ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਸਤ ਅੱਧ-ਜਣਮੇ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀਆਂ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਬੀਜ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਵਿ्णੂ ਵੱਲੋਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਖੜੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰਾਂ, ਮਨ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਅਸਮਝੀ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ; ਮੇਰਾ ਮਨ ਭਟਕਦਾ ਫਿਰਦਾ ਸੀ, ਮੇਰੀ ਅਸਲ ਓਹਲੇ ਹੋਈ ਸੀ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਜਣਮੇ ਨੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਛੂਹਿਆ, ਤਦ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਇਸ ਬਾਣੀ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਮਿਲ ਗਿਆ। ਇਹ ਅਮਰ ਤੱਤ ਕਦੇ ਦੂਰ ਜਾਂਦਾ, ਕਦੇ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਸੁਭਾਵ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ। ਅਮਰ ਅਤੇ ਨਾਸਵੰਤ, ਦੋਵੇਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਇੱਕੋ ਥਾਂ ਤੋਂ ਹੋਈ, ਪਰ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੁੰਦੇ, ਇੱਕ ਨੂੰ ਪਛਾਣਦੇ, ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਰਿਚਾਵਾਂ ਉਸ ਅਟੱਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਉਸ ਲਈ ਇਹ ਰਿਚਾ ਕਿਸ ਕੰਮ ਦੀ? ਪਰ ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਇੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਦਾਤਾ ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ ਦਾਤਾ ਬਣੇ, ਚੰਗੇ ਚਰਾਗਾਹਾਂ ਨਾਲ; ਅਸੀਂ ਵੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹੋਈਏ। ਹੇ ਅਘਾਤ ਰਹਿਤ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਘਾਹ ਚਰ, ਸੁਤਵਾਂ ਪਾਣੀ ਪੀ, ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੱਲ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਗੌਰੀ ਨੇ ਜਲਾਂ ਨੂੰ ਮਾਪਿਆ; ਉਹ ਇੱਕ ਪੈਰੀ, ਦੋ ਪੈਰੀ, ਚਾਰ ਪੈਰੀ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ ਉਹ ਅੱਠ ਪੈਰੀ, ਨੌਂ ਪੈਰੀ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੀ ਹੋ ਕੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵਿਅਪਕ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਤੋਂ ਸਮੁੰਦਰ ਨਿਕਲੇ; ਉਸ ਨਾਲ ਚਾਰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਜੀਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਸ ਤੋਂ ਅਟੱਲ ਤੱਤ ਵਗਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਜੀਉਂਦੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਦੂਰੋਂ ਧੂੰਆਂ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਦਾ ਹੋਵੇ, ਹਵਾ ਉਸ ਨੂੰ ਦੂਰ ਨੇੜੇ ਲੈ ਜਾਂਦੀ। ਮਹਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਚਿੱਟੀ-ਕਾਲੀ ਗਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਧਿਆ; ਇਹੀ ਪਹਿਲੇ ਨਿਯਮ ਸਨ। ਤਿੰਨ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਕੇਸ਼ ਵਾਲੇ, ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਤੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਦੇ ਕੇਸ਼ ਵੱਢੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਦੂਜੇ ਦਾ ਰੂਪ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਵਾਕ (ਬੋਲੀ) ਚਾਰ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਮਾਪੀ ਗਈ ਹੈ; ਇਹ ਗਿਆਨੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੀ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਤਿੰਨ ਭਾਗ ਗੁਪਤ ਹਨ, ਮਨੁੱਖ ਚੌਥੀ ਭਾਸ਼ਾ ਬੋਲਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਨੂੰ ਇੰਦਰ, ਮਿਤ੍ਰ, ਵਰੁਣ, ਅਗਨੀ ਆਖਦੇ ਹਨ; ਉਹੀ ਦਿਵ੍ਯ, ਉੱਤਮ ਪੰਖੀ ਗਰੁੜ ਹੈ। ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਇੱਕ ਨੂੰ ਅਨੇਕ ਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਪਕਾਰਦੇ ਹਨ: ਅਗਨੀ, ਯਮ, ਮਾਤਰਿਸ਼ਵਾਨ। ਕਾਲੇ, ਪੀਲੇ ਤੇ ਉੱਤਮ ਪੰਖੀ, ਜਲਾਂ ਵਿੱਚ ਲਪਟੇ ਹੋਏ, ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਉੱਡਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਗੇੜ ਲਾ ਕੇ, ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਆਸਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਘਿਉ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਪਹੀਆ, ਬਾਰਾਂ ਸਪੋਕ, ਤਿੰਨ ਧੁਰੀਆਂ—ਕੌਣ ਸਮਝ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇਸ ਉੱਤੇ ਤਿੰਨ ਸੌ ਸੱਠ ਕੀਲਾਂ ਹਨ, ਜੋ ਹਿਲਦੀਆਂ ਨਹੀਂ, ਭਾਵੇਂ ਹਿਲਦੀਆਂ ਜਾਪਦੀਆਂ ਹਨ। ਹੇ ਸਰਸਵਤੀ, ਤੇਰੀ ਉਹ ਛਾਤੀ ਜੋ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਆਨੰਦ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਹਰ ਚਾਹਤ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈਂ—ਉਹ, ਜੋ ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਵਾਲੀ, ਦਾਤਾ, ਤੇ ਧਨ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਸਾਡੀ ਪੋਸ਼ਣ ਲਈ ਇੱਥੇ ਰੱਖ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਯਜਨਾ ਨਾਲ ਯਜਨਾ ਕੀਤੀ; ਇਹੀ ਪਹਿਲੇ ਨਿਯਮ ਸਨ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਉਸ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ, ਜਿੱਥੇ ਪੁਰਾਤਨ ਸਾਧਿਆ ਦੇਵਤਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਪਾਣੀ ਇੱਕੋ ਹੈ, ਚੜ੍ਹਦੀ ਤੇ ਘਟਦੀ ਹੈ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ; ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਬਦਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਜੀਉਂਦੀ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਅੱਗ ਜੀਉਂਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਸੱਦਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਸਰਸਵੰਤ ਨੂੰ, ਜੋ ਦਿਵ੍ਯ, ਉੱਤਮ ਪੰਖੀ, ਬਲਵਾਨ, ਪੌਦਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੈ, ਜਲਾਂ ਦਾ ਅੰਕੁਰ ਹੈ, ਜੋ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਆ ਕੇ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ, ਮਾਰੁਤੋ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਸ ਸੋਹਣਪਣ, ਕਿਸ ਨਾਤੇ ਜਾਂ ਕਿਸ ਸਮਝ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹੋ? ਕਿਸ ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ, ਕਿੱਥੋਂ ਇਹ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਆਈਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ? ਕਿਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਨੌਜਵਾਨ ਮਾਰੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਹਨ? ਕੌਣ, ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ, ਮਾਰੁਤਾਂ ਨੂੰ ਵਲਿਆਇਆ? ਬਾਜਾਂ ਵਾਂਗ ਮੱਧ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੌੜਦੇ, ਕਿਸ ਮਹਾਨ ਮਨ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ? ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਕਿੱਥੋਂ, ਇਕੱਲਾ, ਆਇਆ, ਹੇ ਸਤਿਆ ਦੇ ਰਾਜਾ? ਇਹ ਕਿਉਂ ਹੈ? ਤੂੰ ਮਹਾਨਾਂ ਨਾਲ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈਂ; ਸਾਨੂੰ ਦੱਸ, ਹੇ ਰਥੀ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਤੇਰਾ ਕੀ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਸਤਿਕਾਰ, ਮੇਰੇ ਵਿਚਾਰ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿਆਰ ਹਨ; ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਉੱਤਜਿਤ ਹੈ, ਪੱਥਰ ਤਿਆਰ ਹੈ। ਉਹ ਹੁਕਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਭਜਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹਨ; ਉਹ ਦੋ ਘੋੜੇ ਤੈਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਲਿਆਉਣ। ਇਸ ਲਈ ਅਸੀਂ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸਜਾਉਂਦੇ ਹਾਂ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨਾਂ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹਾਂ, ਇੰਦਰ; ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਨਾਲ ਸਾਡਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈਂ। ਮਾਰੁਤੋ, ਕਿੱਥੇ ਸੀ ਤੁਹਾਡੀ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ, ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਸਰਪ-ਵਧ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ? ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤਿੱਖਾ, ਮਜ਼ਬੂਤ, ਅਪਰਾਜਿਤ ਹਾਂ, ਕਿਸੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਵੱਲੋਂ ਨਾ ਜਿੱਤਿਆ ਜਾ ਸਕਣ ਵਾਲਾ, ਕਿਸੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਨਾ ਟੁੱਟਣ ਵਾਲਾ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਲਈ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਕੀਤਾ, ਆਪਣੇ ਜੋੜੇ ਹੋਏ, ਬਲਵਾਨ ਬਲ ਨਾਲ। ਇੰਦਰ, ਅਸੀਂ ਵੀ ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ, ਮਾਰੁਤੋ, ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਮਹਾਨ ਕੰਮ ਕਰੀਏ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਬਲ ਨਾਲ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਮਹਾਨ ਹੋਏ। ਮੈਂ, ਵਜ੍ਰਧਾਰੀ, ਮਨੁ ਦੇ ਲਈ ਇਹ ਸਾਰੇ ਰਸਤੇ ਆਸਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਸਭ ਲਈ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ। ਹੇ ਦਾਤਾ, ਤੂੰ ਅਤੁੱਲ ਹੈਂ; ਕੋਈ ਹੋਰ ਦੇਵਤਾ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਜਾਣਦਾ ਹੋਵੇ। ਨਾ ਜੰਮਣ ਵਾਲਾ, ਨਾ ਨਵਾਂ ਜੰਮਣ ਵਾਲਾ ਖੋਇਆ ਜਾਂਦਾ; ਤੂੰ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਧਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ। ਇੱਕ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵੀ, ਜੇ ਮੈਂ ਹਿੰਮਤ ਕਰਾਂ, ਜੋ ਮੈਂ ਚਾਹਾਂ, ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤਿੱਖਾ ਹਾਂ, ਮਾਰੁਤਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਉਹ ਮੈਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਇੱਥੇ ਮੇਰੀ ਸਤਿਕਾਰ ਮਾਰੁਤਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ ਗਈ, ਜਦ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਯੋਗ ਰਿਚਾ ਗਾਈ। ਇੰਦਰ ਲਈ, ਜੋ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਦਾਤਾ, ਮੇਰੇ ਮਿੱਤਰ, ਮਿੱਤਰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰਾਂ ਤੇ ਆਪ ਨਾਲ। ਇਹ ਇੱਥੇ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਅਟੱਲ ਮਾਣ ਨਾਲ। ਮਾਰੁਤ, ਰੌਸ਼ਨ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਣਗੇ; ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਢੱਕੋ, ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਿਓ। ਮਾਰੁਤੋ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਕੌਣ ਇੱਥੇ ਮੇਰਾ ਮਦਦਗਾਰ ਬਣੇਗਾ? ਦੋਸਤਾਂ ਵਾਂਗ, ਦੋਸਤ ਲਈ ਆਓ। ਤੁਹਾਡੇ ਅਦਭੁਤ ਵਿਚਾਰ ਵਗਣ; ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਵੋ ਜੋ ਸੱਚਾਈ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਕਵੀ ਦਿਨ ਲਈ, ਦਿਨ ਦੀ ਖਾਤਰ ਸੱਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਯੋਗ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਮਾਰੁਤੋ, ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਆਦਮੀ ਆਵੇ; ਗਾਇਕ ਤੁਹਾਡੀ ਸਿਫਤ ਕਰੇ। ਇਹ ਤੁਹਾਡੀ ਸਿਫਤ ਹੈ, ਮਾਰੁਤੋ, ਇਹ ਕਵੀ ਦੀ ਰਿਚਾ, ਯੋਗ, ਗਾਇਕ ਦੀ। ਇਹ ਆਪਣੇ ਲਈ ਅੱਗੇ ਵਧੇ; ਅਸੀਂ ਇਹ ਲੋਕ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ, ਜਾਣੀਏ। ਆਓ, ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਉਸ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਮਹਾਨਤਾ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰੀਏ, ਉਤਸੁਕ ਲਈ, ਸਾਂਡ ਦੇ ਜਨਮ ਲਈ, ਚਿੰਨ੍ਹ ਲਈ। ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਭੜਕ, ਮਾਰੁਤਾਂ ਵਾਂਗ, ਬਲਵਾਨ, ਯੋਧਿਆਂ ਵਾਂਗ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਨ ਕੰਮ ਕਰ, ਹੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਿੱਠਾਸ ਲੈ ਕੇ, ਪੁੱਤਰ ਲਈ, ਉਹ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦੇ ਹਨ, ਤਾਕਤਵਰ। ਰੁਦ੍ਰ, ਭਗਤੀ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਹਾਨੀ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਸਵੈ-ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਯਜਮਾਨ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਮਰ ਸਾਥੀਆਂ ਨੇ ਧਨ ਤੇ ਪੋਸ਼ਣ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਲਈ, ਮਾਰੁਤ ਦੋਸਤਾਂ ਵਾਂਗ, ਕਈ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਰਖਾ ਵਾਂਗ ਅਣਗਿਣਤ ਅਣਮੁੱਲੇ ਵਰਦੇ ਪਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਖੇਤਰ ਵਧਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਣਰੋਕੀ ਵਗਦੀ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਤੇ ਘਰ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਕੰਬਦੇ ਹਨ; ਤੁਹਾਡੀ ਆਮਦ ਵਰਖਾ ਵਿੱਚ ਅਦਭੁਤ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਗੂੰਜਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਉੱਚੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਹਨ; ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਕੰਬਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਰਥਾਂ ਵਾਂਗ ਭੱਜਦੀਆਂ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਮਾਰੁਤੋ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਸਲਾਹ ਨਾਲ, ਅਖੁੰਝ ਟੋਲੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋ। ਜਿੱਥੇ ਤੁਹਾਡੀ ਬਿਜਲੀ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਤੂਫ਼ਾਨ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪਸ਼ੂ ਚੰਗੀ ਛਾਂ ਵਾਂਗ ਛਿਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮਜ਼ਬੂਤ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਅਥਾਹ ਦਾਤਾ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਲਈ, ਮਦਕ ਪਾਨ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਕਾਰਜਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਸੌ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਤਬਾਹੀ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ; ਮਾਰੁਤ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹਨ। ਤਿੱਖੇ, ਬਲਵਾਨ, ਚਮਕਦਾਰ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਤੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਦੇਵਤੇ, ਮਾਰੁਤ, ਇੰਦਰ, ਸਰਸਵਤੀ, ਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਸ਼ਕਤੀਆਂ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ, ਰਾਜ਼ਾਂ ਤੇ ਕਰੁਣਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਸਦਾ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਜੀਵੰਤ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰੱਖਦੀਆਂ ਹਨ।