ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਕਰਕੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਭੈਂਸ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚੋਂ ਉਭਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ, ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਜੋ ਅੰਬਰ ਦੇ ਰਸਤੇ ਪੀਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਮਧੁਰ ਪਾਨ ਲੈ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਮਾਤਰਿਸ਼ਵਾਨ ਉਸ ਗੁਪਤ ਤੱਤ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਅੰਗ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਨਵੀਂਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ, ਜੋ ਰਸ ਪੀਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ, ਡਾਲੀਆਂ ਉੱਤੇ ਵਧਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਦੋਨੋ ਜਨਮ ਲਕੀਰਾਂ ਹਿਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਪਰਗਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਮਾਵਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਹਾਨੀ ਦੇ, ਅਤੇ ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਵੇਂ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਉੱਚਾਈਆਂ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਵੇਂ, ਹੇਠਲੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਦੌੜਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਅਕਾਸ਼ ਵਾਸੀਆਂ ਵਿਚ, ਉਹ ਸੱਦਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਚੋਣ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਭਾਗਾ ਵਾਂਗ ਇਨਾਮ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਹਨ। ਦੇਵਤੇ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਬਹੁਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਤ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਆਰਾਧਕ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਹਰ ਥਾਂ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਾਲਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਹਵਾ ਦੇ ਚਲਣ ਨਾਲ ਯਜਨਾ ਦੀ ਅੱਗ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਹਿੰਮਤ ਵਾਲੇ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ, ਨਾ ਥੱਕਣ ਵਾਲੀ, ਨਾ ਟੁੱਟਣ ਵਾਲੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਰਸਤਾ, ਹੇਠਾਂ ਹਨੇਰਾ, ਕਾਲੀ ਜੀਭ ਵਾਲਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਜਨਮ ਵਾਲਾ, ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਰਾਹ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਅੱਗ, ਲਾਲ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਜਿਉਂ harness ਲੱਗੀ ਰਥ ਵਾਂਗ, ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਚਲ ਪੈਂਦੀ ਹੈ। ਉੱਥੋਂ, ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਕਾਲੇ ਪੁੱਤਰ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੇ ਤੇਜ਼ੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਮਹਾਂਵੀਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਮੰਗਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਅੱਗ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ, ਵਰੁਣ, ਜੋ ਵਚਨ ਦੇ ਪੱਕੇ ਹਨ, ਮਿਤ੍ਰ, ਆਰਯਮਨ, ਅਤੇ ਦਾਨੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਤੂੰ, ਆਪਣੇ ਚਿੱਤ ਨਾਲ, ਹਰ ਥਾਂ ਫੈਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਰਥ ਦਾ ਚੱਕਰ ਧੁਰੀ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦਾ। ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਨਵਾਂ, ਜੋ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲਈ ਦੈਵੀ, ਵੱਡਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ। ਤੈਨੂੰ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਵਾਂ ਤੇ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਜਵਾਨ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਭਾਗਾ ਵਾਂਗ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਮੰਗਦੇ ਹਾਂ। ਸਾਨੂੰ ਤੂੰ ਚਮਕਦਾਰ, ਘਰੇਲੂ, ਭਾਗਾ ਵਾਂਗ ਦੌਲਤ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਦ੍ਰਿੜਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਧਾਰਕ। ਤੂੰ ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਂਗ ਦੋਨੋ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਨੂੰ ਸਹੀ ਰਸਤਾ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈਂ, ਚੰਗੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ, ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਤੇ ਸੱਚਾਈ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈਂ। ਸਾਡਾ ਚਮਕਦਾਰ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਵਾਨ ਹੋਤਰ, ਸੁਹਾਵਣਾ, ਧਿਆਨ ਵਾਲਾ, ਚਮਕਦੇ ਰਥ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਸੁਣੇ। ਅੱਗ, ਜੋ ਭੁੱਲ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਚੰਗੀਆਂ ਰਹਿਨੁਮਾਈਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਦੌਲਤ ਤੇ ਭਾਗ ਦੇ ਰਾਹ ਲੈ ਚੱਲੇ। ਅੱਗ, ਆਪਣੀਆਂ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ, ਰਾਜ ਦੀ ਭੇਟ ਚੁੱਕ ਕੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾਵੇ। ਉਹ ਦਾਤਾ ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਵੀ ਧੁੰਦ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰੀਏ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਮਾਤ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਅੱਗ ਨੂੰ ਜਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅੱਜ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਥਾਂ ਤੇ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਪੁਰਾਣਾ ਧਾਗਾ ਯਜਮਾਨ ਲਈ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਸੋਮਾ ਰਸ ਨਿਚੋੜਿਆ ਹੈ। ਹੇ ਅੱਗ, ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ, ਘਿਉ ਨਾਲ ਭਰੀ, ਸ਼ਹਿ-ਮਿੱਠੀ ਭੇਟ ਲਈ, ਉਸ ਜਾਨਕਾਰ ਯਜਮਾਨ ਲਈ ਜੋ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਭਗਤ ਹੈ। ਪਵਿੱਤਰ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਅਚੰਭੇਜਨਕ, ਅੱਗੀ ਮਿੱਠੇ ਹੋਮ ਦਾ ਸੁਆਦ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਨਰਾਸ਼ੰਸਾ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ। ਬੁਲਾਏ ਹੋਏ ਅੱਗੀ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਤੇ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਲਿਆ; ਮੇਰੀ ਇਹ ਸੋਚ, ਹੇ ਸੁਚੇਤਨ ਜੀਭ ਵਾਲੇ, ਸਿੱਧੀ ਤੈਨੂੰ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਲੋਕ ਕੁਸ਼ਾ ਵਿਛਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਯਜਨਾ ਦੀ ਸੀਟ ਤਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਆਸਰਾ ਚੁਣਦਾ ਹਾਂ। ਵੱਡੇ, ਅਮਰ ਲੋਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲ ਤੁਰ ਜਾਣ; ਪਵਿੱਤਰ, ਬਹੁਤ ਚਾਹੇ ਜਾਂਦੇ, ਦਿਵ੍ਯ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਖੁੱਲ ਜਾਣ। ਰਾਤ ਤੇ ਭੋਰ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਇਕੱਠੀਆਂ ਆਉਣ; ਸੱਚ ਦੀਆਂ ਦੋ ਜਵਾਨ ਮਾਵਾਂ, ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਕੁਸ਼ਾ ਉੱਤੇ ਬੈਠਣ। ਮਿੱਠੀਆਂ ਜੀਭਾਂ ਵਾਲੇ, ਧਿਆਨਵਾਨ, ਦਿਵ੍ਯ ਹੋਤਰ, ਜਾਨਕਾਰ, ਅੱਜ ਸਾਡੀ ਇਹ ਯਜਨਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਅਸਮਾਨ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾਉਣ। ਪਵਿੱਤਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਤਰ ਹੈ; ਮਰੁਤਾਂ ਵਿਚ ਭਾਰਤੀ, ਇਲਾ, ਸਰਸਵਤੀ, ਤੇ ਮਹੀ, ਇਹ ਯੋਗਵਾਨ ਕੁਸ਼ਾ ਉੱਤੇ ਬੈਠਣ। ਉਹ ਅਚੰਭੇਜਨਕ, ਸਭ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਬਹੁ-ਰੂਪੀ ਤਵਸ਼ਟਰ, ਸਾਡੀ ਪਾਲਣ ਲਈ, ਦੌਲਤ ਵਾਂਗ ਵਿਸ਼ਾਲ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਸਾਡਾ ਆਧਾਰ ਬਣੇ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਦਿਵ੍ਯ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ, ਹੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਰਾਜਾ; ਅੱਗੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਜਾਨਕਾਰ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭੇਟ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪੂਸ਼ਣ, ਮਰੁਤਾਂ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਵਾਯੂ ਲਈ, "ਸਵਾਹਾ" ਨਾਲ, ਗਾਇਤਰੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਓ। "ਸਵਾਹਾ" ਨਾਲ ਕੀਤੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਲਈ ਆ, ਕਿਰਪਾ ਕਰ; ਆ ਇੰਦਰ, ਸੱਦਾ ਸੁਣ, ਤੈਨੂੰ ਯਜਨਾ ਵਿਚ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਮੈਂ ਅੱਗੀ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਲਈ ਤਾਜ਼ਾ, ਮਹਾਨ ਸਤਿਕਾਰ ਦਾ ਗੀਤ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹਾਂ; ਪਿਆਰੇ ਹੋਤਰ ਨੇ ਵਸੁਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪੁਰੋਹਿਤ ਵਜੋਂ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਉਹ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਮਾਤਰਿਸ਼ਵਾਨ ਲਈ ਅੱਗ ਵਜੋਂ ਪਰਗਟ ਹੋਇਆ; ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੇ ਜਗਾਉਣ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਲਪਟ ਨੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਚਮਕਾਇਆ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਤੀਖੀਆਂ, ਕਦੇ ਨਾ ਮੁੱਕਣ ਵਾਲੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ, ਸੋਹਣੀ ਆਕਾਰ ਵਾਲੀਆਂ, ਚਮਕਦਾਰ ਲਪਟਾਂ, ਤੇਜ਼ ਦਰਿਆ ਵਾਂਗ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਵੀਂ, ਕਦੇ ਨਾ ਰੁਕਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ। ਭਰਗੂ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਯਮ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦਾ ਕੇਂਦਰ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਆਧਾਰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ; ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿਚ ਉਸ ਅੱਗੀ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰ, ਜੋ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਵਾਰੀ ਵਾਂਗ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਅਤਿ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ, ਮਰੁਤਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਵਾਂਗ, ਜਿਵੇਂ ਫੌਜ ਚਲਦੀ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਅਸਮਾਨੀ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ; ਅੱਗੀ ਆਪਣੇ ਜਬੜੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਦੰਦ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਯੋਧਾ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ ਸੁੱਟ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਕੀ ਅੱਗੀ, ਜੋ ਸਤਿਕਾਰ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਨਾਇਕ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦੇਵੇਗਾ? ਕੀ ਉਹ ਸਾਡੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਕਰੇਗਾ? ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਸਾਡੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਨੂੰ ਕਾਮਯਾਬੀ ਵੱਲ ਧਕੇਲਣ; ਪਵਿੱਤਰ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਘਿਉ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ, ਅੱਗੀ, ਸੱਚ ਵਿਚ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਦੋਸਤ ਵਾਂਗ ਜਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਜਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭਾ ਵਿਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਚਮਕਦਾਰ ਲਪਟਾਂ ਭੇਜਦਾ ਹੈ, ਸਾਡੀ ਸੋਚ ਨੂੰ ਉਚਾਈ ਤੇ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅੱਗੀ, ਆਪਣੀਆਂ ਕਦੇ ਨਾ ਹਾਰਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਨਾ ਥੱਕਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਅਤੇ ਧੰਨ ਰੱਖਿਆਵਾਂ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ; ਜਿਹੜੇ ਨਹੀਂ ਗਏ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ, ਜਿਹੜੇ ਚੁਣੇ ਗਏ ਹਨ, ਜਿਹੜੇ ਨਹੀਂ ਸੁੱਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਹੋਤਰ, ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਦੇ ਨਿਯਮ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੀ ਚਮਕਦਾਰ ਸੋਚ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਚਮਚਿਆਂ ਵਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸਦੇ ਆਸਰੇ ਨੂੰ ਛੁਹਦੇ ਹਨ। ਅਮਰ ਦੇ ਦੁੱਧ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਦੇ ਅੰਗ ਵਿਚ ਹਨ, ਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਾਣੀਆਂ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿਚ ਆ ਬੈਠਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਭੇਟ ਦਾ ਅਨੰਦ ਮਾਣਦੇ ਹਨ, ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਚਲਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਹੋਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਉਹ ਰੂਪ ਵਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਇਕੋ ਉਦੇਸ਼ ਸਾਂਝਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਆਪਸ ਵਿਚ ਵੰਡਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ, ਭਾਗਾ ਵਾਂਗ, ਭੇਟ ਦੇ ਯੋਗ, ਵਾਹਕ ਰੱਸੇ ਇਕੱਠੇ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਰਥਵਾਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਦੋਨੋ, ਇਕਠੇ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਇਕੋ ਗਰਭ ਤੋਂ ਜਨਮੇ, ਜੋੜੇ ਵਾਂਗ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਵਾਂਗ, ਇੱਕ ਪੁਰਾਣਾ, ਇੱਕ ਨਵਾਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੱਲਦੇ, ਮਨੁੱਖੀ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਵਿਚ ਅਜਰ। ਦਸ ਪ੍ਰੇਰਕ ਸੋਚਾਂ ਉਸਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ; ਅਸੀਂ ਨਾਸ਼ਵੰਤ, ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਮਦਦ ਲਈ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਾਂ; ਚੜ੍ਹਦੇ ਬਾਣ ਉੱਤੇ, ਨਵੇਂ ਤੌਰ ਤੇ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਨਿਪੁੰਨਤਾ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਅੱਗੀ, ਤੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਦਿਵ੍ਯ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰੱਖਿਆਕਾਰ ਹੈਂ, ਗੋਪਾਲਕ ਵਾਂਗ; ਇਹ ਵਿਸ਼ਾਲ, ਮਹਾਨ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਚਮਚੀਆਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਵਿਛਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਅੱਗੀ, ਇਹ ਬਚਨ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ; ਕਿਰਪਾਲੂ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੇ ਨਿਰਭਰ, ਸੱਚ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਜਾਨਕਾਰ; ਤੂੰ ਹਰ ਥਾਂ ਮੁੜਦਾ, ਵਿਖਣਯੋਗ, ਅਚੰਭੇਜਨਕ ਆਕਾਰ ਵਾਲਾ, ਵੇਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਖੁਸ਼ੀ, ਪਿਓ ਦੇ ਘਰ ਵਾਂਗ। ਉਸਨੂੰ ਪੁੱਛੋ—ਉਹ ਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਾਨਕਾਰ ਹੈ, ਉਹ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਤੇ ਵਾਪਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਵਿੱਚ ਹੁਕਮ ਹਨ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਭੇਟਾਂ ਹਨ; ਉਹ ਤਾਕਤ, ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅੱਗੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ, ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਅਨੁਕੰਪਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਦੀ ਰਹੀ। ਯਜਮਾਨ, ਭਗਤ, ਹੋਤਰ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਉਸ ਦੀ ਉਪਸਥਿਤੀ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।