ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਸੋਮਾ ਰਸ ਪੀਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਭਾਂਡੇ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਆਓ, ਅਸੀਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਈਏ।" ਕੁਝ ਹੋਰ ਲੋਕ ਹਰ ਨਵੇਂ ਸੋਮਾ ਨਿਚੋੜਣ 'ਤੇ ਨਵੇਂ ਨਾਂ ਰੱਖਦੇ, ਤੇ ਕੁਝ ਕੁਆਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਂ ਲੈ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਦੇ। ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੋ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਜੋਤਿਆ, ਅਸ਼ਵਿਨੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰਥ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਹਰ ਰੂਪ ਵਾਲਿਆਂ ਕੋਲ ਆਇਆ। ਭੂ, ਵਿਭਵਨ, ਤੇ ਵਾਜਾ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਕੁਸ਼ਲ ਦੇਵਤੇ—ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ ਵੰਡਣ ਲਈ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਚਮੜੀ ਤੋਂ ਇਕ ਗਾਂ ਬਣਾਈ, ਜੋ ਪੁਰਾਣੀ ਸੀ, ਉਹ ਨਵੀਂ ਹੋ ਗਈ। ਸੌਧਨਵਨਾਂ ਨੇ ਘੋੜੇ ਤੋਂ ਘੋੜਾ ਬਣਾਇਆ, ਰਥ ਜੋਤ ਕੇ ਉਹ ਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਆਏ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ, "ਇਹ ਪਾਣੀ ਪੀਓ, ਜਾਂ ਫਿਰ ਇਹ ਨਿਚੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੋਮਾ ਪੀਓ।" ਜੇ ਤੁਸੀਂ, ਸੌਧਨਵਨੋ, ਇਹੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੀਜੇ ਨਿਚੋੜਣ 'ਚ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੋ। ਕੋਈ ਕਹਿੰਦਾ, "ਹੋਰ ਪਾਣੀ ਹੋਵੇ," ਕੋਈ ਕਹਿੰਦਾ, "ਹੋਰ ਅੱਗ ਹੋਵੇ," ਤੇ ਕੋਈ ਕਹਿੰਦਾ, "ਭਾਂਡਾ ਵੱਡੇ ਜਥੇ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਜਾਵੇ।" ਉਹ ਸਹੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਭਾਂਡਿਆਂ ਨੂੰ ਭਰਦੇ ਹਨ। ਕੋਈ ਗਾਂ ਦੀ ਰਾਣ੍ਹ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਲੈ ਜਾਂਦਾ, ਕੋਈ ਕੁੱਤੇ ਲਈ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਮਾਸ ਕੱਟਦਾ, ਤੇ ਕੋਈ ਇਕੱਲਾ ਗੋਬਰ ਹਟਾ ਲੈਂਦਾ। ਪਰ ਮਾਪਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਕੀ ਕੀਤਾ? ਜਦ ਉਹ ਬਾਹਰ ਲੈ ਗਏ, ਤਾਂ ਸਾਡੇ ਲਈ ਘਾਹ ਬਣਾਇਆ; ਜਦ ਵਾਪਸ ਲਿਆਏ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਹੁਨਰ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਬਣਾਇਆ। ਜੋ ਕੁਝ ਅਜੀਬ ਜੀਵ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਓ ਰਿਭੂਵੋ, ਤੁਸੀਂ ਅੱਜ ਉਸ ਪਿੱਛੇ ਨਾ ਜਾਓ। ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਘੇਰਦੇ ਹੋਏ ਚਲੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਾਪੇ ਕਿੱਥੇ ਬੈਠੇ ਜਾਂ ਗਏ? ਜਿਸਨੇ ਪੂਰਾ ਹੱਥ ਲਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ; ਜੋ ਵੀ ਬੋਲਿਆ, ਉਸ ਲਈ ਬੋਲੋ। ਜਦ ਰਿਭੂ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਪੁੱਛਦੇ, "ਕੌਣ ਹੈ, ਅਜੀਬ ਜੀਵ, ਜਿਸਨੇ ਸਾਨੂੰ ਜਗਾਇਆ?" ਤਾਂ ਮੇਂਡਾ ਕੁੱਤੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਜਗਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਕਹਿੰਦਾ, "ਇਹ ਗੱਲ ਅੱਜ ਇੱਕ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਖੁਲ੍ਹੀ ਹੈ।" ਦਿਨ ਨੂੰ ਮਰੁਤ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਅੱਗ ਹੈ, ਹਵਾ ਮੱਧ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚਲਦੀ ਹੈ; ਵਰੁਣ ਪਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੋੜਦਾ, ਓ ਬਲਵਾਨ ਪੁੱਤਰੋ। ਅਸੀਂ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਅਸਵਮੇਧ ਯਜña ਦੇ ਹੀਰੋ ਘੋੜੇ ਦੇ ਕਰਤੱਬ ਸੁਣਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਅਸੀਂ ਮਿਤ੍ਰ, ਵਰੁਣ, ਅਰਯਮਨ, ਇੰਦਰ, ਰਿਭੁਕਸ਼ਿਨ ਜਾਂ ਮਰੁਤਾਂ ਵਲੋਂ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਾ ਆਵੇ, ਇਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਜਦ ਉਹ ਅਣਜੋਤੇ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਲਏ ਦਾਨ ਨੂੰ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਇੰਦਰ ਤੇ ਪੂਸ਼ਨ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਰਾਹ, ਸਾਰੇ ਰੂਪ ਵਾਲੀ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੱਲਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਬਕਰਾ, ਜੋ ਪੂਸ਼ਨ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ, ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਪਿਆਰਾ ਪਿੰਡ ਤੇਜ਼ ਵਾਲੇ ਲਈ ਹੈ, ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ ਇਸ ਨੂੰ ਸੌਸ਼ਰਵਸ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਲੋਕ ਯਜña ਵਾਲੇ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਘੁੰਮਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਇੱਥੇ ਪੂਸ਼ਨ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਹਿੱਸਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਬਕਰਾ ਯਜña ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੋਤ੍ਰ, ਅਧਵਰਯੁ, ਅੱਗ ਜਗਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਪੱਥਰ ਫੜਨ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸਤਿਕਾਰਕ—ਇਹ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਧੀ-ਅਨੁਸਾਰ ਚੜ੍ਹਾਏ ਹੋਏ ਯਜña ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਘਰ ਭਰ ਲਓ। ਜੋ ਯੂਪਾ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਯੂਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਘੋੜੇ ਦੀ ਯੂਪਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ ਲਈ ਪਕਾਈ ਇਕੱਠੀ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਸਾਡੀ ਤਕ ਪਹੁੰਚੇ। ਮੇਰਾ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਵਿਚਾਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅੱਗੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਖਿਆ ਜਾਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਛਾ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਰਿਸ਼ੀ ਉਸ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਅਸੀਂ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੋਸ਼ਣ ਲਈ ਪਿਆਰਾ ਸਾਥੀ ਬਣਾਇਆ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਘੋੜੇ ਦੀ ਰੱਸਾ, ਬੰਨ੍ਹਣ ਵਾਲੀ ਰੱਸੀ, ਮੂੰਹ ਦੀ ਰੱਸੀ, ਲਗਾਮ ਜਾਂ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ ਘਾਹ ਹੈ, ਇਹ ਸਭ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਹੋਣ। ਘੋੜੇ ਦੇ ਮਾਸ ਨੂੰ ਜਿਹੜੀਆਂ ਮੱਖੀਆਂ ਛੂਹ ਗਈਆਂ, ਜਾਂ ਛੁਰੀ ਜਾਂ ਕੁਹਾੜੀ ਨਾਲ ਜੋ ਕੱਟਿਆ ਗਿਆ, ਜਾਂ ਜੋ ਕੱਟਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਜਾਂ ਨੱਖਾਂ ਹੇਠਾਂ ਆਇਆ, ਇਹ ਸਭ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਹੋਵੇ। ਘੋੜੇ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚੋਂ ਜੋ ਕੱਢਣਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਕੱਚੇ ਮਾਸ ਦੀ ਜਿਹੜੀ ਵਾਸ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਕੁਸ਼ਲ ਕੱਟਣ ਵਾਲੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕਰਨ, ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਬਲਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਪਕਾਉਣ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ, ਅੱਗ ਨਾਲ ਪਕਦੇ ਹੋਏ, ਸੀਕ ਤੋਂ ਟਪਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਜਾਂ ਘਾਹ ਉੱਤੇ ਨਾ ਡਿੱਗੇ; ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਯੋਗਿਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ। ਜੋ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਪੱਕਾ ਦੇਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਆਖਦੇ ਹਨ "ਸੁਗੰਧ ਵਾਲਾ ਲਿਆਓ," ਜਾਂ ਜੋ ਘੋੜੇ ਦੇ ਮਾਸ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਲੱਭਦੇ ਹਨ—ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਸਾਡੀ ਤਕ ਪਹੁੰਚੇ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਭਾਂਡੇ ਤੋਂ ਟਪਕਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਭਾਂਡੇ, ਰਸ ਛਾਣਣ ਵਾਲੇ, ਭਾਂਡਿਆਂ ਦੇ ਢੱਕਣ, ਕਾਂਡੇ, ਕੱਟਣ ਵਾਲੇ ਹਨ—ਇਹ ਸਭ ਘੋੜੇ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਹੋਣ। ਘੋੜੇ ਦੀ ਚਾਲ, ਬੈਠਣਾ, ਮੁੜਨਾ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਚਾਰ ਪੈਰਾਂ ਨੇ ਜੋ ਕੀਤਾ; ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਉਸ ਨੇ ਪੀਤਾ, ਖਾਧਾ, ਜਾਂ ਖਤਮ ਕੀਤਾ—ਇਹ ਸਭ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹੋਣ। ਅੱਗ, ਜਿਸਦੀ ਧੂੰਏਂ ਵਾਲੀ ਵਾਸ ਤੇ ਗੂੰਜ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਨਾ ਸਾੜੇ; ਚਮਕਦਾਰ ਛੁਰੀ ਤੈਨੂੰ ਨਾ ਛੂਹੇ। ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਵਸ਼ਟ-ਉਚਾਰ ਨਾਲ ਚਿਨ੍ਹਿਤ ਭੋਗ, ਦੇਵਤੇ ਘੋੜੇ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ। ਜਦ ਉਹ ਘੋੜੇ ਲਈ ਕਪੜੇ ਵਿਛਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸੋਨਾ ਤੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਿਆਰੇ, ਤੇਜ਼, ਚਾਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਭੇਜਦੇ ਹਨ। ਘੋੜੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਲੱਗਾ—ਚਾਬਕ ਜਾਂ ਕੋੜੇ ਨਾਲ; ਜਿਵੇਂ ਚਮਚਾ ਭੋਗ ਨੂੰ ਛੂਹਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਚਾਰਣ ਕਰਕੇ ਇਹ ਸਭ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡਦਾ ਹਾਂ। ਚੌਂਤੀ (34) ਪੱਸਲੀਆਂ, ਦਿਵ੍ਯ ਬੰਨ੍ਹ, ਘੋੜੇ ਦੀ ਵਕਰੀ ਹੱਡੀ ਨਜ਼ਦੀਕ ਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਸਹੀ ਰੱਖੋ, ਜੋੜਾਂ ਨੂੰ ਖੁਲ੍ਹਾ ਰਹਿਣ ਦਿਓ, ਕੱਟ ਸਾਫ਼ ਹੋਵੇ। ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ ਵਲੋਂ ਇਕ ਵਾਰੀ ਕੱਟਿਆ ਗਿਆ, ਦੋ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਕ ਹਨ, ਤੇ ਮੌਸਮ ਵੀ; ਤੇਰੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਮੌਸਮ ਅਨੁਸਾਰ ਤਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਹਿੱਸੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਪਿਆਰੀ ਗਰਮੀ ਤੈਨੂੰ ਨਾ ਸਾੜੇ ਜਦ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈਂ; ਛੁਰੀ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਨਾ ਟਿਕੇ; ਲਾਲਚੀ ਜਾਂ ਲਾਪਰਵਾਹ ਕੱਟਣ ਵਾਲਾ ਤੈਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵੇ, ਨਾ ਛੁਰੀ ਤੇਰੇ ਅੰਗ ਤੋੜੇ, ਨਾ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਮਾਰੇ। ਤੂੰ ਮਰਦਾ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਨੁਕਸਾਨੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਤੂੰ ਚੰਗੇ ਰਸਤੇ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ। ਘੋੜੀਆਂ, ਚਿੱਟੀਆਂ, ਤੇ ਧੱਬਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਜੋਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਤੇਜ਼ ਘੋੜਾ ਗਦ੍ਹੇ ਦੇ ਜੋਤ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੈ। ਘੋੜਾ ਸਾਨੂੰ ਚੰਗੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ, ਚੰਗੇ ਘੋੜੇ, ਪੁੱਤਰ, ਤੇ ਸਭ ਪਾਲਣ ਵਾਲੀ ਦੌਲਤ ਦੇਵੇ। ਅਦਿਤੀ ਸਾਨੂੰ ਨਿਰਦੋਸ਼ਤਾ ਦੇਵੇ; ਭੋਗ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਘੋੜਾ ਸਾਨੂੰ ਰਾਜ ਦਿਵਾਏ। ਜਦ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਜਨਮ 'ਤੇ ਚੀਕ ਉਠੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਜਾਂ ਪਾਣੀਆਂ ਤੋਂ ਉੱਠੀ, ਬਾਜ ਦੇ ਪਰ, ਹਰਣ ਦੇ ਬਾਂਹ—ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ, ਘੋੜੇ, ਉੱਥੇ ਜੰਮੀ। ਯਮ ਨੇ ਦਿੱਤਾ, ਤ੍ਰਿਤਾ ਨੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੀਤਾ, ਇੰਦਰ ਪਹਿਲਾਂ ਚੜ੍ਹਿਆ; ਗੰਧਰਵ ਨੇ ਲਗਾਮ ਫੜੀ, ਸੂਰਜ ਨੇ ਘੋੜਾ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਵਸੂਆਂ ਨੇ ਛੱਡਿਆ। ਤੂੰ ਯਮ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਆਦਿਤਯ ਹੈਂ, ਘੋੜੇ; ਤੂੰ ਤ੍ਰਿਤਾ ਹੈਂ, ਗੁਪਤ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲਾ। ਤੂੰ ਸੋਮੇ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੱਖਰਾ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ; ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਤੇਰੇ ਤਿੰਨ ਬੰਨ੍ਹ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਤਿੰਨ ਬੰਨ੍ਹ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ, ਤਿੰਨ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਤਿੰਨ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਵਰੁਣ, ਆਸ ਹੈ ਕਿ ਤੈਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਦੇਵੇ, ਘੋੜੇ, ਜਿਥੇ ਤੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੂਲ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਤੇਰੇ ਨੌ ਧੋਣ ਹਨ, ਘੋੜੇ; ਇਹ ਤੇਰੇ ਖੁਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ, ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਥਾਂ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਚੰਗੀ ਲਗਾਮ ਦੇਖੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤੈਨੂੰ ਦਿਨ ਚਿੜੀ ਵਾਂਗ ਉੱਡਦਾ ਦੇਖਿਆ। ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਸਿਰ ਚੰਗੇ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ, ਧੂੜ ਨਾਲ ਚਲਦਾ, ਪਰ ਲਗਾਉਂਦਾ ਵੇਖਿਆ। ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਰੂਪ ਵੇਖਿਆ, ਜਦ ਤੂੰ ਗਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਉੱਤੇ ਪੋਸ਼ਣ ਲਈ ਤੜਪ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦ ਕੋਈ ਮਰਦ, ਤੇਰੀ ਆਨੰਦ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ, ਪਹਿਲਾਂ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਫੜਦਾ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਲੱਭਦਾ ਹੈ। ਰਥ ਤੇਰਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਨੌਜਵਾਨ, ਘੋੜੇ, ਤੇਰਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਗਾਂਵਾਂ, ਕੁਆਰੀਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਤੇਰਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਭੀੜ ਤੇਰੀ ਦੋਸਤੀ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਨਾਪਿਆ ਹੈ।