ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖਤਾ ਨੇ ਸਵਿਤਾ ਦੇ ਕਿਰਪਾਲੂ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਸਵੇਰ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਵਿੱਚ, ਸਵਿਤਾ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਕਿਰਪਾ ਮੰਗਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਾਨੂੰ ਚੰਗੀ ਸਮਝ ਨਾਲ, ਧਨ-ਦੌਲਤ ਅਤੇ ਸੌਆਂ ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਾਲਾ ਸੁਖ-ਸਮਪੰਨ ਜੀਵਨ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰੋ। ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਸਭ ਲਈ ਮੰਗਲਮਈ ਹਨ, ਰਿਤ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਵਿਅਪਕ, ਸਮਝਦਾਰ ਤੇ ਉੱਚ ਜਨਮ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ। ਧਿਸ਼ਣਾ, ਜੋ ਦੋਨਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਚੱਲਦੀ ਹੈ, ਰਿਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਸੁੱਚੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ, ਸਭ ਕੁਝ ਸੰਭਾਲਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਦੋਨੋ ਵਿਅਪਕ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੁਸਤ ਹਨ, ਪਿਤਾ ਤੇ ਮਾਤਾ ਵਾਂਗ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਅਚਲ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਅਦਭੁਤ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਦੋ ਖੇਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਰੂਪ ਦੇ ਕੇ ਸਥਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਅੱਗ, ਜੋ ਦੋ ਮਾਪਿਆਂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਗਾਂ ਪ੍ਰਿਸ਼ਨੀ ਅਤੇ ਸਾਂਡ, ਜੋ ਬੀਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਦੁੱਧ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਨਿਮਾਣਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਹਾਇਕ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਦੋ ਸੰਸਾਰ ਬਣਾਏ, ਉਹ ਸਭ ਲਈ ਮੰਗਲਕਾਮੀ ਹੈ। ਉਹ, ਜਿਸ ਨੇ ਚਤੁਰਾਈ ਨਾਲ ਖੇਤਰ ਨਾਪੇ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਆਧਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਭਜਨ ਨੂੰ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਅਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ, ਤੁਸੀਂ ਮਹਾਨ ਹੋ, ਸਾਨੂੰ ਵੱਡੀ ਮਹਿਮਾ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿਓ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਫੈਲਾਉਂਦੇ ਹੋ। ਸਾਨੂੰ ਤਾਕਤ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਦਿਓ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅੱਗੇ ਕਹਾਣੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਕੌਣ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਕੌਣ ਸਭ ਤੋਂ ਨਵਾਂ ਹੈ ਜੋ ਅਜੇ ਨਹੀਂ ਆਇਆ? ਕੌਣ ਦੂਤ ਵਜੋਂ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ, ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਹੀਏ? ਅਸੀਂ ਉਸ ਪਾਤਰ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ, ਜੋ ਉੱਚ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਅਗਨੀ, ਭਰਾ, ਲੱਕੜ ਦੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰੀਏ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਇੱਕ ਪਾਤਰ ਨੂੰ ਚਾਰ ਬਣਾਓ।” ਤਦ ਤੁਸੀਂ ਆਏ। ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਸੌਧਨਵਨੋ, ਇਹ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਯੋਗ ਹੋ ਜਾਵੋਗੇ। ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਅਗਨੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੂਤ ਹੈ, ਆਖਿਆ, “ਆਓ, ਘੋੜਾ ਬਣਾਈਏ, ਰਥ ਬਣਾਈਏ, ਗਾਂ ਬਣਾਈਏ, ਨੌਜਵਾਨ ਬਣਾਈਏ,” ਇਹ ਕੰਮ, ਹੇ ਭਰਾਵੋ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੀਤੇ। ਇਹ ਕਰਕੇ, ਭੂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਅੱਜ ਉਹ ਦੂਤ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਜੋ ਨਹੀਂ ਆਇਆ?” ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਚਾਰ ਪਾਤਰ ਬਣਾਏ ਹੋਣ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ, ਤਦ ਤਵਸ਼ਟਰ ਦੇਵੀਆਂ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। “ਆਓ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਈਏ,” ਤਵਸ਼ਟਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, ਜਦ ਉਹ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਪੀਦੇ ਹਨ, ਪਾਤਰ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾ ਕਰ ਸਕੇ। ਹੋਰ ਲੋਕ ਨਵੇਂ ਨਾਂ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਕੁੜੀਆਂ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਪਾਤਰ ਨੂੰ ਛੂਹਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਦੋ ਘੋੜੇ ਜੋਤੇ, ਅਸ਼ਵਿਨੀਕੁਮਾਰਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰਥ ਜੋਤਿਆ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਸਭ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਕੋਲ ਆਇਆ। ਭੂ, ਵਿਭਵਨ, ਵਾਜਾ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਹਵਨ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਵੰਡਣ ਆਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ, ਚਮੜੀ ਤੋਂ ਗਾਂ ਬਣਾਈ, ਜੋ ਬੁੱਢੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਨੌਜਵਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਸੌਧਨਵਨੋ ਨੇ ਘੋੜੇ ਤੋਂ ਘੋੜਾ ਬਣਾਇਆ, ਰਥ ਜੋਤ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਆਏ। “ਇਹ ਪਾਣੀ ਪੀਓ, ਜਾਂ ਇਹ ਸੋਮਾ ਰਸ ਪੀਓ,” ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ। ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ, ਸੌਧਨਵਨੋ, ਇਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੀਜੇ ਨਿਚੋੜ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣੋ। “ਹੋਰ ਪਾਣੀ ਹੋਵੇ,” ਕਿਸੇ ਨੇ ਆਖਿਆ। “ਹੋਰ ਅੱਗ ਹੋਵੇ,” ਦੂਜੇ ਨੇ ਆਖਿਆ। “ਇਹ ਪਾਤਰ ਵੱਧ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡੋ,” ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੇ ਆਖਿਆ। ਸਹੀ ਬੋਲਦੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਾਤਰ ਭਰ ਦਿਤੇ। ਕੋਈ ਗਾਂ ਦੀ ਰਾਨ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕੋਈ ਕੁੱਤੇ ਲਈ ਮਾਸ ਕੱਟਦਾ ਹੈ, ਕੋਈ ਇਕੱਲਾ ਗੋਬਰ ਹਟਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਮਾਪਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਕੀ ਕੀਤਾ? ਜਦ ਉਹ ਲੈ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਘਾਹ ਬਣਾਇਆ; ਜਦ ਵਾਪਸ ਲੈ ਆਏ, ਆਪਣੀ ਕਲਾ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਲਿਆਏ। ਜੋ ਕੁਝ ਉਹ ਅਜੀਬ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਅੱਜ ਉਹ ਨਾ ਲਵੋ। ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਾਪੇ ਕਿੱਥੇ ਬੈਠੇ ਜਾਂ ਗਏ? ਜਿਸ ਨੇ ਪੂਰਾ ਹੱਥ ਲਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ। ਜਿਸ ਨੇ ਕੁਝ ਆਖਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਖੋ। ਸੌਂਦੇ ਹੋਏ, ਭੂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੇ ਅਜੀਬ ਜੀ, ਸਾਨੂੰ ਕੌਣ ਜਗਾਇਆ?” ਮੇਛ ਨੇ ਕੁੱਤੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਜਗਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਆਖਿਆ, “ਇਹ ਅੱਜ ਇੱਕ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਪਰਗਟ ਹੋਇਆ ਹੈ।” ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਮਰੁਤ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਅਗਨੀ ਹੈ, ਇਹ ਵਾਯੂ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੱਲਦਾ ਹੈ। ਵਰੁਣ ਜਲਾਂ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾ ਨਾਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਹੇ ਤਾਕਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰੋ, ਤੁਹਾਡੀ ਇਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ, ਅਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਨਾ ਮਿਤ੍ਰ, ਨਾ ਵਰੁਣ, ਨਾ ਅਰਯਮਨ, ਨਾ ਇੰਦਰ, ਨਾ ਭੁਕਸ਼ਿਨ, ਨਾ ਮਰੁਤ ਸਾਡੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਲੱਭਣ, ਜਦ ਅਸੀਂ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਘੋੜੇ ਦੀ ਵਿਰਾਸਤੀ ਵਿਰਤਾ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰੀਏ। ਜਦ, ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ, ਉਹ ਘੋੜੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਅਜੇ ਜੋਤਾ ਨਹੀਂ ਗਿਆ, ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਉਤਾਰਿਆ ਗਿਆ ਦਾਨ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਪੁਸ਼ਣ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਰਸਤਾ, ਸਭ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਬੱਕਰੀ, ਪੁਸ਼ਣ ਦਾ ਹਿੱਸਾ, ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਲੈ ਜਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਪਿਆਰੀ ਪਿਠਾ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ ਲਈ ਹੈ, ਤਵਸ਼ਟਰ ਉਸ ਨੂੰ ਸਉਸ਼ਰਵਸ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਯੋਗ ਸਮੇਂ ਉੱਤੇ, ਮਨੁੱਖ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਘੁੰਮਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਇੱਥੇ ਪੁਸ਼ਣ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਹਿੱਸਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਬੱਕਰੀ ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤਕ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਹੋਤ੍ਰ, ਅਧਵਰਯੁ, ਅੱਗ ਸਲਗਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਪੱਥਰ ਫੜਨ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਗਿਆਨੀ ਸਤਿਕਾਰਕ—ਇਹ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੀਤੀ ਯਜਨਾ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਭਰ ਲਵੋ। ਜੋ ਯੂਪਾ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਯੂਪਾ ਚੁੱਕਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਘੋੜੇ ਦੀ ਯੂਪਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ ਲਈ ਭੋਜਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਸਾਡੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੇ। ਮੇਰੀ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਸੋਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅੱਗੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਇਛਾ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਗਿਆਨੀ, ਰਿਸ਼ੀ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਅਸੀਂ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੋਸ਼ਣ ਲਈ ਪਿਆਰਾ ਸਾਥੀ ਬਣਾਇਆ। ਘੋੜੇ ਦੀ ਲਗਾਮ, ਰੱਸੀ, ਸਿਰ ਦੀ ਰੱਸੀ, ਰੇਣ, ਜਾਂ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ ਘਾਹ—ਇਹ ਸਭ ਤੇਰੇ ਲਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਹੋਣ। ਘੋੜੇ ਦੇ ਮਾਸ ਨੂੰ ਮੱਖੀਆਂ ਨੇ ਜੋ ਛੂਹਿਆ, ਜਾਂ ਚਾਕੂ ਜਾਂ ਕੁਹਾੜੀ ਨਾਲ ਕੱਟਿਆ, ਜਾਂ ਕੱਟਣ ਵਾਲੇ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਤੇ, ਜਾਂ ਨਖਾਂ ਹੇਠਾਂ ਜੋ ਹੈ—ਇਹ ਸਭ ਤੇਰੇ ਲਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਹੋਣ। ਉਦਰ ਤੋਂ ਜੋ ਕੁਝ ਹਟਾਉਣਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਕੱਚੇ ਮਾਸ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਹੈ, ਚੰਗੇ ਕਸਾਈ ਉਸ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕਰਨ, ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਕਾਈ ਭੇਟ ਬਣਾਵਣ। ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਕ ਕੇ, ਸਲਾਖ ਤੋਂ ਟਪਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਜਾਂ ਘਾਹ ਉੱਤੇ ਨਾ ਡਿੱਗੇ; ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਯੋਗਵਾਨ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ। ਜੋ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਪਕਦੇ ਵੇਲੇ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲਾ ਆਵੇ,” ਜਾਂ ਜੋ ਮਾਸ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਮੰਗਦੇ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਸਾਡੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੇ। ਜੋ ਕੁਝ ਭਾਂਡਿਆਂ ਤੋਂ ਟਪਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਹੜੇ ਭਾਂਡੇ, ਰਸ ਛਾਣਣ ਵਾਲੇ, ਹੰਡੀਆਂ ਦੇ ਢੱਕਣ, ਕਾਂਡੇ, ਕਸਾਈ—ਇਹ ਸਭ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਣ। ਘੋੜੇ ਦੀ ਚਾਲ, ਬੈਠਣਾ, ਮੁੜਨਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਚਾਰ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਜੋ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਕੁਝ ਉਸ ਨੇ ਪੀਆ, ਖਾਧਾ, ਖਤਮ ਕੀਤਾ—ਇਹ ਸਭ ਤੇਰੇ ਲਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਹੋਣ। ਅੱਗ, ਜੋ ਧੂੰਏਂ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਗੱਜਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਨਾ ਸਾੜੇ; ਚਮਕਦਾਰ ਤਲਵਾਰ ਤੈਨੂੰ ਨਾ ਲੱਗੇ। ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੀ, ਵਸ਼ਟ-ਪੁਕਾਰ ਨਾਲ ਚਿੰਨ੍ਹੀ ਭੇਟ, ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘੋੜਾ ਮੰਨ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਉਹ ਘੋੜੇ ਲਈ ਚਾਦਰਾਂ ਵਿਛਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਕਪੜੇ ਤੇ ਸੋਨਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਿਆਰੇ, ਤੇਜ਼-ਪੈਰ, ਚਾਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਭੇਜਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕੁਝ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਘੋੜੇ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਲੱਗਾ—ਚਾਬਕ ਜਾਂ ਕੋੜੀ ਨਾਲ; ਜਿਵੇਂ ਕੜਛੀ ਹਵਨ ਸਮੇਂ ਭੇਟ ਨੂੰ ਛੂਹਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਤੇਰੇ ਲਈ ਵਿਦਿਆ ਉਚਾਰ ਕੇ ਮੁਕਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਚੌਂਤੀ ਰਿੜ੍ਹੀਆਂ, ਦੇਵ ਬੰਨ੍ਹ, ਘੋੜੇ ਦੀ ਵਕਰੀ ਹੱਡੀ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਅਟੁੱਟ ਰੱਖੋ, ਜੋੜ ਢੀਲੇ ਕਰੋ, ਕੱਟ ਸਾਫ ਹੋਵੇ। ਘੋੜੇ ਦਾ ਕੱਟਣਾ ਤਵਸ਼ਟਰ ਨੇ ਕੀਤਾ, ਦੋ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਕ ਹਨ, ਮੌਸਮ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਮੈਂ ਮੌਸਮ ਅਨੁਸਾਰ ਤਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਹਿੱਸੇ ਮੈਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਪਿਆਰੀ ਗਰਮੀ ਤੈਨੂੰ ਨਾ ਸਾੜੇ ਜਦ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈਂ; ਤਲਵਾਰ ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਨਾ ਆਵੇ; ਲੋਭੀ, ਲਾਪਰਵਾਹ ਕੱਟਣ ਵਾਲਾ ਤੈਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਏ, ਨਾ ਛੁਰੀ ਤੇਰੇ ਅੰਗ ਤੋੜੇ, ਨਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਟਕਰਾਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਿਗਵੇਦ ਦੇ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਤ੍ਰ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ, ਝਕਤੀ, ਯਜਨਾ ਅਤੇ ਵਿਧੀ ਨਾਲ, ਘੋੜੇ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਅਤੇ ਯਜਨ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।