ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਕਥਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਦਇਆਲੂ, ਧਨ-ਧਾਨ ਅਤੇ ਬਲ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਰੁਦ੍ਰੋ, ਤੁਸੀਂ ਸਦਾ ਸਾਡੀ ਅਰਦਾਸ ਸੁਣਦੇ ਹੋ। ਜਦੋਂ ਅਉਕਥਿਆ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਅਚਾਨਕ ਮਦਦ ਲਈ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਧਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਤੇ ਜਦੋਂ ਗਊ ਦੇ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਆਉਂਦੇ ਹੋ, ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਵੱਡੇ ਉਪਹਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ। ਸਾਡੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰੋ, ਜਿਵੇਂ ਮਨ ਚਲਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਤੁਗਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਆਪਣਾ ਰਥ ਜੋੜਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਰਥ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੱਭਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਵੀਰ ਆਪਣੇ ਪਿੱਛੇ ਪੈ ਗਏ ਵੈਰੀ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਦਾ ਹੈ। ਅਉਕਥਿਆ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਭਰੀ ਸਤੁਤੀ ਤੁਹਾਡੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੇ, ਹੇ ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰੁਦ੍ਰੋ! ਤਿੰਨ ਪਰਾਂ ਵਾਲਾ ਪੰਛੀ ਮੇਰਾ ਰਸ ਨਾ ਪੀ ਜਾਵੇ, ਨਾ ਹੀ ਦਸ ਦੀ ਲਾਲਚੀ ਵੈਰੀ ਮੈਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਵੇ, ਨਾ ਹੀ ਜਾਲ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਕੋਈ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਨਿਗਲ ਜਾਵੇ। ਮਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਨਾ ਲੈਣ, ਨਾ ਹੀ ਦਾਸਾ ਜੇ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲੈਣ। ਜਦੋਂ ਦਾਸਾ ਦਾ ਸਿਰ ਤ੍ਰੈਤਨਾ ਵੱਲੋਂ ਵੱਜਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਆਪਣੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਮੋਢੇ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮਮਤਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀਰਘਤਮਸ ਨੇ ਦਸਵੇਂ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ; ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਤਪਸਵੀ ਵਜੋਂ ਉਹ ਪ੍ਰੇਰਿਤਾਂ ਦਾ ਰਥਵਾਨ ਬਣਿਆ। ਹੁਣ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਵੱਡੀ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਸਮਾਨ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਯਜਨਾ ਤੇ ਸਤਿਆ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋਏ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ, ਦੇਵਪੁਤ੍ਰੋ, ਆਪਣੀ ਜ਼ਹਾਨਤ ਨਾਲ ਵੱਡੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀਆਂ ਹਨ। ਮੈਂ ਪਿਤਾ ਦੇ ਮਨ ਤੇ ਮਾਤਾ ਦੀ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ, ਬੀਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਮਾਪੇ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਅਮਰ ਰਸਤੇ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਹੁਨਰਮੰਦ ਤੇ ਗਿਆਨੀ ਹਨ, ਦੋ ਮਾਵਾਂ ਨੇ ਪੁਰਾਣੀ ਸਮਝ ਲਈ ਜੰਮੇ। ਚਲਦੇ ਤੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਏ ਧਰਮ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਸੱਚੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਬਚਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਜਾਦੂਗਰ, ਇੱਕੋ ਗਰਭ ਤੋਂ, ਜੋੜੇ ਹੋਏ, ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਸਦਾ ਨਵੇਂ, ਤੇ ਉਜਲੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਧਾਗਾ ਵੂੰਦੇ ਹਨ। ਸਾਵਿਤਰ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕਿਰਪਾ ਅਸੀਂ ਅੱਜ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ; ਹੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼, ਸਾਨੂੰ ਚੰਗੀ ਸਮਝ ਨਾਲ ਧਨ ਦਿਓ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਤੇ ਸੌ ਝੁੰਡ ਹੋਣ। ਆਪਾਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਲਈ ਭਲਾਈ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਰਿਤ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਿਆਣਪ ਨਾਲ ਇਹ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਢੋਹਦੇ ਹਨ। ਧੀਸ਼ਣਾ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਜਾਤੀ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਤੇ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਕਾਨੂੰਨ ਅਨੁਸਾਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਵਿਚਕਾਰ ਚਲਦੀ ਹੈ। ਪਿਤਾ ਤੇ ਮਾਤਾ, ਦੋਵੇਂ, ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਹੈਰਾਨੀਜਨਕ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਇਹ ਦੁਨੀਆਂ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਅੱਗ, ਜੋ ਦੋ ਮਾਪਿਆਂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਸਭ ਕੁਝ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਗਊ ਪ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਤੇ ਵੱਛਾ, ਦੋਵੇਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਦੁੱਧ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਪਰ ਉਸਨੇ ਦੋ ਸੰਸਾਰ ਬਣਾਏ, ਸਭ ਲਈ ਭਲਾਈ ਵਾਲੇ। ਉਸਨੇ ਸਿਆਣਪ ਨਾਲ ਖੇਤਰਾਂ ਦੀ ਮਾਪੀ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਆਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਜਨ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ। ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼, ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਵੱਡੀ ਮਹਿਮਾ ਤੇ ਤਾਕਤ ਦਿਓ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਫੈਲਾਉਂਦੇ ਹੋ। ਸਾਡੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਧਾਓ। ਹੁਣ ਅੱਗੇ, ਅਗਨੀ ਅਤੇ ਰਿਭੂਆਂ ਦੀ ਕਥਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਕਿਹੜਾ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਕਿਹੜਾ ਨਵਾਂ ਹੈ, ਕੌਣ ਦੂਤ ਬਣ ਕੇ ਆਇਆ, ਅਸੀਂ ਕੀ ਆਖੀਏ? ਅਸੀਂ ਵੱਡੀ ਜਾਤ ਵਾਲੇ ਪਾਤਰ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ। ਹੇ ਅਗਨੀ, ਭਰਾ, ਅਸੀਂ ਲੱਕੜ ਦੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੀਏ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇੱਕ ਪਾਤਰ ਨੂੰ ਚਾਰ ਬਣਾਓ," ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਆਏ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ, ਸੌਧਨਵੋ, ਇਹ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਯੋਗ ਬਣ ਜਾਓਗੇ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਆਉ, ਅਸੀਂ ਘੋੜਾ ਬਣਾਈਏ, ਰਥ ਬਣਾਈਏ, ਗਊ ਬਣਾਈਏ, ਨੌਜਵਾਨ ਬਣਾਈਏ," ਇਹ ਕੰਮ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੀਤੇ। ਫਿਰ ਰਿਭੂਆਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਆਜ ਦੂਤ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?" ਜਦੋਂ ਪਾਤਰ ਚਾਰ ਹੋ ਗਏ, ਤਦ ਤਵਸ਼ਟਰ ਦੇਵੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਿਲ ਹੋਇਆ। "ਆਉ, ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਈਏ," ਤਵਸ਼ਟਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਪੀਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਪਾਤਰ ਦਾ ਆਦਰ ਨਾ ਕੀਤਾ। ਹੋਰ ਨਵੇਂ ਨਾਂ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਕੁੜੀਆਂ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਛੂਹਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੋ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਜੋੜਿਆ, ਅਸ਼ਵਿਨੀਕੁਮਾਰਾਂ ਨੇ ਰਥ ਜੋੜਿਆ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਆਏ, ਤੇ ਰਿਭੂ, ਵਿਭਵਨ, ਵਾਜਾ, ਸਾਰੇ ਕੌਸ਼ਲ ਨਾਲ ਆਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਚਮੜੀ ਤੋਂ ਗਊ ਬਣਾਈ, ਪੁਰਾਣੀ ਨੂੰ ਨਵੀਂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਸੌਧਨਵੋ ਨੇ ਘੋੜੇ ਤੋਂ ਘੋੜਾ ਬਣਾਇਆ, ਰਥ ਜੋੜ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਆਏ। "ਇਹ ਪਾਣੀ ਪੀਓ," ਜਾਂ "ਇਹ ਸੋਮਾ ਪੀਓ," ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੀਜੇ ਪੀਣ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣੋ। "ਹੋਰ ਪਾਣੀ ਹੋਵੇ," ਇੱਕ ਨੇ ਆਖਿਆ; "ਹੋਰ ਅੱਗ ਹੋਵੇ," ਦੂਜੇ ਨੇ; "ਪਾਤਰ ਵੰਡੋ," ਹੋਰ ਨੇ। ਠੀਕ ਆਖ ਕੇ, ਪਾਤਰ ਭਰ ਦਿੱਤੇ। ਕੋਈ ਗਊ ਦੀ ران ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਕੋਈ ਕੁੱਤੇ ਲਈ ਮਾਸ ਕੱਟਦਾ ਹੈ; ਕੋਈ ਗੋਬਰ ਹਟਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਮਾਪਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਕੀ ਕੀਤਾ? ਜਦੋਂ ਉਹ ਲੈ ਗਏ, ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਘਾਹ ਦਿੱਤਾ; ਜਦੋਂ ਵਾਪਸ ਲੈ ਆਏ, ਪਾਣੀ ਦਿੱਤਾ। ਜੋ ਭੇਦ ਵਾਲੇ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਹੇ ਰਿਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਅੱਜ ਉਹ ਨਾ ਲੈਣਾ। ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋ, ਮਾਪੇ ਕਿੱਥੇ ਬੈਠੇ ਜਾਂ ਗਏ? ਜਿਸਨੇ ਪੂਰਾ ਹੱਥ ਲੈ ਲਿਆ, ਉਸਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬੋਲਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਖੋ। ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ, ਰਿਭੂ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ: "ਹੇ ਭੇਦਵਾਨ, ਸਾਨੂੰ ਕੌਣ ਜਗਾਇਆ?" ਮੇਂਡਾ ਕੁੱਤੇ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਇਹ ਅੱਜ ਇੱਕ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਖੁਲਿਆ ਹੈ।" ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਮਰੁਤ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਅਗਨੀ, ਹਵਾ ਵਿਚਕਾਰ ਚਲਦੀ ਹੈ; ਵਰੁਣ ਪਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰੇ, ਹੇ ਸ਼ਕਤੀਪੁਤ੍ਰੋ, ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਮਿਤ੍ਰ, ਵਰੁਣ, ਅਰਯਮਨ, ਇੰਦਰ, ਰਿਭੁਕਸ਼ਿਨ, ਮਰੁਤ—ਕੋਈ ਵੀ ਸਾਡੀ ਨਿੰਦਾ ਨਾ ਕਰੇ, ਜਦ ਅਸੀਂ ਵਿਲਾਸੀ ਘੋੜੇ ਦੇ ਵਿਰਲੇ ਕੰਮ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਆਖਦੇ ਹਾਂ। ਜਦੋਂ, ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ, ਉਹ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਪੂਸ਼ਣ ਦੇ ਪ੍ਰਿਅ ਰਸਤੇ ਤੇ, ਤਵਸ਼ਟਰ ਉਸਨੂੰ ਸੌਸ਼ਰਵਸ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਬੱਕਰੀ, ਪੂਸ਼ਣ ਦਾ ਹਿੱਸਾ, ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਯੋਗ ਸਮੇਂ ਤੇ, ਲੋਕ ਯਜਨਾਰਥ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਘੁੰਮਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਪੂਸ਼ਣ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਹਿੱਸਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਬੱਕਰੀ ਯਜਨਾ ਦਾ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਹੋਤ੍ਰ, ਅਧਵਰਯੂ, ਅੱਗ ਜਗਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਪੱਥਰ ਧਾਰਕ, ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸਤਿਕਾਰਕ—ਇਹ ਸੁਚੱਜੀ ਯਜਨਾ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਘਰ ਭਰੋ। ਜੋ ਯੂਪਾ ਤਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਘੋੜੇ ਦਾ ਯੂਪਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ ਲਈ ਪਕਾਉਂਦੇ ਹਨ—ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਸਾਡੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੇ। ਮੇਰੀ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਸੋਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਛਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਗਿਆਨੀ ਤੇ ਦਰਸ਼ੀ ਉਸ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ ਹਨ; ਅਸੀਂ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੋਸ਼ਣ ਲਈ ਪਿਆਰਾ ਸਾਥੀ ਬਣਾਇਆ ਹੈ। ਘੋੜੇ ਦੀ ਲਗਾਮ, ਰੱਸੀ, ਮੁੱਥੀ, ਰਾਸ, ਜਾਂ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਘਾਹ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਲਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਹੋਵੇ। ਘੋੜੇ ਦੇ ਮਾਸ ਨੂੰ ਕੀੜੇ ਲੱਗ ਜਾਣ, ਜਾਂ ਛੁਰੀ, ਕੁਹਾੜੀ ਨਾਲ ਕੱਟਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਕੱਟਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਤੇ, ਨਖਾਂ ਹੇਠਾਂ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਵੇ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਲਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਹੋਵੇ। ਜੋ ਕੁਝ ਪੇਟ ਤੋਂ ਕੱਢਣਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਕੱਚੇ ਮਾਸ ਦੀ ਗੰਧ ਹੈ, ਨਿਪੁੰਨ ਕੱਟਣ ਵਾਲੇ ਉਸਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕਰਨ, ਤੇ ਉਹ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਕਾਉਣ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਅਗਨੀ ਤੇ ਰਿਭੂਆਂ ਦੀ ਕਲਾ, ਤੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਇਸ ਕਥਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।