ਸਵੇਰ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਭਜਨ ਅਤੇ ਗੀਤ ਰਾਹੀਂ, ਉਸ਼ਾ ਦੇਵੀਆਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕੀਤੀ। ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਧਣ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਅਤੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਗੁਣਾ ਇਨਾਮ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਦੀ ਆਸ ਰੱਖੀ। ਜਦੋਂ ਸਵੇਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਖ਼ਜ਼ਾਨਾ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਖ਼ਜ਼ਾਨੇ ਨਾਲ ਉਹ ਆਪਣੀ ਸੰਤਾਨ ਅਤੇ ਆਯੁ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਧਨ-ਸੰਪਤੀ ਅਤੇ ਵੀਰਤਾ ਨਾਲ ਫਲਦਾ-ਫੂਲਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਘਰ, ਬਹੁਤ ਸੋਨਾ, ਸੁੰਦਰ ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਧਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਉਸ਼ਾ ਨੂੰ ਸਵੇਰ ਦੀ ਭੇਟ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਖ਼ਜ਼ਾਨਾ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੱਡਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਜਿੱਤੂ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਨੂੰ ਜਾਲ ਵਿਚੋਂ ਛੁਡਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਅੱਜ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ, ਸਵੇਰ ਦੀ ਭੇਟ ਲੈ ਕੇ, ਧਨ ਨਾਲ ਭਰੀ ਰਥੀ ਤੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਸੋਮਾ ਰਸ ਪੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੱਚੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਹੀਰੋ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਨਦੀਆਂ ਮਿਲ ਕੇ ਵਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਗਾਂ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਕੋਲ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਯਜਨਾ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਭਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਜਿਹੜੇ ਵੰਡਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਘੀ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੋ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਭਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਚਲਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਲਈ ਪਾਣੀਆਂ ਘੀ ਲਿਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਨਦੀਆਂ ਵਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਸ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭੇਟ ਭਰਪੂਰ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਸੋਹਣੇ ਪਦਾਰਥ ਦਾਤਾ ਨੂੰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਚਮਕਦੇ ਹਨ; ਦਾਨੀ ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਭੋਗ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਆਯੁ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਮਹਾਨੋ, ਜਿਹੜੇ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਵਿਪੱਤੀ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚੇ; ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਹੱਦ ਰੱਖੀ ਜਾਵੇ, ਪਰ ਜੋ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਦੁੱਖ ਆਉਣ। ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਰਾਹੀਂ ਮੈਂ ਵੱਡੀ ਸਿਫਤ ਉਚਾਰਦਾ ਹਾਂ, ਸਿੰਧੂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਲਈ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਹਜ਼ਾਰ ਮਾਪਿਆ, ਉਹ ਦਾਤਾ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਯਸ਼ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸੌ ਸੋਨੇ ਦੇ ਹਾਰ, ਸੌ ਤਿਆਰ ਅਤੇ ਜੋਤੇ ਹੋਏ ਘੋੜੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਵਿੱਚ ਮਿਲੇ; ਕਕਸ਼ੀਵੰਤ ਦੇ ਸੌ ਗਾਂ ਮਿਲੀਆਂ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਅਮਰ ਹੋ ਗਈ। ਮੈਨੂੰ ਦਸ ਰਥਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਵਿਆਹੀਆਂ ਆਈਆਂ, ਸ਼ਿਆਵਾ ਨੇ ਦਿੱਤੀਆਂ; ਸਠ ਹਜ਼ਾਰ ਪਸ਼ੂ ਪਿੱਛੇ ਆਏ, ਅਤੇ ਕਕਸ਼ੀਵੰਤ ਦਾ ਧਨ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਵਧ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਮਿਲਿਆ। ਦਸ ਰਥਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇ ਚਾਲੀ ਲਾਲ ਘੋੜੇ ਹਜ਼ਾਰ ਦੇ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਚੱਲਦੇ ਹਨ; ਕਕਸ਼ੀਵੰਤ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ, ਜੋ ਮਦਿਰਾ ਵਹਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਨਿਕਲੇ। ਪਹਿਲੀ ਭੇਟ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਨੂੰ ਕਪੜੇ, ਅੱਠ ਵਾਰੀ ਜੋਤੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਗਾਂ ਮਿਲੀਆਂ; ਨੇੜਲੇ ਦੋਸਤ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਕਬੀਲੇ ਦੇ, ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਰਥ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਏ। ਜਿਹੜੀ ਸੋਹਣੀ, ਗਲ੍ਹੇ ਵਾਂਗ ਘੇਰੀ ਹੋਈ, ਕਾਸ਼ੀ ਦੀ ਔਰਤ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯਦੁਰੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਰਸਦਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਵਧੀਆ। ਮੇਰੇ ਨੇੜੇ ਆਓ, ਮੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੇਖੋ, ਮੇਰੀ ਛੋਟੇਪਣੀ ਨੂੰ ਘੱਟ ਨਾ ਸਮਝੋ; ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ, ਗਾਂਧਾਰੀ ਦੀ ਭੇੜ ਵਾਂਗ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਅੱਗ ਨੂੰ ਹੋਤਰ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ, ਦਾਨੀ, ਧਨਵਾਨ, ਤਾਕਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਨਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਰਿਸ਼ੀ, ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿਚ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਅੱਗ ਘੀ ਦੀ ਧਾਰ ਨੂੰ ਲੰਘਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਹ ਘੀ ਦੀ ਆਹੂਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ, ਅੱਗੇ, ਯਜਨਾ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ, ਵੱਡਾ ਅੰਗਿਰਸ, ਰਿਸ਼ੀ, ਆਪਣੇ ਗੀਤਾਂ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸੋਚ ਨਾਲ ਸੱਦਦੇ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਖਿਆਕਾਰ, ਜਗਤ ਦਾ ਹੋਤਰ, ਅੱਗ ਵਾਲੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲਾ, ਤਾਕਤਵਾਨ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਕਬੀਲੇ ਮਦਦ ਲਈ ਸਹਾਰਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ, ਆਪਣੇ ਚਮਕ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਵੈਰੀ ਦਾ ਨਾਸਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕੁਲ੍ਹਾੜੀ ਵਾਂਗ, ਪਰ ਖ਼ਤਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ; ਜਿਹੜੇ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਝੁਕਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਘਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਜੋ ਕੁਝ ਥਿਰ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਚੀਜ਼ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਮਜਬੂਤ ਕਿਲ੍ਹੇ ਵੀ ਉਸਦੇ ਅੱਗੇ ਝੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਤੂੰ ਰਾਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹੈਂ, ਆਹੂਤੀ ਲਈ; ਜਿਵੇਂ ਬੜਾਈ ਨਾਲ ਲੱਕੜੀ ਚੀਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਵੰਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਉਸ ਚਾਨਣ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਜੋ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਰਾਤ ਨੂੰ ਦਿਨ ਨਾਲੋਂ ਵਧ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਨੂੰ, ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ, ਅਸੀਂ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ, ਭਲੇ ਬੁਰੇ, ਅਮਰ ਅੱਗ, ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੇਣ ਵਾਲੀ। ਉਹ, ਸੈਨਾ ਵਾਂਗ, ਮਾਰੁਤਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ, ਖੇਤਾਂ ਅਤੇ ਉਜਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਆਹੂਤੀਆਂ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ, ਯਜਨਾ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ, ਪੂਜਨਯੋਗ; ਫਿਰ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਦੇ ਰਸਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪਾਲਣ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਭਰਿਗੁਆਂ ਨੇ, ਭਗਤਾਂ ਨੇ, ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ, churn ਕੀਤਾ, ਅੱਗੀ ਦੌਲਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣਿਆ, ਪਵਿੱਤਰ, ਇਹਨਾਂ ਸਭ ਦਾ ਆਧਾਰ; ਚਤੁਰ ਮਨੁੱਖ ਪਿਆਰੀ ਦੌਲਤ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ। ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਸਾਂਝੇ ਰਾਜਾ, ਸੱਚੀ ਸਿਫ਼ਤ ਨਾਲ, ਸਾਥੀ ਵਾਂਗ ਸੱਦਦੇ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਮਹਿਮਾਨ, ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੀਟ ਛੱਡਣਯੋਗ ਨਹੀਂ; ਅਤੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਅਮਰ ਪੰਛੀ ਆਹੂਤੀਆਂ ਲੈ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਤਾਕਤਵਾਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਦੇਵ-ਸੇਵਾ ਲਈ ਜੰਮਿਆ, ਦੇਵ-ਸੇਵਾ ਦਾ ਧਨ; ਤੇਰੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ, ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣੀ; ਇਸ ਲਈ, ਸਦਾ ਸੱਦੇ ਜਾਂਦੇ, ਅਮਰ ਜੀਵ ਤੇਰੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ। ਸਾਡੀ ਸਿਫ਼ਤ ਮਹਾਨ, ਤਾਕਤਵਾਨ, ਅੱਗ ਲਈ ਹੋਵੇ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਹਰੇਕ ਘਰ ਵਿਚ ਆਹੂਤੀ ਨਾਲ ਮੌਜੂਦ ਹੋਵੇ; ਅੱਗੇ, ਗੂੰਜਦਾ ਬਲਦ ਵਾਂਗ, ਹੋਤਰ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚ ਤਾਕਤਵਾਨ। ਹੇ ਅੱਗ, ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਨੇੜੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਿਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਚੰਗੀ ਸਲਾਹ ਨਾਲ, ਵੱਡਾ ਧਨ ਦੇ; ਸਾਨੂੰ, ਤਾਕਤਵਾਨ, ਇਸ ਲਈ ਭਰਪੂਰਤਾ ਦੇ; ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਹੇ ਦਾਨੀ, ਵੀਰਤਾ ਦੇ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ। ਇਹ ਅੱਗ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਜੰਮਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ ਹੋਤਰ, ਆਪਣੇ ਨਿਆਂ ਨੂੰ ਮੰਨਦਾ; ਉਹ ਸਭ ਨੂੰ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਦੋਸਤ ਹੈ, ਧਨ ਮਹਾਨ ਹੈ; ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੋਤਰ ਆਹੂਤੀ ਦੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਯਜਨਾ ਲਈ, ਸੱਚ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ, ਆਦਰ ਅਤੇ ਆਹੂਤੀ ਨਾਲ ਭੇਜਦੇ ਹਾਂ; ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਪੋਸ਼ਣ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਸਹਾਇਕ ਵਾਂਗ, ਕਦੇ ਵੱਧਦਾ ਨਹੀਂ; ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਾਤਰਿਸ਼ਵਾਨ ਮਾਨਵ ਲਈ ਦੂਰੋਂ ਲਿਆਇਆ, ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਜੋਤ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਇਕ ਵਾਰੀ ਹੀ ਧਰਤੀ ਦੇ ਚੱਕਰ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਬਲਦ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ, ਆਪਣਾ ਬੀਜ ਰੱਖਦਾ ਹੈ; ਸੌ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖਦਾ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ; ਅੱਗ, ਉੱਚਾਈਆਂ ਉੱਤੇ ਆਪਣਾ ਆਸਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਉਹ, ਸਮਝਦਾਰ, ਇਸ ਘਰ ਦਾ ਪੁਰੋਹਿਤ ਹੈ, ਅੱਗ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਯਜਨਾ ਅਤੇ ਰਸਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਤੋਂ, ਘੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਮਹਿਮਾਨ ਅੱਗ ਪੈਦਾ ਹੋਈ। ਜਦ ਉਹਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਲੋਕ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਲੱਭਦੇ ਹਨ, ਮਾਰੁਤਾਂ ਵਾਂਗ, ਸੁਖ ਲਈ; ਉਹ ਸੱਚੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾਨ ਵੰਡਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਮਾਪ ਨਾਲ ਧਨ; ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਬੁਰਾਈ, ਸ਼ਾਪ, ਹਾਨੀ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਵ-ਹਿਤੈਸ਼ੀ ਨੇ ਸਾਰਾ ਆਨੰਦ ਆਪਣੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ ਹੈ; ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੱਲਣ ਵਾਲਾ ਕਦੇ ਮਹਿਮਾ ਵਿਚ ਘਟਦਾ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਲਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਆਹੂਤੀ ਤਿਆਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਉਸ ਲਈ ਰਸਮ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਚੰਗਾ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲਈ ਰਸਤਾ ਖੁਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅੱਗੀ ਰਸਤੇ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਹੈ। ਅੱਗ, ਮਨੁੱਖੀ ਸਭਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਮੰਗਲਮਈ ਹੈ, ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਟਿਕਿਆ, ਪਿਆਰਾ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ। ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਦਿੱਤੀ ਆਹੂਤੀ ਦਾ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਵਰੁਣ ਦੇ ਜੋਏ ਤੋਂ, ਮਹਾਨ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਜੋਏ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਲੋਕ ਅੱਗ ਨੂੰ ਪੁਰੋਹਿਤ, ਧਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਪਿਆਰਾ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਚੁਸਤ ਲੱਭਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਹੂਤੀਆਂ ਦੇ ਵਾਹਕ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ, ਪੂਜਯ, ਰਿਸ਼ੀ, ਮਦਦ ਲਈ, ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਧਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਬਣਾਇਆ। ਇੰਦਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਰਥ ਵਾਂਗ ਗਿਆਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਦੂਰ ਹੋਵੇ, ਤੂੰ ਨੇੜੇ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਮਨ ਅਤੇ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਲਕੜੀ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ। ਇਹ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਬੋਲੀ ਸਾਡੀ ਹੋਵੇ, ਗਿਆਨਵਾਨਾਂ ਦੀ ਹੋਵੇ। ਸਾਨੂੰ ਸੁਣ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਹਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਕੌਸ਼ਲ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਦਦ ਲਈ ਸੱਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋ। ਜੋ ਵੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਿੱਤਦਾ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਜਿੱਤਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਇਨਾਮ ਦਿੱਤਾ, ਮਜ਼ਬੂਤ, ਚੰਗੀ ਨਸਲ ਦੇ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ। ਤੂੰ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਚਮੜਾ ਭਰਦਾ ਹੈਂ, ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਢੱਕਦਾ ਹੈਂ, ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੇਰੇ ਲਈ, ਰੁਦ੍ਰ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਮਿਤ੍ਰ, ਵਰੁਣ, ਦਇਆਲੁ ਲਈ ਮੈਂ ਬੋਲਦਾ ਹਾਂ। ਇੰਦਰ ਸਾਡਾ ਮਿੱਤਰ ਬਣ ਕੇ, ਤਾਕਤ ਲਈ ਸਾਡਾ ਹੋਵੇ, ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਜਿੱਤੂ, ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ; ਸਾਡੀ ਅਰਦਾਸ ਉਸ ਦੀ ਮਦਦ ਲਈ ਹੋਵੇ; ਕੋਈ ਵੈਰੀ ਤੈਨੂੰ ਨਾ ਜਿੱਤੇ; ਤੂੰ ਹਰ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਦਬਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ। ਸਭ ਤੋਂ ਤੇਜ਼, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਤੇਜ਼ ਬੁਲਾਵਿਆਂ ਨਾਲ, ਸਭ ਵੈਰ ਨੂੰ ਨਿਵਾ ਦੇ, ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਹੋਵੇ। ਸਾਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਲੈ ਚੱਲ, ਜਿਵੇਂ ਤੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ। ਸਾਰੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰ, ਹੇ ਅੱਗ, ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਇਹ ਇੰਦਰ ਲਈ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ, ਤੀਰ ਵਾਂਗ, ਦੈਤ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦੇਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਸਾਡੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ, ਦੁਸ਼ਟ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤੇ। ਦੁਸ਼ਟ ਇਰਾਦੇ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਪਿਘਲ ਜਾਵੇ, ਨੀਚ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਪਿਘਲ ਜਾਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯਜਮਾਨ ਦੀ ਭਗਤੀ, ਦਾਨ, ਯਜਨਾ, ਅੱਗ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ, ਸਵੇਰ ਦੀ ਉਸ਼ਾ, ਅਤੇ ਦਾਨ ਦੇ ਮਹੱਤਵ ਨਾਲ ਇਹ ਸਾਰੀ ਰਚਨਾ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਅਰਦਾਸਾਂ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸੰਸਾਵਾਂ, ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।