਸੂਰਜ ਲਈ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ, ਧਰਤੀ ਦਾਸਾ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤੀ। ਦਾਤਾ, ਮਹਾਨ, ਤਿੰਨ ਚਮਕਦਾਰ ਦਾਤਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ—ਹੇ ਬੁਰੇ ਬੋਲਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਨੂੰ ਘਰ ਨਾ ਦੇ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਵੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਈਆਂ, ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਤਾਕਤ, ਵਾਘਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨ ਲਈ। ਤੂੰ ਕਿਲ੍ਹਿਆਂ, ਨਾਸਤਿਕਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜਿਆ, ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਟੋੜਨ ਵਾਲਾ, ਮੌਤ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਪਾਨੀ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ। ਤੂੰ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਹਿਲਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਲਾਂ ਨੂੰ ਧਾਰਾਂ ਵਾਂਗ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਤੂੰ, ਹੇ ਵੀਰ, ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਤੁਰਵਸ਼ਾ ਤੇ ਯਦੂ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਲੈ ਚੱਲ। ਸਾਡੇ ਲਈ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸਭ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣ, ਸਭ ਤੋਂ ਅਟੱਲ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ। ਤੂੰ, ਸਭ ਮੁਕਾਬਲਿਆਂ ਦਾ ਜਿੱਤੂ, ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਵਾਲੀ ਜਨਤਾ ਜਾਣਾ ਕਰਾ। ਤੇਰੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਵੱਡੇ ਪਾਤਰ ਵਿਚ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਮਦਿਰਾ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਹੇ ਰਥ-ਸਵਾਰ। ਤੇਰਾ ਸੋਮਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ, ਹੇ ਸਾਂਡ, ਹਜ਼ਾਰ ਇਨਾਮਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ। ਤੇਰੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਉੱਤਮ, ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਵੇ। ਹੇ ਇੰਦਰ, ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਮਹਾਨ, ਮਾਨਵਾਂ ਵਲੋਂ ਅਜਿੱਤ। ਤੂੰ ਹੀ ਹੀਰੋ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਥ ਨੂੰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈਂ। ਮਹਾਨ, ਤੂੰ ਅਨਿਆਈ ਦਾਸਯੂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਅੱਗ ਵਾਲੇ ਪਾਤਰ ਵਾਂਗ। ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਚੁਪ ਚਾਪ ਲੈ ਜਾ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਪਹੀਆ ਘੁਮਾ; ਸ਼ੁਸ਼ਣਾ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ, ਕੁਤਸਾ ਨੂੰ ਹਵਾ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਲੈ ਚੱਲ। ਤੇਰੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹਾਨ; ਤੂੰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਥਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਯਾਦ ਰੱਖ, ਘੋੜਿਆਂ ਦਾ ਦਾਤਾ ਬਣ। ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇ ਗਾਇਕਾਂ ਲਈ ਤੂੰ ਕਦੇ ਨਾਹ ਥੱਕਣ ਵਾਲਾ ਜਲ ਬਣਿਆ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਮੈਂ ਵੀ ਇਸ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਸੱਦਦਾ ਹਾਂ; ਅਸੀਂ ਇਹ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਵਾਲੀ ਜਨਤਾ ਜਾਣੀਏ। ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸੋਮਾ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਂਡ। ਤੂੰ ਉਤਸੁਕਾਂ ਵਲੋਂ ਸੱਦਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਕਦੇ ਜਿੱਤੂ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦੇ। ਆਪਣੇ ਗੀਤ ਉਸ ਵਲ ਧਿਆਨ ਕਰ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਇਕੱਲਾ ਸਿਫ਼ਤਯੋਗ ਹੈ; ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਸਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਅਨੁਸਾਰ ਲੋਕ ਲੱਭਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਜੌ, ਉਹ ਸਾਂਡ ਜੋ ਦਾਤਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਦੋਹਾਂ ਹੱਥੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਜਨਤਾਵਾਂ ਦੇ ਸਭ ਖ਼ਜ਼ਾਨੇ ਹਨ; ਉਹਨੂੰ ਲੱਭ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਵੈਰੀ ਹਨ, ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਵੱਜਦੇ ਵਜਰ ਵਾਂਗ, ਉਸਨੂੰ ਮਾਰ। ਜੋ ਯਜਮਾਨੀ ਨਾ ਕਰੇ, ਦੁਸ਼ਟ, ਤੇਰਾ ਦੋਸਤ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਸਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ; ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਗਿਆਨ ਦੇ, ਗਿਆਨੀ ਵੀ ਸਾਡਾ ਹਿੱਸਾ ਨਾ ਲੈ ਜਾਵੇ। ਜਿਸ ਦੀ ਦੋਹਰੀ ਤਾਕਤ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਚੋਟੀ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੈ—ਸਾਡੇ ਲਈ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਹੇ ਸੋਮਾ, ਇਨਾਮ ਲੈ ਆ, ਉਤਸੁਕ ਨੂੰ ਮੁਕਾਬਲਿਆਂ ਵਲ ਲੈ ਆ। ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਗਾਇਕਾਂ ਲਈ ਅਥਾਹ ਜਲ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਮੈਂ ਵੀ ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਸੱਦਦਾ ਹਾਂ; ਅਸੀਂ ਇਹ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਵਾਲੀ ਜਨਤਾ ਜਾਣੀਏ। ਸਾਂਡ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਨਤਾਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਇੰਦਰ, ਬਹੁਤ ਸੱਦੇ ਜਾਣ ਵਾਲਾ, ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ, ਯਸ਼ ਲੱਭਣ ਲਈ, ਸਾਡੀ ਭੇਟ ਤੇ ਆ, ਆਪਣੇ ਦੋ ਤਾਕਤਵਰ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਜੋੜ, ਤੇ ਜਲਦੀ ਪਹੁੰਚ। ਉਹ ਤੇਰੇ ਤਾਕਤਵਰ, ਸਾਂਡ ਵਰਗੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਘੋੜੇ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜੇ, ਰਥ ਖਿੱਚਣ ਵਾਲੇ, ਤੇਜ਼—ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੇ ਚੜ੍ਹ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਆ, ਜਲਦੀ ਆ; ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸੋਮਾ-ਪ੍ਰੈੱਸ ਤੇ ਸੱਦਦੇ ਹਾਂ। ਆਪਣੇ ਤਾਕਤਵਰ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ, ਹੇ ਮਹਾਨ; ਤੇਰਾ ਸੋਮਾ ਮਿੱਠਿਆਂ ਨਾਲ ਪੁਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਦੋ ਤਾਕਤਵਰ ਘੋੜੇ ਜੋੜ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਂਡ, ਭੂਰੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਭੇਟ ਤੇ ਆ। ਇਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਯਜਨਾ ਹੈ, ਇਹ ਗਿਆਨਵਾਨ ਕਰਤੱਬ ਹਨ, ਇਹ ਭਜਨ ਹਨ, ਇਹ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸੋਮਾ ਹੈ। ਆਸਨ ਵਿਛਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ—ਆ, ਹੇ ਸ਼ਕ੍ਰ, ਪੀ, ਬੈਠ, ਇੱਥੇ ਆਪਣੇ ਘੋੜੇ ਛੱਡ। ਹੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੇ ਇੰਦਰ, ਯੋਗ ਗਾਇਕ ਦੇ ਭਜਨਾਂ ਵਲ ਜਲਦੀ ਆ। ਅਸੀਂ ਗਾ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਅਨੁਗ੍ਰਹ ਨਾਲ, ਧਨ ਜਾਣੀਏ; ਅਸੀਂ ਇਹ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਵਾਲੀ ਜਨਤਾ ਜਾਣੀਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਿਗਵੇਦ ਦੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਅਮਰ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ, ਦਾਤਾ-ਸਵਰੂਪ, ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਜਗਤ ਲਈ ਉਸ ਦੀ ਅਨੁਕੰਪਾ ਦਾ ਗੁੰਝਦਾ ਜਸ਼ਨ ਹੈ।