ਇੱਕ ਵਾਰ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਯਜਨ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਰਾਜ-ਜਨਮ ਘੋੜੇ ਦੇ ਵਿਰਲੇ ਕਾਰਨਾਮਿਆਂ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਸਭ ਨੇ ਮਿਤ੍ਰ, ਵਰੁਣ, ਆਰ्यमਨ, ਇੰਦ੍ਰ, ਰਿਭੁਕਸ਼ਿਨ ਅਤੇ ਮਾਰੁਤਾਂ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਤ੍ਰੁੱਟੀ ਨਾ ਲੱਭਣ। ਯਜਨ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਘੋੜਾ ਅਯੁਕਤ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਲਿਆ ਹੋਇਆ ਤੋਹਫਾ, ਕੱਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ, ਅੱਗੇ ਲਿਆਂਦਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਇੰਦ੍ਰ ਅਤੇ ਪੂਸ਼ਣ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚਲ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਮਾਰਗ ਤੇ ਘੋੜਾ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਯਜਨ ਵਿੱਚ, ਪੂਸ਼ਣ ਲਈ ਇੱਕ ਬੱਕਰੀ, ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਲਿਆਂਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਪਿਆਰਾ ਨੈਵੈਦਯ ਕੂਕੜਾ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ ਲਈ ਹੈ, ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ ਇਸ ਨੂੰ ਸੌਸ਼੍ਰਵਸ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਯਜਨਕਾਰੀ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਘੁੰਮਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਪੂਸ਼ਣ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਭਾਗ, ਬੱਕਰੀ, ਯਜਨ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਹੋਤ੍ਰ, ਅਧਵਰਯੁ, ਅੱਗ ਜਗਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਪੱਥਰ ਫੜਨ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸਤਿਕਾਰਕ—ਇਹ ਸਭ, ਵਧੀਆ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਯਜਨ ਦੁਆਰਾ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਭਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਯੂਪਾ ਪੋਸਟ ਤਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਉਹ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਘੋੜੇ ਦੀ ਯੂਪਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ ਲਈ ਪਕਵਾਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਸਾਡੇ ਤਕ ਪਹੁੰਚੇ। ਮੇਰਾ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਚਿੰਤਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅੱਗੇ ਵਧੀਆ ਢੰਗ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਜਾਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਛਾ ਨਜ਼ਦੀਕ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਰਿਸ਼ੀ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਅਸੀਂ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੋਸ਼ਣ ਲਈ ਪਿਆਰਾ ਸਾਥੀ ਬਣਾਇਆ ਹੈ। ਘੋੜੇ ਦੀ ਲਗਾਮ, ਬੰਨਣ ਵਾਲੀ ਰੱਸੀ, ਸਿਰ ਦੀ ਰੱਸੀ, ਰੀਨ ਜਾਂ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਘਾਹ—ਇਹ ਸਭ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਹੋਣ। ਘੋੜੇ ਦੇ ਮਾਸ ਨੂੰ ਜੋ ਮੱਖੀਆਂ ਛੂਹ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਾਂ ਜੋ ਚਾਕੂ ਜਾਂ ਕੁਹਾੜੀ ਨਾਲ ਕੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੋ ਕੱਟਣ ਵਾਲੇ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਤੇ ਜਾਂ ਨਖਾਂ ਹੇਠਾਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਸਭ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਹੋਣ। ਜੋ ਕੁਝ ਪੇਟ ਵਿੱਚੋਂ ਕੱਢਣਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਕੱਚੇ ਮਾਸ ਦੀ ਵਾਸ ਹੈ, ਉਹ ਕਾਬਲ ਕਰਵਰ ਵਧੀਆ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਭੋਗ ਪਕਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕੁਝ ਤੁਹਾਡੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ, ਅੱਗ ਨਾਲ ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਸਲੂਕ ਤੋਂ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਜਾਂ ਘਾਹ ਤੇ ਨਾ ਡਿੱਗੇ; ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਯੋਗਿਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ। ਜੋ ਪਕਿਆ ਘੋੜਾ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ “ਸੁਗੰਧਿਤ ਲਿਆਓ”, ਜੋ ਘੋੜੇ ਦੇ ਮਾਸ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਲੱਭਦੇ ਹਨ—ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਸਾਡੇ ਤਕ ਪਹੁੰਚੇ। ਪਕਵਾਨ ਪੈਨ ਵਿੱਚੋਂ ਡਿੱਗਣ ਵਾਲਾ, ਭਾਂਡੇ, ਰਸ ਛਾਣਣ ਵਾਲੇ, ਢੱਕਣ, ਹੋਕ, ਕੱਟਣ ਵਾਲੇ—ਇਹ ਸਭ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂ। ਘੋੜੇ ਦੀ ਚਾਲ, ਬੈਠਣਾ, ਮੁੜਨਾ, ਚਾਰ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਕਿਰਿਆ, ਜੋ ਕੁਝ ਪੀਤਾ, ਖਾਧਾ, ਸਭ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ। ਅੱਗ, ਧੂੰਏ ਵਾਲੀ ਤੇ ਗੂੰਜਦੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਾ ਸਾੜੇ; ਚਮਕਦਾਰ ਚਾਕੂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਾ ਵੱਧੇ। ਤਿਆਰ, ਪਵਿੱਤਰ, ਵਸ਼ਟ-ਕਾਲ ਨਾਲ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਭੋਗ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਘੋੜੇ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਘੋੜੇ ਲਈ ਕੱਪੜੇ, ਕਵਰ ਅਤੇ ਸੋਨਾ ਵਿਛਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਿਆਰੇ, ਤੇਜ਼-ਪੈਰ, ਚਾਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਚਾਟੀ, ਘੋੜੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਧਿਆ—ਚਾਬਕ ਜਾਂ ਚਮਚ ਨਾਲ—ਜਿਵੇਂ ਚਮਚ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਭੋਗ ਨੂੰ ਛੂਹਦੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਪਵਿੱਤਰ ਉਚਾਰ ਨਾਲ ਇਹ ਸਭ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਮੁਕਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਚੌਂਤੀ (34) ਪੰਨੀਆਂ, ਦਿਵਿਆ ਬੰਨ, ਘੋੜੇ ਦੀ ਵੱਕਰੀ ਧਾਰ ਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਟੁੱਟਣ ਤੋਂ ਬਚਾਓ, ਜੋੜ ਢਿੱਲੇ ਕਰੋ, ਕੱਟ ਵਧੀਆ ਕਰੋ। ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ ਵੱਲੋਂ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਕੱਟ, ਦੋ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਕ, ਤੇ ਮੌਸਮ; ਜੋ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਅੰਗਾਂ ਦਾ ਮੌਸਮ ਅਨੁਸਾਰ ਤਿਆਰ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਭਾਗ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਪਿਆਰੀ ਗਰਮੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਾ ਸਾੜੇ, ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹੋ; ਚਾਕੂ ਸਰੀਰ ਤੇ ਨਾ ਟਿਕੇ; ਲਾਲਚੀ, ਬੇਧਿਆਨ ਕੱਟਣ ਵਾਲਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਦੇਵੇ, ਚਾਕੂ ਅੰਗ ਨਾ ਟੋੜੇ, ਨਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਧੇ। ਤੁਸੀਂ ਮਰਦੇ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਨੁਕਸਾਨ ਹੁੰਦੇ; ਤੁਸੀਂ ਚੰਗੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਜਾਂਦੇ ਹੋ। ਭੂਰੇ ਘੋੜੀਆਂ, ਚਿੱਟੇ-ਚਿੱਟੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਜੋੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਘੋੜਾ ਗਧੇ ਦੇ ਜੋੜ ਤੇ ਖੜਾ ਹੈ। ਘੋੜਾ ਸਾਨੂੰ ਚੰਗੀ ਗਾਂ, ਚੰਗੇ ਘੋੜੇ, ਪੁੱਤਰ, ਤੇ ਸਭ ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲੀ ਦੌਲਤ ਲਿਆਵੇ। ਅਦਿਤੀ ਸਾਨੂੰ ਨਿਰਪਾਪਤਾ ਦੇਵੇ; ਘੋੜਾ, ਭੋਗ ਲਿਆਂਦਾ, ਸਾਨੂੰ ਰਾਜ ਦਿਵੇ। ਜਦੋਂ ਘੋੜਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ, ਪਹਿਲੀ ਘੋਸ਼ ਉਠਦੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਜਾਂ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਉਤਪੰਨ, ਬਾਜ ਦੇ ਪੱਖ, ਹਿਰਨ ਦੇ ਬਾਂਹ—ਤੁਹਾਡੀ ਵਡਿਆਈ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ, ਘੋੜੇ। ਯਮ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤਾ, ਤ੍ਰਿਤਾ ਵੱਲੋਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੀਤਾ, ਇੰਦ੍ਰ ਪਹਿਲਾਂ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ; ਗੰਧਰਵ ਲਗਾਮ ਫੜਦਾ, ਸੂਰਜ ਘੋੜਾ ਬਣਾਉਂਦਾ, ਵਸੁਆਂ ਨੇ ਛੱਡਿਆ। ਤੁਸੀਂ ਯਮ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਆਦਿਤ੍ਯ ਹੋ, ਘੋੜੇ; ਤੁਸੀਂ ਤ੍ਰਿਤਾ ਹੋ ਗੁਪਤ ਵ੍ਰਤ ਨਾਲ। ਤੁਸੀਂ ਸੋਮਾ ਨਾਲ ਮਿਲੇ ਹੋ, ਵੱਖਰੇ ਹੋ; ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੁਹਾਡੇ ਤਿੰਨ ਬੰਨ ਹਨ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ। ਤਿੰਨ ਬੰਨ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਤਿੰਨ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਤਿੰਨ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ; ਵਰੁਣ, ਮੈਂ ਆਸ ਕਰਦਾ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਦੇਵੇ, ਜਿੱਥੇ ਤੁਹਾਡਾ ਉੱਚਾ ਮੂਲ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਨੌ ਧੋਵਾਈਆਂ ਹਨ, ਘੋੜੇ; ਇਹ ਹਨ ਤੁਹਾਡੇ ਖੁਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ, ਤਾਕਤ ਦੇ ਥਾਂ। ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਚੰਗੀਆਂ ਲਗਾਮਾਂ ਵੇਖੀਆਂ, ਜੋ ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸਾਰ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਉਡਦੇ ਪੰਛੀ ਵਜੋਂ ਵੇਖਿਆ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਸਿਰ ਚੰਗੇ ਰਸਤੇ ਤੇ, ਧੂੜ ਨਾਲ ਚਲਦੇ, ਪੰਛੀ ਵਜੋਂ ਵੇਖਿਆ। ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਉੱਚਾ ਰੂਪ ਵੇਖਿਆ, ਗਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਤੇ ਪੋਸ਼ਣ ਲਈ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ। ਜਦ ਮਰਤ, ਤੁਹਾਡੀ ਆਨੰਦ ਲੈ ਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਜੜੀਆਂ ਫੜਦਾ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੱਭਦਾ। ਰਥ ਤੁਹਾਡਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦਾ, ਨੌਜਵਾਨ, ਘੋੜੇ, ਤੁਹਾਡਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦਾ; ਗਾਂ, ਕੁੜੀਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਤੁਹਾਡਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦਾ। ਸੰਗਤੀਆਂ ਤੁਹਾਡੀ ਦੋਸਤੀ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦੀਆਂ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਤੁਹਾਡੀ ਤਾਕਤ ਮਾਪੀ। ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਗ, ਤੇਜ਼-ਪੈਰ, ਪੈਰ ਮਨ ਨੂੰ ਚਲਾਉਂਦੇ, ਇੰਦ੍ਰ ਹੇਠਾਂ ਸੀ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਭੋਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਚੜ੍ਹਿਆ; ਘੋੜਾ ਪਹਿਲਾਂ ਜੋੜਿਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਤੇਜ਼ ਹਨ, ਪਤਲੇ ਕਮਰ ਵਾਲੇ, ਮਜ਼ਬੂਤ, ਵੀਰ, ਦਿਵਿਆ ਘੋੜੇ; ਹੰਸਾਂ ਵਾਂਗ, ਕਤਾਰ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਦੌੜਦੇ, ਜਦ ਦਿਵਿਆ ਘੋੜੇ ਤਿਆਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਤੁਹਾਡਾ ਸਰੀਰ ਉਡਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹੀ, ਮਨ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚਲਦਾ; ਸਿੰਗ ਕਈ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਫੈਲਦੇ, ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦੇ। ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਘੋੜਾ ਚਾਰਾ-ਸਥਾਨ ਤੇ ਆਉਂਦਾ, ਚਿੰਤਨ ਵਿੱਚ ਦਿਵਿਆ ਚਮਕ ਨਾਲ; ਬੱਕਰੀ ਅੱਗੇ ਨਾਵਲ ਵਜੋਂ ਚਲਦੀ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਪਿੱਛੇ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੇ। ਉਹ ਉੱਚੀ ਸੀਟ ਤੇ ਆਉਂਦਾ, ਘੋੜਾ, ਆਪਣੇ ਮਾਂ-ਪਿਓ ਕੋਲ; ਅੱਜ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਰਸਤਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਉਹ ਪੂਜਕ ਲਈ ਇਨਾਮ ਆਦੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸੁੰਦਰ, ਸਲੇਟੀ ਵਾਲੇ ਹੋਤ੍ਰ ਦਾ ਇੱਕ ਮੱਧਲਾ ਭਰਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੀਜਾ ਭਰਾ ਘੀ-ਪਿੱਠੀ ਹੈ—ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਸੱਤ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਲੇ ਕੁਲ-ਪਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਸੱਤ ਇੱਕ ਪਹੀਏ ਵਾਲਾ ਰਥ ਜੋੜਦੇ ਹਨ; ਇੱਕ ਘੋੜਾ, ਸੱਤ ਨਾਂਵਾਂ ਨਾਲ, ਰਥ ਨੂੰ ਖਿੱਚਦਾ; ਪਹੀਆ ਤਿੰਨ ਕੇਂਦਰ, ਅਜਰ ਤੇ ਅਟੁੱਟ, ਜਿਸ ਤੇ ਸਭ ਜਗ ਖੜੇ ਹਨ। ਇਸ ਰਥ ਤੇ, ਸੱਤ ਖੜੇ; ਸੱਤ ਪਹੀਏ, ਸੱਤ ਘੋੜੇ ਲੈ ਜਾਂਦੇ; ਸੱਤ ਭੈਣਾਂ ਮਿਲਦੀਆਂ, ਜਿੱਥੇ ਗਾਂ ਦੇ ਸੱਤ ਨਾਂਵ ਹਨ। ਕਿਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾ ਜਨਮ ਵੇਖਿਆ, ਹੱਡੀ-ਰਹਿਤ ਜੋ ਹੱਡੀਆਂ ਢੋਣਦਾ? ਧਰਤੀ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ—ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਕਿਸ ਨੇ ਜਾਣ ਕੇ, ਪੁੱਛਿਆ? ਮੈਂ, ਨਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਮਨ ਨਾਲ ਪੁੱਛਦਾ, ਕਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਕਿੱਥੇ ਹਨ; ਵਛੇ ਤੇ, ਬਲਦ ਤੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਨੇ ਸੱਤ ਧਾਗੇ ਘੁੰਮ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੁਣਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੰਸਕਾਰ, ਘੋੜੇ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਉਸ ਦੀ ਆਤਮਕ ਯਾਤਰਾ, ਤੇ ਯਜਨ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।