ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਰਿਗਵੇਦ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸਭ ਕੁਝ ਆਦਿ-ਸਰਜਨਹਾਰ ਅਤੇ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਅਸੰਖਿਆ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਨੂੰ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਅਦਭੁਤ ਤਵਸ਼ਟ੍ਰੀ ਸਾਡੀ ਪੋਸ਼ਣ ਲਈ, ਧਨ-ਸੰਪਦਾ ਵਧਾਉਣ ਲਈ, ਸਾਡੀ ਆਸ ਤੇ ਨਿਵ ਆਕਾਰ ਸਾਰਥਕ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਦੇਵ-ਸਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਸ ਅਗਨੀ ਨੇ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਗਿਆਨੀ ਹੈ, ਆਹੁਤੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਪੂਸ਼ਣ, ਮਾਰੁਤ, ਵਾਯੁ, ਗਾਯਤ੍ਰੀ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਲਈ, 'ਸ੍ਵਾਹਾ' ਉਚਾਰ ਕੇ ਆਹੁਤੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਹੁਤੀਆਂ, ਯਜਨ ਤੇ ਕਲਿਆਣ ਲਈ ਆਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਦੈਵ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਸੱਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਅਗਨੀ ਲਈ ਨਵੀਂ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਤੁਤੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਨ ਅਤੇ ਬੋਲ, ਵਸੁਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਪਿਆਰੇ ਹੋਤਰ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪੁਜਾਰੀ ਵਜੋਂ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਉਹ ਉੱਚੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਮਾਤਰਿਸ਼ਵਨ ਲਈ ਅਗਨੀ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ; ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜਵਾਲਾ ਨੇ ਅਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚਮਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਅਗਨੀ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਸੁੰਦਰ, ਨਿਰੰਤਰ ਚਮਕਦਾਰ ਲਪਟਾਂ, ਨਦੀ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਵੀਂ, ਕਦੇ ਨਾ ਰੁਕਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ। ਭ੍ਰਿਗੂ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਯਮ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦਾ ਨਾਭੀ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਆਸਰਾ ਚੁਣਦੇ ਹਨ; ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਅਗਨੀ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰੋ, ਜੋ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਵੈਭਵਸ਼ਾਲੀ ਵਰੁਣ ਵਾਂਗ ਰਾਜਾ ਵਜੋਂ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਧੁਨੀ, ਮਾਰੁਤਾਂ ਦੀ ਗੁੰਜ ਵਾਂਗ, ਅਸਮਾਨੀ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ, ਅਦਿਭੁਤ ਹੈ; ਅਗਨੀ, ਜੰਗੀ ਯੋਧਾ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਜਬੜੇ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਸੁੱਟ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਅਗਨੀ, ਜੋ ਸਤੁਤੀ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਕੀ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਧਨ ਦੇਵੇਗਾ? ਕੀ ਉਹ ਸਾਡੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰੇਗਾ? ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਸਾਡੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਨੂੰ ਸਫਲਤਾ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਵੇ; ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ, ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਮਨ ਨਾਲ, ਸਤੁਤੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਘੀ ਨਾਲ, ਅਗਨੀ, ਸੱਚ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੋਸਤ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਕਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਜਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਦੀਆਂ ਸੰਗਤਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਉੱਚੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਭੇਜਦਾ ਹੈ, ਸਾਡੀ ਸੋਚ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅਗਨੀ, ਆਪਣੇ ਅਟੱਲ, ਅਥਕ, ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਕਰ; ਉਹ ਜੋ ਕਦੇ ਵਿਛੁੜੇ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਕਦੇ ਜਖਮੀ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਸਦਾ ਜਾਗਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ। ਹੋਤਰ, ਆਪਣੇ ਕੌਸ਼ਲ ਦੀ ਰੀਤ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦਾ, ਉੱਚੀ ਚਮਕਦਾਰ ਸੋਚ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਾ, ਲਡਲਿਆਂ ਦੀ ਆਰਤੀ ਲਈ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਰੱਖੇ ਲਡਲਿਆਂ ਨੂੰ ਛੁਹਦਾ ਹੈ। ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ, ਪਾਣੀਆਂ ਦੀ ਗੋਦ 'ਤੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਆਹੁਤੀ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਚਲਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ-ਜੋੜ ਹੋਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਵਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਦੇਸ਼ ਸਾਂਝਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਭਾਗਾ ਵਾਂਗ ਆਹੁਤੀ ਲਈ ਯੋਗ, ਰਥ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਦੋ, ਇੱਕੋ ਗਰਭ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਇਕੱਠੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਵਾਂਗ, ਇੱਕ ਪੁਰਾਣਾ, ਇੱਕ ਨਵਾਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਲਦੇ, ਮਨੁੱਖੀ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਵਿੱਚ ਅਜਰ-ਅਮਰ। ਦਸ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਵਿਚਾਰ ਉਸ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਅਸੀਂ ਮਾਨਵ ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਸੱਦੇ ਹਾਂ; ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਢਲਾਨ 'ਤੇ, ਨਵੀਂ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ ਜੋ ਹੁਨਰ ਨਾਲ ਚਲਦੇ ਹਨ। ਅਗਨੀ, ਤੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਦੇਵਤਾਵਾਂ 'ਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰੱਖਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਪਾਲਣਹਾਰ ਵਾਂਗ; ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਲਡਲੀਆਂ, ਮਹਾਨ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਨੂੰ ਫੈਲਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਅਗਨੀ, ਇਸ ਸ਼ਬਦ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ, ਖੁਸ਼ ਹੋ, ਸਵੈ-ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਸਚ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਗਿਆਨੀ; ਤੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਮੋੜਦਾ, ਵਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ, ਅਦਭੁਤ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਵਾਂਗ, ਦਿਲ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ। ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛੋ—ਉਹ ਆ ਗਿਆ, ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਗਿਆਨੀ ਹੈ, ਅੱਗੇ-ਪਿੱਛੇ ਵਧਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਵਿੱਚ ਹੁਕਮ ਹਨ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਆਹੁਤੀਆਂ ਹਨ; ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ, ਤਾਕਤ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ। ਉਹਨੂੰ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਕੋਈ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਪੁੱਛ ਸਕਦਾ; ਗਿਆਨੀ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਸਮਝਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਤੇ ਆਖਰੀ ਸ਼ਬਦ ਅਣਖੰਡਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਹੈ। ਉਸ ਕੋਲ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੇਜ਼ ਚਲਣ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਮੇਰੇ ਬੋਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਭੇਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਯਜਨ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਨਿਰਮਲ, ਉਤਸ਼ਾਹੀ, ਕੰਮ ਨੂੰ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਆਹੁਤੀ ਦੇ ਸਥਾਨ 'ਤੇ, ਨਵਾਂ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਯੁਕਤ ਹੋਏਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਚਮਕਦਾਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਸੁਚੱਜਾ ਸਥਾਨ ਛੁਹਦੇ ਹਨ, ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਨੂੰ ਛੁਹਦੇ ਹਨ। ਉਹ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਵਾਂਗ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਚਮੜੀ ਚੌਂਕ 'ਤੇ ਰੱਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਅਗਨੀ, ਗਿਆਨੀ, ਸਚ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਮਾਨਵਾਂ ਨਾਲ ਨਿਪੁੰਨਤਾ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਅਗਨੀ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਤਿੰਨ-ਸਿਰ, ਸੱਤ-ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਲਾ, ਨਿਰਮਲ, ਮਾਪੇ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ; ਉਹ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਚਲਦੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਬੈਠਾ, ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਸਾਰੇ ਚਮਕਦਾਰ ਖੇਤਰ ਭਰਦਾ ਹੈ। ਮਹਾਨ ਬਲਦ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਵਾਂ, ਉੱਚਾ, ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਫੁੱਲ੍ਹੀ ਧਰਤੀ ਦੇ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਪੈਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਲਾਲ ਧਾਰਾਂ, ਉਸ ਦੇ ਥਣ ਤੋਂ, ਵਧ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਗਾਵਾਂ, ਇਕੱਠੇ ਚਲਦੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਇੱਕੋ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਘੇਰਦੀਆਂ ਹਨ; ਹਰ ਪਾਸੇ, ਵਧੀਆ ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਅਥਕ, ਰਸਤੇ ਮਾਪਦੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਸਰੀਰਾਂ 'ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਿਆਏ ਹੋਏ। ਬੁੱਧੀਮਾਨ, ਕਵੀ, ਰਸਤਾ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਹਰ ਕੋਈ ਅਮਰਤਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਿਲਾਂ ਨਾਲ; ਜਾਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਨਦੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਲਈ, ਸੂਰਜ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ, ਹੱਦਾਂ 'ਤੇ, ਵੇਖਣ ਯੋਗ ਹੈ, ਵੱਡੀ ਮਹਿਮਾ ਲਈ, ਬੱਚੇ ਦੀ ਜਿੰਦਗੀ ਲਈ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ, ਸੂਰਜ, ਕਈ ਥਾਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ, ਗਰਭਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਿਖਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਦਾਨਵੀਰ। ਅਗਨੀ, ਕਿਵੇਂ ਚਮਕਦਾਰਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਆਹੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ, ਇਨਾਮਾਂ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ? ਜਦੋਂ ਪਰਿਵਾਰ ਤੇ ਸੰਤਾਨ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਾ, ਸੱਚ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਖੁਸ਼ ਹੋਏ। ਸੁਣ, ਸਭ ਤੋਂ ਨਵਾਂ, ਇਸ ਬੋਲ ਦਾ—ਮਹਾਨ, ਸਵੈ-ਪੋਸ਼ਕ, ਵਧੀਆ ਆਹੁਤੀ ਵਾਲਾ; ਉਹ ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਪੀਂਦਾ, ਤੈਨੂੰ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦਾ, ਤੇਰਾ ਪੂਜਕ—ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਮੈਂ ਪੂਜਦਾ ਹਾਂ, ਅਗਨੀ। ਉਹ ਰੱਖਵਾਲੇ, ਅਗਨੀ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਨਹੀਂ, ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ, ਹਾਨੀ ਤੋਂ ਬਚੇ; ਤੂੰ ਉਹ ਸਚੇ, ਸਭ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਜਦ ਕਿ ਵਿਰੋਧੀ, ਦੋਖੀ ਅਸਫਲ ਰਹੇ। ਜੋ ਕੋਈ, ਅਗਨੀ, ਸਾਡਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰੇ—ਚਾਹੇ ਦੋਖੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਵੈਰੀ—ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਮੰਤ੍ਰ ਉਸ 'ਤੇ ਵਾਪਸ ਆਵੇ; ਸਾਡਾ ਰੂਪ ਮੰਦੇ ਬੋਲਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਹਾਨ, ਗਿਆਨੀ ਮਨੁੱਖ, ਦੂਜੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਛਲ ਨਾਲ ਹਾਨੀ ਪਹੁੰਚਾਏ, ਤੂੰ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਸਤੁਤੀ ਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਗਨੀ; ਸਾਨੂੰ ਹਾਨੀ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਜਦ ਮਾਤਰਿਸ਼ਵਨ ਨੇ, ਸਭ-ਦੇਵਤਾ ਹੋਤਰ, ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਰਮਿਆ, churn ਕੀਤਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ, ਚਮਕਦਾਰ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ, ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਾਲਾ। ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਪਰ ਕਦੇ ਨਾ ਥੱਕਣ ਵਾਲਾ, ਮੇਰੇ ਵਿਚਾਰ, ਅਗਨੀ, ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਲਈ ਹਨ; ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਸਵੀਕਾਰ ਹੋਣ, ਕਵੀ ਸਤੁਤੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਅਮਰ ਆਵਾਸ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਉਹਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ; ਪੂਜਨਯੋਗਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ; ਉਹ ਧਾਰਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇੱਛਿਤ ਨੂੰ ਫੜਦੇ, ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਰਥ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ। ਅਦਭੁਤ, ਆਪਣੇ ਜਬੜਿਆਂ ਨਾਲ ਕਈ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਭੰਨਦਾ; ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ; ਉਸ ਦੀ ਜਵਾਲਾ ਹਵਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਤੇਜ਼ ਬਾਣ ਵਾਂਗ, ਦਿਨਾਂ ਤੱਕ ਵਧਦੀ ਹੈ। ਨਾਹ ਵਿਰੋਧੀ, ਨਾਹ ਵੈਰੀ, ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਵੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ; ਅੰਨ੍ਹੇ, ਅਵੇਖੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਾਨੀ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦੇ; ਅਮਰ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਉਹ, ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਦਾਨਵੀਰ, ਖਜ਼ਾਨੇ ਦੇ ਰਸਤੇ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਪੱਥਰ, ਉਸ ਦੇ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਪੀਸਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ 'ਤੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਿਗਵੇਦ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਅਗਨੀ, ਤਵਸ਼ਟ੍ਰੀ, ਇੰਦਰ, ਮਾਤਰਿਸ਼ਵਨ, ਪੂਸ਼ਣ, ਮਾਰੁਤ, ਵਾਯੁ, ਯਮ, ਭ੍ਰਿਗੂ, ਅਤੇ ਹੋਤਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਸਤੁਤੀ, ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਦੀ ਕਥਾ, ਪਿਆਰ, ਆਸ, ਧਨ, ਤੇ ਸੱਚ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।