ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਯਜਮਾਨਾਂ ਨੇ ਵਿਦੀਵਤ ਰੀਤ ਨਾਲ ਹਵਨ ਦੀਆਂ ਤਿਆਰੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਬੜੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ। "ਹੇ ਦਾਤਾਰ ਇੰਦਰ! ਜੋ ਸਾਡੇ ਵਿਰੋਧੀ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਦੀ ਨੀਅਤ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਨੂੰ ਤੂੰ ਦੂਰ ਭਜਾ ਦੇ। ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਕਿਲਿਆਂ 'ਚ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਥਾਵਾਂ 'ਚ, ਵੱਡੇ ਵੈਰੀ ਕਿਲਿਆਂ 'ਚ, ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ।" ਇੰਦਰ ਨੇ ਪੰਜਵੰਜਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਹਾਰ ਨਾਲ ਉਡਾ ਦਿੱਤਾ, ਇਹੀ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਵੱਜਦਾ ਹੈ। "ਇੰਦਰ! ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਪੀਲੇ ਤੀਰ, ਦੈਤ, ਅਤੇ ਡਾਇਣ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ। ਸਾਰੇ ਅਸੁਰ ਗਣਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ।" ਇੰਦਰ, ਜੋ ਸ਼ਸਤਰ-ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਡੋਲਦਾ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਚਮਕ ਉਠਦਾ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਡਰਦੀ ਨਹੀਂ। ਉਸਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਅਜੇਤਯ ਨਾਇਕ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਸੋਮ ਰਸ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦਿੱਤੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਘਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਦੂਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਉਸ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗੁਣਾ ਧਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਵਾਯੂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, "ਹੇ ਵਾਯੂ! ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੇ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਆ, ਸੋਮ ਰਸ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਚੁਸਕੀ ਲਈ। ਤੇਰੇ ਸੁਚਿੱਤ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਚਾਰ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਹੋਣ। ਤੇਰੇ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਰਥ ਤੇ, ਦਾਅਤ ਲਈ ਆ।" ਸੋਮ ਦੇ ਰਸਦਾਣੇ, ਗਾਊਆਂ ਦੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਚੋੜੇ ਹੋਏ, ਵਾਯੂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਦਾਨੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਸਹਾਇਕ ਵੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਵਾਯੂ ਆਪਣੇ ਲਾਲ, ਪੀਲੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਜੋੜ ਕੇ ਰਥ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰੇਮੀ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਲਈ ਚਮਕਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਸਵੇਰਾਂ, ਜੋ ਨਵੀਆਂ ਤੇ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਵਾਯੂ ਲਈ ਆਪਣੇ ਸੋਹਣੇ ਵਸਤ੍ਰ ਵਿਛਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਦੁੱਧ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਊਆਂ ਸਾਰੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਮਰੁਤ, ਜੁਆਨ, ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਉਤਰੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਸੋਮ ਰਸ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਚੁਸਕੀ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਵਾਯੂ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਗੋ-ਧਨ ਉਸ ਨੂੰ ਮੱਖਣ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਵਾਯੂ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਜੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਰਥ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, "ਸਾਡੀ ਬੈਠਕ ਤੇ ਆ, ਜਿੱਥੇ ਮਿੱਠਾ ਸੋਮ ਤੇਰੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।" ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਚੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੋਮ, ਚਮਕਦਾਰ ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਲਈ ਵਗ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਯਜਮਾਨ ਵਾਯੂ ਲਈ ਆਰਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਰਥ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਹਨ। "ਆ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਚਮਕਦਾਰ ਦਾਤਾਂ ਲੈ ਕੇ ਆ।" ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਵਾਯੂ, ਦੋਵੇਂ ਮਿਲ ਕੇ, ਸੋਮ ਰਸ ਪੀਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਯਜਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਇਨਾਮ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਸੋਮ ਰਸ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਨਿਚੋੜ ਕੇ, ਯਜਮਾਨਾਂ ਨੇ ਵਾਯੂ ਤੇ ਇੰਦਰ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ। ਰਥ ਤੇ ਸਵਾਰ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਯਜਮਾਨਾਂ ਦੇ ਪਾਸ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਰਸਮਾਂ ਵਿੱਚ, ਦੁੱਧ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਊਆਂ ਦੁਬਾਰਾ-ਦੁਬਾਰਾ ਦੁੱਧ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੌ ਪਕਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਵਾਯੂ ਲਈ ਉਪਲਬਧ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਾਯੂ ਦੇ ਬਲਵਾਨ ਸਾਥੀ, ਨਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਭੱਜਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ, ਰੋਕਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ। ਹੁਣ ਯਜਮਾਨ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਤਨ, ਮਹਾਨ ਸਤੂਤੀ, ਆਹੁਤੀ ਤੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਦੋ ਮਿਹਰਬਾਨ ਰਾਜਿਆਂ—ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ—ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਘਿਉ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਕਦੇ ਹਰਾਏ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਚੌੜਾ ਰਸਤਾ, ਸਤਿਆ ਦਾ ਮਾਰਗ, ਭਾਗਾ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਨਾਪਿਆ। ਮਿਤ੍ਰ, ਅਰਯਮਨ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦਾ ਚਮਕਦਾਰ ਆਸਨ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਸਤੂਤੀ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਅਦਿਤੀ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਥਾਮਦੇ ਹਨ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਜਾਗਦੇ ਹਨ। ਆਦਿਤਿਆ, ਦਾਤਾ ਦੇਵਤੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ; ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਗ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਸੋਮ ਰਸ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਮੰਗਲਮਈ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਜ ਭੋਗਣ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਅਰਯਮਨ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ। "ਅਸੀਂ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਵਾਯੂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਚੁਣਦੇ ਹਾਂ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ, ਉੱਦਯਮਤ ਸੂਰਜ ਦੇ ਨਾਭੀ 'ਤੇ ਨਵੇਂ ਦਾਨ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਸਾਡੀਆਂ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾਵਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ।" ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਆਪਣੇ ਗਿਆਨ ਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਅਸੱਤ ਨੂੰ ਰੋਕਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸੋਨੇ ਦੀ ਚਮਕ ਵਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰਾਂ ਲਈ ਭੀ ਸਤੂਤੀਆਂ ਗਾਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਘੋੜੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਰਥ ਤੇ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਯਾਤਰੀਆਂ ਵਾਂਗ ਮਾਰਗ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ। "ਆਪਣੀ ਦਇਆ ਨਾਲ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਤੁਹਾਡੀ ਦਾਤ ਕਦੇ ਘਟੇ ਨਾ।" ਇੰਦਰ ਲਈ ਵੀ ਸੋਮ ਰਸ ਨਿਚੋੜਿਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰੇ, ਤੇ ਯਜਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਇਨਾਮ ਮਿਲੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੰਦਰ, ਵਾਯੂ, ਮਿਤ੍ਰ, ਵਰੁਣ, ਅਗਨੀ, ਅਸ਼ਵਿਨ, ਪੂਸ਼ਣ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਯਜਮਾਨਾਂ ਦੀ ਸਤੂਤੀ, ਆਹੁਤੀਆਂ ਤੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ। ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਚਮਕ ਉਠੇ, ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਰੱਖਿਆ, ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਮਿਲੀ।