ਇਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਅਗਨਿ ਦੇਵਤਾ ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਗਮਗਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਮਾਰੁਤਾਂ ਵਾਂਗ ਤੀਬਰ ਤੇ ਗਰਜਦੇ ਹੋਏ, ਹਰਿਆਲੀ ਵਾਲੀਆਂ ਖ਼ੇਤੀਆਂ ਜਾਂ ਸੁੱਕੀਆਂ ਧਰਤੀਆਂ, ਦੋਵਾਂ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਯਜਮਾਨਾਂ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਸਵੀਕਾਰਦੇ ਹਨ, ਕੁਰਬਾਨੀ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਬਣਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਭ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ। ਜਦ ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚੱਲਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਸੋਹਣੀ ਸੜਕ ਉੱਤੇ ਯਾਤਰਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਜਦ ਭਰਿਗੁ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਅਗਨਿ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਗਨਿ, ਜੋ ਸਮਪੱਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੇ ਆਧਾਰ ਬਣ ਗਏ। ਉਹ ਦਾਨੀ, ਸੁਚੱਜੇ ਤੇ ਧਨ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਹਨ, ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਪਿਆਰੇ ਖਜਾਨਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਂਝੇ ਮਾਲਕ ਵਜੋਂ ਸੱਦਦੇ ਹਾਂ, ਉਹ ਸਭ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਸਭ ਦੇ ਮਿਤ੍ਰ ਹਨ। ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਅਤਿਥੀ ਵਾਂਗ, ਪਿਤਾ ਵਰਗੇ, ਅਟੱਲ ਅਸਥਾਨ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਯਗ੍ਯ ਵਿੱਚ, ਅਮਰ ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਸਭ ਭੇਟਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾਈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਅਗਨਿ, ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਬਲਵਾਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਤੇ ਅਮਰ ਸੇਵਾ ਲਈ ਜਨਮੇ ਹੋਏ ਹੋ। ਤੇਰਾ ਉਤਸ਼ਾਹ ਤੇ ਇਛਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਅਮਰ ਜਨ ਤੇਰੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ, ਤੇਰੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਣਦੇ ਹਨ। ਸਾਡੀ ਸਿਫ਼ਤ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਅਗਨਿ ਲਈ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਹਰ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਭੇਟ ਸਮੇਤ, ਹਾਜ਼ਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਗਰਜਦੇ ਸਾਂਡ ਵਾਂਗ ਅੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਹੋਤ੍ਰ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹਨ। ਅਗਨਿ, ਸਾਨੂੰ ਨੇੜੇ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਚੰਗੀ ਸਲਾਹ ਤੇ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਦੇ। ਸਾਨੂੰ ਸਮ੍ਰਿਧਿ ਦੇ, ਸਾਡੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਨੀਕਾ ਬਲ ਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਇਹ ਅਗਨਿ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ ਹੋਤ੍ਰ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਭ ਨੂੰ ਸੁਣਦੇ, ਮਿਤ੍ਰਤਾ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਦੋਸ਼ ਰਹਿਤ ਹੋਤ੍ਰ ਯਗ੍ਯ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਪਾਸੇ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਥਾਰਥ ਮਾਰਗ ਤੇ, ਆਦਰ ਤੇ ਭੇਟ ਸਮੇਤ, ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਦੀ ਹਿੱਸਾ ਲਈ ਭੇਜਦੇ ਹਾਂ। ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਪੋਸ਼ਣ ਦੇਂਦੇ ਹਨ, ਸਹਾਇਕ ਵਾਂਗ, ਕਦੇ ਵੱਡੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਮਾਤਰਿਸ਼ਵਾਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰੋਂ ਮਨੁ ਦੇ ਘਰ ਲਿਆਇਆ ਸੀ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਜੋਤ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਵਾਪਰ-ਵਾਪਰ, ਗਰਜਦੇ ਸਾਂਡ ਵਾਂਗ ਫਿਰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣਾ ਬੀਜ ਛੱਡਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸੌ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖਦੇ, ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ। ਅਗਨਿ, ਉੱਚੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਆਪਣਾ ਅਸਥਾਨ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ, ਮਤਿ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ, ਇਸ ਘਰ ਦੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਹਨ। ਅਗਨਿ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਯਗ੍ਯ ਤੇ ਕ੍ਰਿਆ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ, ਘੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਮਹਿਮਾਨ ਅੱਗ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਲੋਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮਾਰੁਤਾਂ ਵਾਂਗ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤਦ ਅਗਨਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਨੁਕੂਲ ਦਾਨ ਤੇ ਦੌਲਤ ਵੰਡਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਬੁਰਾਈ, ਸ਼ਾਪ ਤੇ ਹਾਨੀ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਸਭ ਲਾਭ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਦੇ ਘਟਦੀ ਨਹੀਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਭੇਟ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਹੀ ਰਸਤਾ ਖੁਲਦਾ ਹੈ। ਅਗਨਿ ਚੰਗਾ ਕਰਮ ਕਰਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਖੋਲ੍ਹਦੇ ਹਨ। ਅਗਨਿ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਸਭ ਸਭਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਮੰਗਲਮਈ ਹਨ, ਯਗ੍ਯ ਵਿੱਚ ਮਾਲਕ ਵਾਂਗ ਸਥਾਪਤ ਹਨ। ਉਹ ਭਗਤਾਂ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਦੇ ਰਾਖੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਵਰੁਣ ਦੇ ਜੋਏ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਲੋਕ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਪੁਰੋਹਿਤ, ਦਾਤਾ, ਪ੍ਰੀਤਮ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਚੁਸਤ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਭੇਟਾਂ ਦੇ ਵਾਹਕ ਵਜੋਂ ਸਥਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਪੂਜਨਯੋਗ ਪੁਰੋਹਿਤ ਬਣਾਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਧਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਇੰਦਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਚੜ੍ਹਦੇ ਰਥ ਵਾਂਗ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਦੂਰ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ ਨੇੜੇ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਮਨ ਤੇ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਇੱਛਿਤ ਲਕੜੀ ਵਾਂਗ ਅਨੁਕੂਲ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਅਜਿਹੀ ਦੋਸ਼ ਰਹਿਤ ਬਾਣੀ ਸਾਨੂੰ ਮਿਲੇ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੀ। ਹੇ ਇੰਦਰ, ਹਰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ, ਲੋਕ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਦਦ ਲਈ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਵੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਿੱਤਦਾ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ, ਉਸਨੂੰ ਸਭ ਉੱਚੇ ਇਨਾਮ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲੈਂਦੇ, ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਤੁਹਾਡੀ ਸਿਫ਼ਤ, ਰੁਦ੍ਰ, ਮਿਤ੍ਰ, ਵਰੁਣ, ਤੇ ਹੋਰ ਦਯਾਲੂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਸਾਡਾ ਸਾਥੀ, ਸਭ ਉੱਤੇ ਵਿਆਪਕ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ। ਕੋਈ ਵੈਰੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਨਾ ਸਕੇ; ਤੁਸੀਂ ਹਰ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਦਬਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋ। ਸਭ ਤੋਂ ਤੇਜ਼, ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਨੂੰ ਨਿਵਾੜ ਲਈ ਤੁਹਾਡੀ ਅਰਾਧਨਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਹੇ ਵੀਰ, ਸਾਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਸਹੀ ਰਸਤੇ ਤੇ ਲੈ ਚੱਲੋ। ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰੋ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਓ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਰਾਖ ਵਾਂਗ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕੰਬਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹਨ, ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਨੂੰ ਪਿਘਲਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ, ਪ੍ਰੇਰਿਤਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਵੱਡਾ ਧਨ, ਸਮ੍ਰਿਧਿ ਤੇ ਬਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਦੁਸ਼ਟ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਸਲਾਹ ਤੇ ਲਿਆਉਣ ਦੀ ਕਾਮਨਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਸੱਚੀਆਂ ਤੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਰਾਧਨਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਇੰਦਰ, ਆਪਣੀ ਮਹਾਨ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾਲ, ਸਾਨੂੰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਦਿਓ; ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦੀਆਂ ਸਭ ਸਭਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵਿਖੇਰ ਦਿਓ। ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਆਉਣ, ਉਹ ਆਪ ਮਿਟ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਥੱਲੇ ਗਿਰ ਕੇ ਨਾ ਉੱਠ ਸਕਣ। ਹੇ ਇੰਦਰ, ਆਪਣੇ ਅਖੂਟ ਧਨ ਨਾਲ, ਸਾਡੇ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਚੱਲੋ, ਸਭ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੂਰ ਕਰੋ। ਦੂਰ ਤੇ ਨੇੜੇ, ਸਾਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖੋ। ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਆਪਣੇ ਬਲ ਤੇ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ, ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਹਰਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਡਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਰਾਖਾ ਹੋ। ਜੋ ਸਾਡੇ ਵਿਰੋਧੀ ਹਨ, ਉਹੀ ਨੁਕਸਾਨ ਪਾਵਣ, ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸਾਨੂੰ ਇਰਖਾਲੂਆਂ ਤੋਂ ਬਚਾਓ, ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੂਰ ਕਰੋ। ਤੁਸੀਂ ਪਾਪੀਆਂ ਦੇ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ, ਪ੍ਰੇਰਿਤਾਂ ਦੇ ਰਾਖੇ ਹੋ। ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੈਤੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸਕ ਵਜੋਂ ਹੀ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਇੰਦਰ, ਦੂਰੋਂ ਵੀ, ਸਿੱਧਾ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਓ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਵਿਹਲੇ ਸਮੇਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਨਾਮ ਦੀ ਆਸ ਨਾਲ, ਸੋਮਾ ਰਸ ਸਮੇਤ, ਪੁਕਾਰਦੇ ਹਾਂ। ਜਿਵੇਂ ਪੁੱਤਰ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਤਾਕਤ ਲਈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸੋਮਾ ਰਸ ਪੀਓ, ਜਿਵੇਂ ਪਿਆਸਾ ਵੱਛਾ ਥਣ ਪੀਂਦਾ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੇ ਉਤਸ਼ਾਹ, ਆਨੰਦ ਤੇ ਮਹਾਨਤਾ ਲਈ, ਤੁਹਾਡੇ ਘੋੜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੈ ਆਉਣ। ਤੁਸੀਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਖਜ਼ਾਨਾ ਲੱਭਿਆ, ਜੋ ਸੱਚ ਦਾ ਬੀਜ ਸੀ। ਇੰਦਰ ਨੇ, ਅੰਗਿਰਸਾਂ ਵਾਂਗ, ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੇ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਵਜਰ ਨਾਲ, ਲੱਕੜ ਚੀਰਣ ਵਾਲੇ ਵਾਂਗ, ਸੱਪ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ ਵੱਡੀਆਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨਿਵਾੜ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਛੱਡਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਦੌੜਦੇ ਰਥਾਂ ਵਾਂਗ ਭੇਜਿਆ। ਉਹ ਸਭ ਨੂੰ ਇੱਕੋ ਮੰਜ਼ਿਲ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਵਾਂ ਮਨੁ ਲਈ ਦੁੱਧ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਕਵੀ, ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਲਈ ਇਹ ਬਾਣੀ ਰਚਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਰਥੀ ਰਥ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਯੁੱਧਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਸਭ ਧਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਵਜੋਂ ਸਜਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਪੁਰੂਆਂ ਲਈ ਨੱਬੇ ਕਿਲ੍ਹੇ ਤੋੜੇ, ਦਿਵੋਦਾਸਾ ਲਈ ਵਜਰ ਨਾਲ ਸ਼ੰਬਰ ਨੂੰ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਪਾਰ ਧਨ ਵੰਡਿਆ। ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਭਗਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਹਰ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਧਰਮ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦੇ, ਕਾਲੇ ਚਮੜੇ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਅੰਨ੍ਹਾ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸੂਰਜ ਨੇ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਚੱਕਰ ਘੁੰਮਾਇਆ, ਲਾਲੀ ਵਾਲਾ ਆਪਣੀ ਬਾਣੀ ਭੇਜਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਉਸ਼ਨਾ ਦੂਰੋਂ ਮਦਦ ਲਈ ਆਇਆ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਮਨੁ ਨੂੰ ਸਭ ਵਧੀਆ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤੇ। ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ ਇੰਦਰ, ਨਵੇਂ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰਤ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਲ੍ਹੇ ਤੋੜਨ ਵਾਲੇ ਹੋ। ਦਿਵੋਦਾਸਿਆਂ ਨਾਲ, ਤੁਹਾਡੀ ਮਹਾਨਤਾ ਵਧਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਲਈ, ਅਸਮਾਨ ਝੁਕ ਗਿਆ, ਧਰਤੀ ਵੱਡੀ ਹੋ ਗਈ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖਿਆ। ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ, ਇੰਦਰ ਲਈ ਹੋਣ। ਹਰ ਯਗ੍ਯ ਵਿੱਚ, ਲੋਕ ਇੰਦਰ ਨੂੰ, ਇਕ ਸਾਂਡ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਬਲ ਨਾਲ ਜੋੜਦੇ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਨੌਕਾ ਜਾਂ ਬੇੜੀ, ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਜੋੜਦੇ ਹਾਂ। ਪੁਰੋਹਿਤ ਆਪਣੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਹਨ। ਤਿੰਨ ਜੋੜ ਸਹਾਇਕਾਂ ਨੇ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ, ਧਨ ਜਿਤਣ ਵਾਲੇ ਵਜੋਂ, ਫੈਲਾਇਆ। ਜਦ ਦੋ ਜਨ, ਗਾਵਾਂ ਤੇ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ, ਇਕੱਠੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਇੰਦਰ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਵਜਰ ਵਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਪੁਰੂਆਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਬਾਲਕਾਰੀ ਕੰਮ ਜਾਣ ਲਏ, ਜਦ ਤੂੰ ਪਤਝੜ ਵਾਲੇ ਕਿਲ੍ਹੇ ਢਾਹ ਦਿੱਤੇ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਮੌਤਲ, ਜੋ ਯਗ੍ਯ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲਿਆ। ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਤਪਾਇਆ, ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਤੋਲਿਆ। ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਹੀ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਬਹਾਦਰੀ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ, ਜਦ ਤੂੰ ਉਸਿਜਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਲਈ ਦੋਸਤ ਵਾਂਗ ਆਇਆ। ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਸਤਾ ਬਣਾਇਆ। ਉਹ, ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਦੀ ਆਸ ਨਾਲ, ਇਕ ਦਰਿਆ ਨੂੰ ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਗਨਿ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਰੱਖਿਆ, ਦਾਨ ਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਕਥਾ, ਸਦਾ-ਸਦਾ ਲਈ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।