ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਰਿਗਵੇਦ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਤ੍ਰਾਂ 'ਚੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਤੇ ਮਧੁਰ ਤਿੰਨ ਕਦਮਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਚ ਹੀ ਆਨੰਦ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹਨ, ਅਤੇ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ, ਆਕਾਸ਼, ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਧਾਰ ਤੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਭਗਤ ਇਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਉਸ ਪਿਆਰੇ ਰਸਤੇ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੋਵੇ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਮਨੁੱਖ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਵਿਸ਼ਨੁ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਾਲ ਪੈਰ ਪਸਾਰਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਮਧੁਰਤਾ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਥਾਂ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਇਹ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਉਹਨਾਂ ਨਿਵਾਸਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ, ਜਿੱਥੇ ਅਨੇਕ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਂਆਂ ਘੁੰਮਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਓਥੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਅਤਿ ਉੱਚੀ ਜੋਤਿ ਚਮਕਦੀ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਲੋਕ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਸਭ ਨੂੰ ਬਚਾਏ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਢਲਾਨਾਂ 'ਤੇ ਅਟੱਲ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਕੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਵੀ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦੇ ਗੁਣ ਗਾਂਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ, ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਹਨ, ਜੋ ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋਣ ਜਾਂ ਤਾਕਤਵਰ, ਸਭ ਨੂੰ ਬਚਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਮਹਾਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਮਾਵਾਂ ਬੀਜ ਨੂੰ ਧਾਰਣ ਵਾਲੀ ਮਾਤਾ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਪਿਤਾ ਦੇ ਨੀਵੇਂ ਤੇ ਉੱਚੇ ਨਾਮ ਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਤੀਸਰੇ ਥਾਂ 'ਤੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਭਗਤ ਉਸ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਜਸ਼ਨ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਕਦਮਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਖੇਤਰ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਲਈ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਦੋ ਕਦਮ ਹੀ ਦਿਸਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਤੀਜਾ ਕਦਮ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਛੂਹ ਸਕਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਡਦੇ ਪੰਛੀ। ਉਹ ਚਾਰ ਮਿਲਕੇ ਨਵੇਂ ਨਵੇਂ ਨਾਂਵਾਂ ਨਾਲ, ਚੱਕਰ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਸਤਕਾਰ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਿਆਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਵਿਸ਼ਨੁ, ਜੋ ਮਿੱਤਰ ਵਾਂਗ ਮਿਲਾਪਯੋਗ ਹੈ, ਘਿਉ ਦੀ ਭੇਂਟਾਂ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਜੋਤਿ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਪਸਾਰ ਕੇ ਸਭ ਕੁਝ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਵੀ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਅਤੇ ਹਵਨ ਕਰੇ। ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਭਗਤ, ਗਾਇਕਾਂ ਵਾਂਗ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੂੰ ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਅੰਕੁਰ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਪਾਲਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਮੰਗਦੇ ਹਨ। ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਵਰੁਣ, ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕਮਾਰ ਅਤੇ ਮਰੁਤ ਵੀ ਸਾਂਝੀਦਾਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਵਿਸ਼ਨੁ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਲਈ ਦਿਵਿਆ ਹਿੱਸਾ ਵੰਡਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਰਯਮਨ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ ਉਪਾਸਕ ਨੂੰ ਵੀ ਅਨੁਕੂਲਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਅੱਗ ਜਲਦੀ ਹੈ, ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਜਲੇ ਸਵੇਰ ਚਮਕਦੇ ਹਨ। ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕਮਾਰਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰਥ ਜੋੜਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਸਵਿਤਾ ਨੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖਰਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕਮਾਰਾਂ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਰਥ ਜੋੜਦੇ ਹੋ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਘਿਉ ਤੇ ਮਧੁਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿਓ, ਤਾਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਯੁੱਧਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰੀਏ। ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਰਥ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਮਧੁਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦੋੜਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਖਿੱਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਤਿੰਨ ਜੋੜਿਆਂ ਵਾਲਾ ਦਾਤਾ ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿਧੀ ਦੇਵੇ, ਅਤੇ ਦੋ ਪੈਰ ਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਚਾਰ ਪੈਰ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਭਲਾਈ ਦੇਵੇ। ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕਮਾਰਾਂ ਆਪਣੀ ਮਧੁਰ ਚਾਬੁਕ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਤੇ ਪਾਰ ਉਤਾਰਨ ਵਾਲੀ ਕਿਰਪਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਦਾ ਸਾਥੀ ਬਣੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਅੰਕੁਰ ਰੱਖਦੇ ਹੋ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹੋ, ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕਮਾਰਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਅੱਗ, ਬੂਟਿਆਂ, ਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਚੰਡ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਚੰਗੇ ਚਿਕਿਤਸਕ ਹੋ, ਆਪਣੀਆਂ ਦਵਾਈਆਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਚੰਗੇ ਰਥਵਾਨ ਹੋ, ਜੋ ਭਗਤੀ ਤੇ ਮਨ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਸ਼ਕਤੀ ਸਥਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਹੁਣ ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਮੰਗੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਧਨ-ਸੰਪੰਨ, ਬਲਵਾਨ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਉਕਥਯ ਨੇ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਮਦਦ ਲਈ ਆ ਗਏ। ਜਿਹੜਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਗਾਂ ਦੇ ਥਾਂ 'ਤੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਦਾਤਾਂ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰਥ ਟੁਗਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਜੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਭਗਤ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਆ ਸਕਣ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਵੀਰ ਦੁਸ਼ਮਣ ਤੋਂ ਬਚਕੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਆਉਕਥਯ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੇ, ਤੇ ਕੋਈ ਵੀ ਤਿੰਨ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲਾ ਪੰਛੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਨਾ ਕਰ ਸਕੇ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਵੈਰੀ ਹਾਨੀ ਪਹੁੰਚਾਵੇ। ਨਦੀਆਂ, ਜੋ ਮਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵਣ, ਨਾ ਹੀ ਦਾਸਾ, ਜੇ ਉਹ ਨੇੜੇ ਆਉਣ। ਜਦੋਂ ਦਾਸਾ ਦਾ ਸਿਰ ਤ੍ਰੈਤਨਾ ਵਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਆਪਣਾ ਸੀਨਾ ਤੇ ਮੋਢੇ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦੀਰਘਤਮਸ, ਮਮਤਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਦਸਵੇਂ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪਾਣੀਆਂ ਦਾ ਤਪਸਵੀ ਹੋ ਕੇ ਪ੍ਰੇਰਿਤਾਂ ਦਾ ਰਥਵਾਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭਗਤ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਯਜਨਾ ਤੇ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋਏ ਹਨ। ਦੇਵਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਵੱਡੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀਆਂ ਹਨ। ਪਿਤਾ ਦੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਭਰੀ ਮੱਤ ਤੇ ਮਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਬਹੁਤ ਉਤਪਾਦਕ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਾਲ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਅਮਰ ਰਸਤੇ ਉਤਪੰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਚਤੁਰ ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹਨ, ਦੋ ਮਾਵਾਂ ਨੇ ਪੁਰਾਤਨ ਗਿਆਨ ਲਈ ਜਣੇ, ਤੇ ਉਹ ਸਚ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਜਾਦੂਗਰ, ਜੋ ਇੱਕ ਹੀ ਗਰਭ ਤੋਂ ਹਨ, ਜੋੜੇ ਹੋਏ, ਨਵੇਂ ਨਵੇਂ, ਆਪਣੀ ਚਮਕਦਾਰ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਧਾਗਾ ਬੁਣਦੇ ਹਨ। ਸਾਵਿਤਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ, ਭਗਤ ਅੱਜ ਮੰਗਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼, ਸਾਨੂੰ ਚੰਗੀ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲਾ ਧਨ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀ ਬਹੁਤਾ ਦੇ ਦਿਉ। ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼, ਜੋ ਸਭ ਲਈ ਭਲਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਧਰਮ ਦੇ ਆਧਾਰ ਤੇ ਖਿਲਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਧੀਸ਼ਣਾ, ਜੋ ਸੁਰਜ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ, ਇਸ਼ਵਰ ਤੇ ਦੇਵੀ ਵਾਂਗ ਵਿਚਕਾਰ ਗਤੀ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼, ਵਿਸ਼ਾਲ, ਬਲਵਾਨ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਰਗਰਮ, ਪਿਤਾ-ਮਾਤਾ ਵਾਂਗ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਦੋ ਖੇਤਰ, ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ, ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਤ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਹ ਅੱਗ, ਜੋ ਦੋ ਮਾਪਿਆਂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਪਵਿਤ੍ਰ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਗਾਂ ਪ੍ਰਸ਼ਨੀ ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਬਲਦ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦਾ ਚਮਕਦਾਰ ਦੁੱਧ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟਾ, ਮਦਦਗਾਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਦੋ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਉਤਪੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਖੇਤਰਾਂ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦੇ ਕੰਮ ਲਈ ਮਾਪਿਆ, ਤੇ ਪੁਰਾਤਨ ਆਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਜਨ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ। ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼, ਮਹਾਨ, ਸਾਨੂੰ ਮਹਾਨ ਮਹਿਮਾ ਤੇ ਤਾਕਤ ਦਿਓ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਫੈਲਾਉਂਦੇ ਹੋ; ਸਾਨੂੰ ਵੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਦਿਓ। ਫਿਰ, ਭਗਤ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ—ਕਿਹੜਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਕਿਹੜਾ ਸਭ ਤੋਂ ਨਵਾਂ ਹੈ, ਜੋ ਅਜੇ ਨਹੀਂ ਆਇਆ? ਕੌਣ ਦੂਤ ਬਣ ਕੇ ਆਇਆ, ਅਸੀਂ ਕੀ ਆਖੀਏ? ਅਸੀਂ ਵੱਡੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਵਾਲੇ ਪਾਤਰ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਲਾਉਂਦੇ; ਹੇ ਅੱਗ, ਭਰਾ, ਅਸੀਂ ਲੱਕੜ ਦੀ ਭਲਾਈ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੀਏ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇੱਕ ਪਾਤਰ ਨੂੰ ਚਾਰ ਬਣਾਓ," ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਆ ਗਏ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਸੌਧਨਵਾਂ, ਇਹ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਯੋਗਯ ਹੋ ਜਾਓਗੇ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਅੱਗ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਆਓ ਇੱਥੇ ਘੋੜਾ, ਰਥ, ਗਾਂ, ਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਬਣਾਈਏ," ਤਾਂ ਇਹ ਕੰਮ, ਭਰਾਵੋ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੀਤੇ ਹਨ। ਇਹ ਕਰ ਕੇ, ਰਭੂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਅੱਜ ਉਹ ਦੂਤ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਜੋ ਨਹੀਂ ਆਇਆ?" ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਚਾਰ ਪਾਤਰ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ, ਤਦ ਤਵਸ਼ਟ੍ਰੀ ਦੇਵੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਿਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਿਗਵੇਦ ਦੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ, ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਚਨਾਤਮਕ, ਪਵਿਤ੍ਰ ਤੇ ਅਨੰਤ ਰੂਪਾਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਰੂਪਕ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।