ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ ਵਿਆਪਕ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਇੱਕ ਪਰਮ ਤੱਤ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਸੱਦਦੇ ਸਨ—ਕਦੇ ਉਹਨੂੰ ਇੰਦਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ, ਕਦੇ ਮਿਤ੍ਰ, ਵਰੁਣ ਜਾਂ ਅਗਨੀ। ਉਹੀ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਜੋ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲਾ ਗਰੁਤਮਾਨ ਹੈ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਉਸ ਇੱਕ ਨੂੰ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵੇਖਦੇ ਹਨ—ਕਦੇ ਉਹ ਅਗਨੀ ਹੈ, ਕਦੇ ਯਮ, ਕਦੇ ਮਾਤਰਿਸ਼ਵਾਨ। ਇਹ ਪਰਮ ਤੱਤ ਕਾਲ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਬਾਰਾਂ ਤੀਲੇ ਹਨ, ਇੱਕ ਪਹੀਆ ਹੈ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਧੁਰੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਉੱਤੇ ਤਿੰਨ ਸੌ ਸੱਠ ਕੇਲ ਹਨ, ਜੋ ਦਿਸਦੇ ਤਾਂ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਹਿਲਦੇ ਹੋਣ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਹਨ। ਇਸ ਗੁੱਝ ਨੂੰ ਕੌਣ ਸਮਝ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਉੱਡਦੇ ਕਾਲੇ, ਪੀਲੇ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਜਲ ਵਿੱਚ ਲਿਪਟੇ ਹੋਏ, ਸਤ੍ਯ ਦੇ ਆਸਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਘੀ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਛਾ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸਰਸਵਤੀ, ਜਿਸਦਾ ਹਿਰਦਾ ਪੂਰਨ ਹੈ, ਜੋ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਤੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਪਾਲਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਉਹ ਖ਼ਜ਼ਾਨਿਆਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲੀ, ਭਲਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਹੇ ਸਰਸਵਤੀ! ਆਪਣਾ ਇਹ ਪੂਰਨ ਹਿਰਦਾ ਸਾਡੀ ਪਾਲਣ ਲਈ ਇੱਥੇ ਰੱਖ। ਪੁਰਾਤਨ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਕੁਰਬਾਨੀ ਨਾਲ ਹੀ ਕੁਰਬਾਨੀ ਕੀਤੀ। ਇਹੀ ਪਹਿਲੇ ਧਰਮ ਨਿਯਮ ਸਨ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖ ਅਸਮਾਨੀ ਲੋਕਾਂ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਾਧਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਇਹ ਪਾਣੀ ਇੱਕੋ ਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹਦੀ ਤੇ ਹੇਠਾਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਮੇਘਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਜੀਵੰਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਅਗਨੀਆਂ ਦੀ ਲੌ ਜਗਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਸਰਸਵੰਤ, ਉਸ ਪਰਮ, ਚਮਕਦੇ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਬਲਵਾਨ, ਪੌਦਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਗਟ, ਜਲਾਂ ਦੇ ਅੰਕੁਰ, ਜਿਸਨੂੰ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ। ਮਾਰੁਤੋ! ਤੁਸੀਂ ਕਿਸ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਕਿਸ ਰਿਸ਼ਤੇ ਜਾਂ ਕਿਸ ਸਾਂਝ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹੋ? ਕਿਸ ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ, ਕਿੱਥੋਂ ਆਏ ਹੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਰਕਤਸ਼ੀਲ ਹੋ ਕੇ, ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਹੋ? ਕਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ? ਕੌਣ ਹੈ ਜਿਸਨੇ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਮਾਰੁਤਾਂ ਨੂੰ ਵਲਾਇਆ? ਤੁਸੀਂ ਬਾਜਾਂ ਵਾਂਗ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੌੜਦੇ ਹੋ। ਕਿਹੜੀ ਮਹਾਨ ਬੁੱਧੀ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ? ਹੇ ਇੰਦਰ! ਤੂੰ ਕਿੱਥੋਂ, ਆਪਣੇ ਆਪ, ਸੱਚ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਇਥੇ ਆਇਆ? ਇਹ ਸਭ ਕਿਵੇਂ ਹੈ? ਤੂੰ ਚਮਕਦਾਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ; ਸਾਨੂੰ ਦੱਸ, ਹੇ ਰਥੀ, ਸਾਡੀ ਲਈ ਤੇਰਾ ਕੀ ਹੈ? ਮੇਰੀ ਸਿਫ਼ਤ, ਮੇਰੇ ਵਿਚਾਰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਚਾਰੇ ਗਏ ਹਨ; ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਜਾਗ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਮੇਰਾ ਪਥਰ ਤਿਆਰ ਹੈ। ਉਹ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਭਜਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹਨ; ਉਹ ਦੋ ਘੋੜੇ ਤੈਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਲਿਆਉਣ। ਇਸ ਲਈ, ਅਸੀਂ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਤੇਜ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਸਜਾਉਂਦੇ ਹਾਂ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਕਰਕੇ ਸਾਡਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈਂ। ਮਾਰੁਤੋ! ਤੁਹਾਡੀ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਕਿੱਥੇ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਸੱਪ ਮਾਰਨ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ? ਮੈਂ ਤਿੱਖਾ, ਮਜ਼ਬੂਤ, ਮਹਾਨ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਅਣਜਿੱਤ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਅਟੁੱਟ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਲਈ ਆਪਣੇ ਜੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਮਿਲੇ ਹੋਏ, ਸਾਂਡ ਵਾਂਗ ਬਲ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਕੀਤਾ। ਸੱਚਮੁੱਚ, ਅਸੀਂ ਵੀ ਤੇਰੀ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ, ਮਾਰੁਤੋ, ਮਹਾਨ ਕੰਮ ਕਰੀਏ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਬਲ ਨਾਲ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਮਾਰੁਤੋ! ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਮਹਾਨ ਹੋਏ। ਮੈਂ, ਵਜਰਧਾਰੀ, ਮਨੁ ਲਈ ਇਹ ਸਾਰੇ ਰਸਤੇ ਆਸਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਸਭ ਲਈ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ। ਤੂੰ ਅਤੁਲ ਹੈਂ, ਹੇ ਦਾਤਾ! ਹੋਰ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਨਹੀਂ ਜੋ ਤੇਰੇ ਵਾਂਗ ਜਾਣਦਾ ਹੋਵੇ। ਨਾ ਜੰਮਣ ਵਾਲਾ, ਨਾ ਨਵੇਂ ਸਿਰੇ ਜੰਮਣ ਵਾਲਾ ਗੁਆਚਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਤੂੰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੇਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਧਣ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਕਰ। ਜੇ ਮੈਂ ਚਾਹਾਂ ਤਾਂ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਜੋ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤਿੱਖਾ ਹਾਂ, ਮਾਰੁਤਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਇੰਦਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਇਥੇ ਮੇਰੀ ਸਿਫ਼ਤ ਮਾਰੁਤਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਦ ਲੋਕ ਮੇਰੇ ਲਈ ਯੋਗ ਭਜਨ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ ਲਈ, ਜੋ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਦਾਤਾ, ਮੇਰਾ ਮਿਤਰ ਹੈ, ਮਿਤਰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਆਪ ਨਾਲ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਅਟੱਲ ਯਸ਼ ਲੈ ਕੇ। ਮਾਰੁਤ, ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੇ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਣਗੇ; ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਢੱਕੋ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ। ਤੁਸੀਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੌਣ, ਮਾਰੁਤੋ, ਇਥੇ ਮੇਰਾ ਸਹਾਇਕ ਹੋਵੇਗਾ? ਦੋਸਤ ਵਾਂਗ ਆਓ, ਦੋਸਤ ਲਈ। ਤੁਹਾਡੇ ਅਦਭੁਤ ਵਿਚਾਰ ਵਹਿਣ ਦਿਓ; ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹੋ ਜੋ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਕਵੀ ਦਿਨ ਲਈ, ਦਿਨ ਦੇ ਲਈ ਉਚਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਸਨਮਾਨਯੋਗ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਮਾਰੁਤੋ, ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਆਉਣ ਦਿਓ; ਗਾਇਕ ਤੁਹਾਡੀ ਸਿਫ਼ਤ ਇਨ੍ਹਾਂ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਕਰੇ। ਇਹ ਤੁਹਾਡੀ ਸਿਫ਼ਤ ਹੈ, ਮਾਰੁਤੋ, ਇਹ ਕਵੀ ਦਾ ਗੀਤ, ਸਨਮਾਨਯੋਗ, ਗਾਇਕ ਦਾ। ਇਹ ਉਸ ਲਈ ਹੋਵੇ, ਅਸੀਂ ਇਹ ਲੋਕ ਜਾਣੀਏ, ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ। ਆਓ ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਉਸ ਪੁਰਾਤਨ ਮਹਾਨਤਾ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰੀਏ, ਉਤਸੁਕ ਲਈ, ਸਾਂਡ ਦੇ ਜਨਮ ਲਈ, ਸੰਕੇਤ ਲਈ। ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਭੜਕਦੇ, ਮਾਰੁਤਾਂ ਵਾਂਗ ਬਲਸ਼ਾਲੀ, ਯੋਧਿਆਂ ਵਾਂਗ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਬਲਵਾਨੋ, ਮਹਾਨ ਕੰਮ ਕਰੋ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਿੱਠਾਸ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦੇ ਹਨ, ਤਾਕਤਵਰ ਹਨ। ਰੁਦ੍ਰ, ਜੋ ਭਗਤ ਦਾ ਭਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਕਦੇ ਵੀ ਨਮ੍ਰ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਮਰ ਸਾਥੀਆਂ ਨੇ ਧਨ ਤੇ ਪੋਸ਼ਣ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਮਾਰੁਤ ਦੋਸਤ ਵਾਂਗ, ਬਹੁਤ ਪਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਅਨੇਕ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਅਸੀਸਾਂ ਵਰ੍ਹਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਫੈਲਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਨਿਆਸ ਅੱਗੇ ਵਧਦੀ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਤੇ ਘਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਕੰਬਦੇ ਹਨ; ਤੁਹਾਡਾ ਆਉਣਾ ਵਰਖਾ ਦੀ ਧਾਰ ਵਾਂਗ ਅਦਭੁਤ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਗੂੰਜਾਉਂਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਉੱਚੇ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਹਨ। ਤੁਹਾਡੇ ਸਭ ਕੰਮ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਕੰਬਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜੜੀਆਂ ਜਿਵੇਂ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਭੱਜਦੀਆਂ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਬਲਵਾਨ ਮਾਰੁਤੋ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਸਲਾਹ ਨਾਲ, ਅਖੰਡ ਫੌਜ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋ ਤੇ ਚੰਗੀ ਕਿਰਪਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋ। ਜਿੱਥੇ ਤੁਹਾਡੀ ਬਿਜਲੀ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਤੂਫ਼ਾਨ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪਸ਼ੂ ਜਿਵੇਂ ਚੰਗੀ ਓਟ ਨਾਲ ਛਿਪ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮਜ਼ਬੂਤ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਦਾਤਾ ਵਿੱਚ ਅਥਾਹ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਲਈ ਗੀਤ ਗਾਂਦੇ ਹਨ, ਮਦਕ ਰਸ ਲਈ। ਉਹ ਨਾਇਕ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕੰਮ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਸੌਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਹਾਨੀ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ; ਮਾਰੁਤ ਉਹਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹਨ। ਤਿੱਖੇ, ਬਲਵਾਨ, ਚਮਕਦੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਲਈ ਭਲਾਈ ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਤੁਹਾਡੇ ਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਮੰਗਲਮਈ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਹਨ, ਮਾਰੁਤੋ, ਵਾਂਗ ਮੁਕਾਬਲੇਦਾਰ ਜੋ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਦੌੜਦੇ ਹਨ। ਤੁਹਾਡੇ ਮੋਢਿਆਂ ਤੇ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਗਹਿਣੇ ਹਨ; ਧੁਰ ਤੇ ਪਹੀਏ ਮਿਲ ਕੇ, ਦੂਰ-ਦੂਰ ਤੱਕ ਫੈਲਦੇ ਹਨ। ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਮਹਾਨ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਕਈ ਚਮਕਦਾਰ ਗਹਿਣੇ ਹਨ, ਤੁਹਾਡੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਿਣੇ, ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਹਨ। ਮੋਢਿਆਂ ਤੇ ਧੁਰਾਂ ਉੱਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਹਨ; ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਵਾਂਗ, ਤੁਹਾਡੀ ਚਮਕ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਮਹਾਨਤਾ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ, ਬਹੁਤਾਈ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ, ਦੂਰ ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸੁੰਦਰ। ਮਨੋਹਰ, ਚੰਗੀ ਜੁਬਾਨ ਵਾਲੇ, ਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੇ, ਇੰਦਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਮਾਰੁਤੋ, ਤੁਸੀਂ ਸਤੋਤ੍ਰ ਗਾਂਦੇ ਹੋ। ਇਹ ਤੁਹਾਡੀ ਮਹਾਨਤਾ ਹੈ, ਮਾਰੁਤੋ, ਤੁਹਾਡਾ ਲੰਬਾ ਚੱਲਣ ਵਾਲਾ ਦਾਨ, ਤੁਹਾਡਾ ਵਚਨ ਅਦਿਤੀ ਵਾਂਗ। ਇੰਦਰ ਵੀ ਇਸਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ; ਤੁਸੀਂ ਚੰਗਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋ। ਇਹ ਤੁਹਾਡਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਹੈ, ਮਾਰੁਤੋ, ਪੁਰਾਤਨ ਸਮਿਆਂ ਤੋਂ, ਜਦ ਤੁਸੀਂ, ਅਮਰ, ਅਸੀਸ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹੋ। ਇਸ ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਮਨੁ ਨੂੰ ਜਾਣਾਇਆ, ਆਪਣੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਏ ਪੁਰਖੋ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ, ਤੁਹਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਨਾਲ, ਹੇ ਤੇਜ਼, ਜਦ ਲੋਕ ਫੈਲਦੇ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ ਇੱਛਤ ਲਕਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੀਏ। ਇਹ ਸਿਫ਼ਤ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਹੈ, ਮਾਰੁਤੋ, ਇਹ ਗੀਤ ਕਵੀ ਮੰਦਾਰਯਾ ਵਲੋਂ, ਸਨਮਾਨਯੋਗ। ਇਹ ਸਰੀਰ ਲਈ ਚਾਹੀਦੀ ਹੋਵੇ, ਅਸੀਂ ਇਹ ਲੋਕ ਜਾਣੀਏ, ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ। ਹੇ ਇੰਦਰ! ਹਜ਼ਾਰ ਤੇਰੀਆਂ ਸਹਾਇਤਾਵਾਂ ਹਨ ਸਾਡੇ ਲਈ; ਹਜ਼ਾਰ ਧਨ, ਹੇ ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ। ਹਜ਼ਾਰ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਆਨੰਦ ਲਈ; ਹਜ਼ਾਰ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਘੋੜੇ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਉਣ। ਮਾਰੁਤ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਪਣੀ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾਲ ਆਉਣ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ, ਮਹਾਨ ਅਸਮਾਨਾਂ ਨਾਲ, ਚੰਗੀ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ। ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਲ ਸਭ ਤੋਂ ਦੂਰਲੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਵੀ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਚੰਗੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਰਥ ਹਨ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ, ਤਿੱਖੀ ਬਰਛੀ ਵਾਂਗ। ਗੁਪਤ ਤੌਰ ਤੇ ਹਿਲਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਔਰਤ ਮਰਦਾਂ ਵਿੱਚ, ਬੋਲੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ, ਮਾਰੁਤ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਸਰਸਵਤੀ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਰੂਪਾਂ, ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਤੇ ਮਹਾਨਤਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਜਗਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ, ਪੋਸ਼ਣ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।