ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਗਾਇ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਹਥਾਂ ਚੰਗੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਅਸ਼ਵਿਨੋ, ਆਓ ਅਸੀਂ ਇਸ ਗਾਇ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਦੇ ਲਈ ਦੁੱਧੀਏ। ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਵਨ, ਜੋ ਸਾਵਿਤ੍ਰ ਨੇ ਲਿਆ, ਗਰਮ ਭਾਂਡਾ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਗਾਇ, ਦੌਲਤ ਦੀ ਮਾਲਕਣ, ਆਪਣੀ ਬੱਚੀ ਲਈ ਤਰਸਦੀ ਹੋਈ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਆਈ। ਇਹ ਗਾਇ, ਜੋ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਦੁੱਧੀ ਜਾਵੇਗੀ, ਵੱਡੀ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਲਈ ਵਧੇ। ਗਾਇ, ਆਪਣੀ ਬੱਚੀ ਨੂੰ ਲੱਭਦੀ ਹੋਈ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦੀ, ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਉੱਪਰ ਕਰਕੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਗਰਮ ਭਾਂਡੇ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਦੁੱਧ ਵਗਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਉਮਰ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਮਾਪਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਗਾਇ, ਜਿਸ ਵੱਲੋਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਉਮਰ ਮਾਪਦੀ ਹੈ, ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਮਰਤ ਨੂੰ ਬਣਾਇਆ; ਬਿਜਲੀ ਬਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਚਾਦਰ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ। ਇਹ ਗਾਇ, ਖੁਲ੍ਹੀ, ਤੇਜ਼, ਜੀਵਤ, ਕੰਬਦੀ ਹੋਈ, ਪਰ ਘਰਾਂ ਵਿਚ ਸਥਿਰ ਹੈ। ਜੀਵਤ, ਮਰੇ ਹੋਏ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਮਰਜੀ ਨਾਲ ਚਲਦੀ ਹੈ; ਅਮਰ, ਮਰਤ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਮੈਂ ਗੋਆਲੇ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਕਦੇ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਨੇੜੇ ਤੇ ਦੂਰ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚਲਦਾ ਹੈ। ਉਹ, ਇੱਕ ਹੀ ਚਾਦਰ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਿਆ, ਕਦੇ ਇਕੱਠਾ, ਕਦੇ ਵੱਖਰਾ। ਜਿਸ ਨੇ ਇਸ ਗਾਇ ਨੂੰ ਬਣਾਇਆ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ; ਜਿਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਦੱਸੇ। ਮਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ, ਬਹੁਤ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਵਿਘਟਨ ਵਿੱਚ ਗਿਆ। ਅਕਾਸ਼ ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ ਹੈ, ਜਨਮ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਨਾਭੀ ਇੱਥੇ ਹੈ; ਮਹਾਂ ਧਰਤੀ ਮੇਰੀ ਮਾਂ, ਮੇਰਾ ਰਿਸ਼ਤਾ। ਇਹ ਦੋਨਾਂ ਪਿਆਲਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਗਰਭ ਹੈ; ਉੱਥੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਧੀ ਵਿੱਚ ਬੀਜ ਰੱਖਿਆ। ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਦੂਰਲੇ ਅੰਤ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਨਾਭੀ ਕਿੱਥੇ ਹੈ। ਮੈਂ ਬਲਵਾਨ ਘੋੜੇ ਦੇ ਬੀਜ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਬੋਲ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਕਾਸ਼ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਯਜਨ ਧਰਤੀ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਦੂਰਲਾ ਅੰਤ ਹੈ; ਇਹ ਯਜਨ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਨਾਭੀ ਹੈ। ਇਹ ਸੋਮਾ ਬਲਵਾਨ ਘੋੜੇ ਦਾ ਬੀਜ ਹੈ; ਇਹ ਬ੍ਰਹਮ ਬੋਲ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਕਾਸ਼ ਹੈ। ਸੱਤ ਅੱਧ-ਜਨਮੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਬੀਜ ਨੂੰ ਸਥਿਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵੱਲੋਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਖੜੇ। ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰਾਂ, ਮਨ, ਤੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਸਭ ਕੁਝ ਘੇਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਕਿ ਮੈਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੀ ਹਾਂ; ਲੁਕਿਆ, ਬੰਨ੍ਹਿਆ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਭਟਕਦਾ ਹਾਂ। ਜਦ ਸੱਚ ਦਾ ਪਹਿਲਾ-ਜਨਮਿਆ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਮੈਂ ਬੋਲ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਪਾ ਲਿਆ। ਉਹ ਦੂਰ ਜਾਂਦਾ, ਨੇੜੇ ਆਉਂਦਾ, ਆਪਣੀ ਮਰਜੀ ਨਾਲ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ; ਅਮਰ, ਮਰਤ ਨਾਲ ਮੂਲ ਵਿੱਚ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ। ਉਹ, ਸਦਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ, ਸਦਾ ਵਖਰੇ, ਇੱਕ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ, ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ। ਮੰਤ੍ਰ ਉੱਚੀ, ਅਟੱਲ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਸਭ ਦੇਵਤੇ ਬੈਠੇ ਹਨ। ਜੋ ਇਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਉਹ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਕੀ ਕਰੇਗਾ? ਪਰ ਜੋ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹਨ। ਚੰਗੀ ਚਰਾਗਾਹ ਨਾਲ ਦਾਤੀ ਹੋਰ ਦਾਤੀ ਹੋਵੇ; ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਵੀ ਭਾਗਸ਼ਾਲੀ ਹੋਈਏ। ਘਾਹ ਖਾ, ਅਹਿਤਕਾਰੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਣ ਵਾਲੀ; ਪਾਣੀ ਪੀ, ਜਦ ਤੂੰ ਚੱਲਦੀ ਹੈ। ਗੌਰੀ ਨੇ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਪਿਆ; ਉਹ ਇਕ ਪੈਰ ਵਾਲੀ, ਦੋ ਪੈਰ ਵਾਲੀ, ਚਾਰ ਪੈਰ ਵਾਲੀ। ਅੱਠ ਪੈਰ, ਨੌਂ ਪੈਰ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੀ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਤੋਂ ਸਮੁੰਦਰ ਨਿਕਲਦੇ ਹਨ; ਉਸ ਨਾਲ ਚਾਰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਜੀਵਨ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਸ ਤੋਂ ਅਟੱਲ ਵਗਦਾ; ਉਸ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਜੀਵਤ ਹੈ। ਮੈਂ ਦੂਰੋਂ ਧੂੰਆਂ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਤੋਂ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਦੂਰ ਤੇ ਨੇੜੇ ਵੱਲ ਜਾ ਰਿਹਾ। ਵੀਰਾਂ ਨੇ ਚਿੱਟੀ ਗਾਇ ਨੂੰ ਦੁੱਧੀ; ਉਹ ਪਹਿਲੇ ਆਦੇਸ਼ ਸਨ। ਤਿੰਨ ਚੋਟੀ ਵਾਲੇ, ਸਮੇਂ ਤੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ; ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਦਾ ਕੇਸ ਉਤਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਇੱਕ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਸਭ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ; ਦੂਜੇ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ। ਬੋਲ ਚਾਰ ਕਦਮਾਂ ਵਿੱਚ ਮਾਪੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਗਿਆਨੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਸਮਝਦੇ ਹਨ। ਤਿੰਨ ਲੁਕੀਆਂ ਹਨ; ਮਨੁੱਖ ਚੌਥੀ ਬੋਲ ਬੋਲਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਇੰਦ੍ਰ, ਮਿਤ੍ਰ, ਵਰੁਣ, ਅੱਗਨੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਉਹ ਦਿਵਿਆ, ਚਮਕਦਾਰ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲਾ ਗਰੁਤਮਾਨ ਹੈ। ਗਿਆਨੀ ਇੱਕ ਨੂੰ ਅਨੇਕ ਵਾਂਗ ਬਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ: ਉਹ ਅੱਗਨੀ, ਯਮ, ਮਾਤਰੀਸ਼ਵਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਕਾਲੀ, ਪੀਲੀ, ਚਮਕਦਾਰ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟੀਆਂ, ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਉੱਡਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ, ਘੁੰਮ ਕੇ, ਸੱਚ ਦੀ ਥਾਂ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ; ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਘੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਹੈ। ਬਾਰਾਂ ਸਪੋਕ, ਇੱਕ ਪਹੀਆ, ਤਿੰਨ ਨਾਭੀਆਂ—ਇਹ ਕੌਣ ਸਮਝਦਾ ਹੈ? ਇਸ 'ਤੇ ਤਿੰਨ ਸੌ ਸਠ ਪਿੰਨ ਹਨ, ਜੋ ਹਿਲਦੇ ਨਹੀਂ, ਭਾਵੇਂ ਹਿਲਦੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਤੇਰੀ ਉਹ ਛਾਤੀ, ਜੋ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆਉਂਦੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਸਭ ਇੱਛਤ ਚੀਜ਼ਾਂ ਪਾਲਦੀ ਹੈਂ—ਜੋ ਖਜਾਨਿਆਂ ਵਾਲੀ, ਦੌਲਤ ਜਾਣਨ ਵਾਲੀ, ਚੰਗਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ—ਸਰਸਵਤੀ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਸਾਡੀ ਪਾਲਣਾ ਲਈ ਰੱਖ। ਯਜਨ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਯਜਨ ਕੀਤਾ; ਉਹ ਪਹਿਲੇ ਆਦੇਸ਼ ਸਨ। ਉਹ ਮਹਾਨ, ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚੇ, ਜਿੱਥੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਾਧਯਾ, ਦੇਵਤਾ ਹਨ। ਇਹ ਪਾਣੀ, ਦਿਨਾਂ ਨਾਲ ਉੱਪਰ-ਹੇਠਾਂ ਜਾਂਦੀ, ਇੱਕੋ ਹੀ ਹੈ; ਧਰਤੀ ਬਦਲ ਨਾਲ ਜਾਗਦੀ, ਅਕਾਸ਼ ਅੱਗ ਨਾਲ ਜਾਗਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਸਰਸਵੰਤ, ਦਿਵਿਆ, ਚਮਕਦਾਰ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਨ, ਪੌਦਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਪਾਣੀਆਂ ਦਾ ਜਨਮ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਬਦਲਾਂ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਮਾਰੁਤੋ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਸ ਸੋਹਣੇਪਨ, ਕਿਸ ਰਿਸ਼ਤੇ, ਕਿਸ ਸਾਂਝ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ? ਕਿਸ ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ, ਕਿੱਥੋਂ ਆਏ ਹੋ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਚਮਕਦੇ, ਧਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹਨ? ਕਿਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਨੇ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ? ਕੌਣ, ਯਜਨ 'ਤੇ, ਮਾਰੁਤਾਂ ਨੂੰ ਵਲਿਆ? ਬਾਜਾਂ ਵਾਂਗ ਮੱਧ-ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੌੜਦੇ, ਕਿਸ ਮਹਾਨ ਮਨ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਖੁਸ਼ੀ ਲੱਭਦੇ? ਇੰਦ੍ਰਾ, ਤੂੰ ਕਿੱਥੋਂ, ਮਹਾਨ, ਇਕੱਲਾ ਆਇਆ, ਸੱਚ ਦਾ ਮਾਲਕ? ਇਹ ਕਿਉਂ ਹੈ? ਤੂੰ ਚਮਕਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਪੁੱਛਦਾ; ਸਾਡੀ ਵੱਲ ਜੋ ਤੇਰਾ ਹੈ, ਦੱਸ, ਰਥ-ਸਵਾਰੀ। ਮੇਰੀ ਵਡਿਆਈ, ਮੇਰੇ ਵਿਚਾਰ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਬੇ ਹੋਏ; ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ, ਮੇਰਾ ਪੱਥਰ ਤਿਆਰ। ਉਹ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੰਦੇ, ਮੰਤ੍ਰ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹਨ; ਉਹ ਦੋ ਘੋੜੇ ਤੈਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਆਉਣ, ਸਾਨੂੰ ਲਿਆਉਣ। ਇਸ ਲਈ, ਅਸੀਂ, ਇਹਨਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜੇ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੇ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਸਜਾਉਂਦੇ। ਇੰਦ੍ਰਾ, ਇਹ ਮਹਾਨਾਂ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਵੱਲ ਆਉਂਦੇ; ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਰਜੀ ਨਾਲ ਸਾਡਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਮਾਰੁਤੋ, ਤੇਰੀ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਕਿੱਥੇ ਸੀ, ਜਦ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਸੱਪ-ਮਾਰਣ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲਾ ਰੱਖਿਆ? ਮੈਂ ਤਿੱਖਾ, ਮਜ਼ਬੂਤ, ਮਹਾਨ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਵੱਲੋਂ ਅਜਿੱਤ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਅਟੁੱਟ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੀ ਲਈ ਬਹੁਤ ਕੀਤਾ, ਆਪਣੇ ਜੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਇਕੱਠੀਆਂ, ਬਲਦ-ਵਾਂਗ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ। ਅਸੀਂ ਵੀ ਬਹੁਤ ਮਹਾਨ ਕੰਮ ਕਰੀਏ, ਇੰਦ੍ਰਾ, ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਵਿੱਚ, ਮਾਰੁਤੋ, ਗਿਆਨ ਨਾਲ। ਤੁਸੀਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਮਾਰੁਤੋ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ; ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਮਹਾਨ ਹੋਏ। ਮੈਂ, ਵਜਰ-ਧਾਰੀ, ਮਨੂ ਲਈ ਇਹ ਸਾਰੇ ਰਸਤੇ ਆਸਾਨ ਕੀਤੇ, ਸਭ ਲਈ ਚਮਕਿਆ। ਤੂੰ ਅਤਿ-ਉਤਮ, ਦਾਤੀ; ਹੋਰ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਵਾਂਗ ਜਾਣਦਾ ਹੋਵੇ। ਨਾਂ ਜਨਮ, ਨਾਂ ਨਵਾਂ ਜਨਮ ਗੁਆਇਆ; ਜੋ ਤੂੰ ਚਾਹੇਂ, ਕਰ, ਸਦਾ ਵਧਣ ਵਾਲਾ। ਇੱਕ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਵੀ, ਮੈਂ ਜੋ ਚਾਹਾਂ, ਕਰ ਸਕਦਾ, ਜੇ ਹੌਸਲਾ ਹੋਵੇ। ਮੈਂ ਤਿੱਖਾ, ਮਾਰੁਤਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਜੋ ਇੰਦ੍ਰਾ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਚਾਹੇ, ਮੈਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਇੱਥੇ ਮੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਮਾਰੁਤਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕੀਤੀ, ਜਦ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗਾ ਮੰਤ੍ਰ ਬਣਾਇਆ। ਇੰਦ੍ਰਾ, ਮਜ਼ਬੂਤ, ਦਾਤੀ, ਮੇਰੇ ਲਈ, ਦੋਸਤ, ਦੋਸਤਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਜਿੰਦ ਨਾਲ। ਇਹ ਇੱਥੇ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਅਟੱਲ ਯਸ਼ ਨਾਲ। ਮਾਰੁਤ, ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਣਗੇ; ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਢੱਕੋ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ। ਤੁਸੀਂ ਵਿਚੋਂ ਕੌਣ, ਮਾਰੁਤੋ, ਇੱਥੇ ਮੇਰਾ ਸਹਾਇਕ ਹੋਵੇਗਾ? ਆਓ, ਦੋਸਤ, ਦੋਸਤ ਵਾਂਗ ਦੋਸਤ ਨੂੰ। ਤੁਹਾਡੇ ਅਜਬ ਵਿਚਾਰ ਵਗਣ; ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਵੋ, ਜੋ ਸੱਚ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਾਇ, ਦੇਵਤੇ, ਧਰਤੀ, ਅਕਾਸ਼, ਪਾਣੀ, ਬੋਲ, ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀਆਂ—ਇਹ ਸਭ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਰਮ ਗਏ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਾਲਦੇ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਤੇ ਯਜਨ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।