ਸੁਰਜ ਦੀ ਧੀ, ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਦੀ ਰੌਣਕ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਚਮਕਦੀ, ਤੇ ਜਗਮਗਾਉਂਦੀ, ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਤੁਰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਅਗਲੇ ਪਾਸੇ ਵਧਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਸਦਾ ਸਹੀ ਦਿਸ਼ਾ ਨੂੰ ਜਾਣਦੀ ਹੈ, ਕਦੇ ਵੀ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਭਟਕਦੀ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਮਹਿਲਾ ਦੀ ਛਾਤੀ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਿਆਰੀਆਂ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਨਿਰਖਾਉਂਦੀ, ਕਾਬਲ ਵਧੀਅਤ ਜਾਇਕਾ ਵਾਂਗ। ਸੌਂਦੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦੀ, ਇਹ ਮੁੜ ਮੁੜ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਸਥਿਰ ਹੈ, ਜੋ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਚਮਕਦਾਰ ਅਰਧ-ਖੇਤਰ ਵਿਚ, ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਬਣਾਇਆ; ਉਹ ਵਿਸਤਾਰ ਕਰਦੀ, ਦੋਵੇਂ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਗੋਦ ਭਰਦੀ, ਉਪਲਬਧਤਾ ਪਸਾਰਦੀ। ਇਹ ਬਹੁਤ ਦਾਤੀ ਹੈ, ਸਭ ਨੂੰ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਨਵੇਂ ਜਨਮੇ ਜਾਂ ਪਤੀ ਨੂੰ ਕਦੇ ਇਨਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ। ਪਵਿੱਤਰ, ਸਜੀ-ਸਵਾਰੀ, ਉਹ ਨਾਂ ਤਾਂ ਬੱਚਿਆਂ ਤੋਂ ਡਰਦੀ, ਨਾਂ ਵੱਡਿਆਂ ਤੋਂ, ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ। ਉਹ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਮਨੁੱਖ ਵੱਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਦੌਲਤ ਚਾਹਣ ਵਾਲੇ ਲਈ ਚੰਗੀ ਨਦੀ ਵਾਂਗ; ਪਤੀ ਲਈ ਪਤਨੀ ਵਾਂਗ, ਸਜੀ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹੀ, ਉਸ਼ਾ, ਚਮਕਦੇ ਗਾਂਵਾਂ ਵਾਂਗ, ਪਾਣੀਆਂ ਖੋਲ੍ਹਦੀ ਹੈ। ਛੋਟੀ ਭੈਣ ਵਾਂਗ, ਵੱਡੀ ਭੈਣ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਆਉਂਦੀ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆਉਣੀ ਲੱਗਦੀ। ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ, ਉਹ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਜਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਉਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿਚ, ਪਹਿਲੀ ਭੈਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੂਜੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਸਦਾ ਨਵੀਂ ਉਸ਼ਾਵਾਂ, ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਸਾਨੂੰ ਦੌਲਤ ਤੇ ਚੰਗਾ ਦਿਨ ਦੇਣ। ਉਸ਼ਾ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਦਾਤ ਨਾਲ ਜਗਾ; ਜੋ ਅਜੇ ਜਾਗੇ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਵੀ ਜਾਗਣ; ਦਾਤੀ, ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਉਠ, ਸੱਚੀ ਬਾਤ ਤੇ ਸਤ-ਕਥਾ ਨੂੰ ਇਨਾਮ ਦੇ। ਇਹ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ, ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਅੱਗੇ ਲਾਲ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜਦੀ ਹੈ, ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖ; ਜਦ ਉਹ ਉਠਦੀ, ਉਸ ਦਾ ਝੰਡਾ ਖੁਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਗਨੀ ਹਰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੈ। ਪੰਛੀ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਤੋਂ ਉਡ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਤੇ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਪਿਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਾਗ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਸ਼ਾ ਵੇਲੇ; ਤੂੰ, ਦਿਵ੍ਯ ਉਸ਼ਾ, ਪੂਜਕ ਨੂੰ, ਘਰ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਵੰਦਨਾ ਤੇ ਗੀਤ ਨਾਲ ਸਲਾਹਿਆ; ਉਸ਼ਾਵਾਂ, ਵਧੋ; ਤੇਰੇ ਆਸ਼ਿਰਵਾਦ ਨਾਲ, ਹਜ਼ਾਰ ਤੇ ਸੌ ਗੁਣਾ ਇਨਾਮ ਮਿਲੇ। ਸਵੇਰੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਖ਼ਜਾਨਾ ਲਿਆਉਂਦਾ, ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਤੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਸੰਤਾਨ ਤੇ ਉਮਰ ਵਧਾਉਂਦਾ, ਦੌਲਤ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਘਰ, ਸੁਨਹਿਰੀ ਦੌਲਤ, ਵਧੀਆ ਘੋੜੇ ਤੇ ਵੱਡੀ ਉਪਲਬਧਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਵੇਰ ਦੀ ਭੇਟ ਲਿਆਉਂਦਾ, ਖ਼ਜਾਨਾ ਖੋਲ੍ਹਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਜਾਲ ਤੋਂ ਪੈਰ ਕੱਢਦਾ ਹੈ। ਅੱਜ, ਸਵੇਰ ਦੀ ਭੇਟ ਲਿਆਉਂਦਾ, ਉਹ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਭਰੀ ਰਥ ਨਾਲ ਆਉਂਦਾ, ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ; ਸੋਮਾ ਦਾ ਰਸ ਪੀਵੇ, ਸੱਚੀ ਬਾਤ ਨਾਲ, ਵੀਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਧਾਵੇ। ਨਦੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਉਸ ਪੂਜਕ ਨੂੰ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਜੋ ਭਰਦੇ ਤੇ ਜੋ ਵੰਡਦੇ, ਸਭ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਘੀ ਦੇ ਧਾਰਾਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੋ ਦਿੰਦਾ, ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਚੋਟੀ ਤੇ ਖੜਾ ਹੈ; ਜੋ ਭਰਦਾ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਾਣੀਆਂ ਉਸ ਲਈ ਘੀ ਲਿਆਉਂਦੀਆਂ, ਨਦੀਆਂ ਵਹਿੰਦੀਆਂ, ਤੇ ਉਸ ਲਈ ਭੇਟ ਸਦਾ ਵਧੀਕ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸੋਹਣੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਾਤੀ ਦੇ ਹਨ; ਦਿੰਦੇ ਲਈ ਸੂਰਜ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚਮਕਦੇ ਹਨ; ਦਾਤੀ ਅਮਰਤਾ ਭੋਗਦੇ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਵਧਦੀ ਹੈ। ਦਿੰਦੇ ਨੂੰ ਕਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾ ਆਵੇ, ਨਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਾਉਣ, ਹੇ ਉੱਚੇ; ਦੂਜਿਆਂ ਲਈ ਕੁਝ ਹੱਦ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਜੋ ਨਾ ਦੇਵੇ, ਉਸ ਤੇ ਦੁੱਖ ਆਵੇ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਕ ਵੰਦਨਾ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਸਿੰਧੂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਲਈ, ਦੌਲਤ ਵਾਲੇ ਵਾਸੀ ਲਈ; ਜਿਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਹਜ਼ਾਰ ਮਾਪਿਆ, ਦਾਤੀ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਸ਼ੋਹਰਤ ਚਾਹੁੰਦਾ। ਰਾਜਾ, ਜੋ ਰੋਕਦਾ ਨਹੀਂ, ਦੇ ਸੋਨ੍ਹੇ ਹਾਰ, ਸੌ ਘੋੜੇ, ਤਿਆਰ ਤੇ ਜੋੜੇ, ਇੱਕ ਵਾਰ; ਕਕਸ਼ੀਵੰਤ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀਆਂ ਸੌ ਗਾਂਵਾਂ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ, ਅਟੱਲ। ਮੇਰੇ ਲਈ, ਦਸ ਰਥਾਂ brides ਨਾਲ, ਸ਼ਿਆਵਾ ਨੇ ਦਿੱਤੇ; ਸਠ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਪਿੱਛੇ ਆਈਆਂ, ਤੇ ਕਕਸ਼ੀਵੰਤ ਦੀ ਦੌਲਤ ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਵਧੀਕ ਆਈ। ਦਸ ਰਥਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇ ਚਾਲੀ ਲਾਲ ਘੋੜੇ ਹਜ਼ਾਰ ਦੇ ਮੁਖ ਤੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਕਕਸ਼ੀਵੰਤ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ, ਨਸ਼ੀਲਾ ਪਾਨੀ ਵੰਡਦੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਹਨ। ਪਹਿਲੀ ਭੇਟ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਨੂੰ ਕੱਪੜੇ ਮਿਲੇ, ਅੱਠ ਵਾਰੀ ਜੋੜੇ, ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ; ਨੇੜੇ ਦੋਸਤ, ਜਾਤੀ ਵਾਂਗ, ਰਥ-ਚਾਲਕ, ਰਥਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਸ਼ੋਹਰਤ ਪਾ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਜੋ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਘੇਰੀ ਹੋਈ, ਕਾਸ਼ੀ ਕੁੜੀ ਦੇ ਥਾਈ ਦੇ ਕਮਰਬੰਦ ਵਾਂਗ, ਯਦੁਰੀ ਮੈਨੂੰ ਸੈਂਕੜੇ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਵਧੀਕ। ਮੇਰੇ ਨੇੜੇ ਆ, ਮੈਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੇਖ, ਮੇਰੀ ਛੋਟਾਈ ਨੂੰ ਘੱਟ ਨਾ ਸਮਝ; ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੋਈ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਗਾਂਧਾਰੀ ਦੀ ਭੇਡ ਵਾਂਗ। ਮੈਂ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਹੋਤਰ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ, ਦਾਤੀ, ਦੌਲਤ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਨਮਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਾਂਗ; ਦੇਵ, ਪਵਿੱਤਰ ਰੀਤਾਂ ਵਿਚ, ਦਿਵ੍ਯ ਦਇਆ ਨਾਲ, ਘੀ ਦੀ ਧਾਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਆਪਣੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਚਲਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਘੀ ਭੇਟ ਕਰਦਾ। ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ, ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ, ਅਗਨੀ, ਅੰਗਿਰਸਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ, ਰਿਸ਼ੀ, ਆਪਣੇ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ, ਪਵਿੱਤਰ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਵਾਂਗ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਹੋਤਰ ਵਾਂਗ, ਅੱਗ ਵਾਲੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਕਤੀਵਾਨ, ਜੋ ਜਾਤੀਆਂ ਲਈ ਸਹਾਇਤਾ ਹੈ, ਬੁਲਾਂਦੇ ਹਾਂ। ਉਹ, ਵਧੀਕ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਵੈਰੀ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ, ਕੁਹਾੜੀ ਵਾਂਗ, ਪਰ ਵੈਰੀ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ; ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਝੁਕਦੇ, ਜੰਗਲ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਕੁਝ ਠੋਸ ਹੈ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦਾ, ਜਿੱਤਦਾ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਅਜਿੱਤ। ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਿਲੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਝੁਕ ਜਾਂਦੇ; ਤੂੰ ਰਸਤੇ ਜਾਣਦਾ, ਤੇਜ਼ ਜਲਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਲੱਕੜੀਆਂ ਭੇਟ ਲਈ; ਜੋ ਘਣੀ ਵਾਂਗ, ਅੱਗ ਨਾਲ ਕਈ ਵਾਰ ਪੀੜਦਾ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਭੋਜਨ ਵੀ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਕੱਟਦਾ, ਹਾਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਠੋਸ ਵੀ। ਅਸੀਂ ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ ਚਮਕਣ ਵਾਲੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਰਾਤ ਨੂੰ ਦਿਨ ਤੋਂ ਵਧੀਕ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ, ਛੋਟੇ ਦਿਨ ਵਿਚ ਨਹੀਂ; ਉਸ ਨੂੰ, ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ, ਅਸੀਂ ਆਸਰਾ ਫੜਦੇ ਹਾਂ, ਭਗਤ ਤੇ ਅਭਗਤ, ਅਮਰ ਅਗਨੀ, ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੇਣ ਵਾਲਾ। ਉਹ, ਲਸ਼ਕਰ ਵਾਂਗ, ਮਾਰੁਤਾਂ ਵਾਂਗ ਗੜਗੜਾਉਂਦਾ, ਖੇਤਾਂ ਵਿਚ ਤੇਜ਼, ਬੰਨ੍ਹੀ ਜ਼ਮੀਨ ਵਿਚ ਤੇਜ਼; ਭੇਟਾਂ ਲੈਂਦਾ, ਯਜਨਾ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ, ਪੂਜਾ ਯੋਗ; ਫਿਰ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਰਸਤਾ ਪੜਦੇ, ਸੋਹਣੇ ਰਸਤੇ ਵਾਂਗ। ਭ੍ਰਿਗੁ, ਪੂਜਕ, ਜਦ ਉਸ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸਲਾਹਿਆ, churn ਕੀਤਾ, ਭ੍ਰਿਗੁ, ਦਾਤੀ, ਅਗਨੀ ਦੌਲਤ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਪਵਿੱਤਰ, ਆਧਾਰ; ਗਿਆਨਵਾਨ, ਪਿਆਰੀ ਦੌਲਤ ਰੱਖੇ। ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਸਾਂਝੇ ਮਾਲਕ, ਸੱਚੀ ਵੰਦਨਾ ਨਾਲ, ਸਾਥੀ ਵਾਂਗ; ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਮਹਿਮਾਨ, ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ, ਜਿਸ ਦੀ ਥਾਂ ਛੱਡੀ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ; ਤੇ ਸਾਰੇ ਅਮਰ, ਪੰਛੀ, ਭੇਟਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਲਿਆਉਂਦੇ। ਤੂੰ, ਅਗਨੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਕ ਸ਼ਕਤੀਵਾਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹੀ, ਦਿਵ੍ਯ ਸੇਵਾ ਲਈ ਜਨਮਿਆ, ਦੌਲਤ ਦਿਵ੍ਯ ਸੇਵਾ ਲਈ; ਤੇਰੀ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਕ, ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣੀ; ਇਸ ਲਈ, ਸਦਾ ਬੁਲਾਉਂਦੇ, ਅਮਰ, ਤੇਰੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮਦੇ, ਸਦਾ ਸੁਣਦੇ। ਸਾਡੀ ਵੰਦਨਾ ਮਹਾਨ, ਸ਼ਕਤੀਵਾਨ, ਪਾਵਰਫੁਲ, ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਅਗਨੀ ਲਈ, ਜਦ ਭੇਟ ਨਾਲ, ਉਹ ਹਰ ਘਰ ਵਿਚ ਹੁੰਦਾ; ਅੱਗੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚ ਗੜਗੜਾਉਂਦਾ ਸਾਂਡ ਵਾਂਗ, ਹੋਤਰ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚ ਸ਼ਕਤੀਵਾਨ। ਹੇ ਅਗਨੀ, ਸਾਨੂੰ ਨੇੜੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਲਿਆਉ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਚੰਗੀ ਸਲਾਹ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਚੰਗੀ ਸਲਾਹ ਨਾਲ; ਹੇ ਸ਼ਕਤੀਵਾਨ, ਇਸ ਲਈ ਭਰਪੂਰਤਾ ਦੇ; ਵੰਦਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਦਾਤੀ, ਵੀਰਤਾ ਦੇ, ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ। ਇਹ ਅਗਨੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਜਨਮਿਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ ਹੋਤਰ, ਉਸਿਜ ਦੀ ਰੀਤ ਤੇ, ਆਪਣੀ ਰੀਤ ਤੇ; ਉਹ ਸਭ ਨੂੰ ਸੁਣਦਾ, ਦੋਸਤ ਹੈ, ਦੌਲਤ ਸ਼ੋਹਰਤ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਸਿੱਧ; ਨਿਸ਼ਪਾਪ ਹੋਤਰ ਭੇਟ ਦੀ ਥਾਂ ਤੇ ਬੈਠਾ। ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ, ਯਜਨਾ ਯੋਗ, ਸੱਚ ਦੇ ਰਸਤੇ, ਆਦਰ ਤੇ ਭੇਟ ਨਾਲ, ਦਿਵ੍ਯ ਹਿੱਸੇ ਲਈ ਭੇਟ ਕਰਦੇ; ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਪਾਲਣ ਲਿਆਉਂਦਾ, ਸਹਾਇਤਾ ਵਾਂਗ, ਕਦੇ ਪੁਰਾਣਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਾਤਰਿਸ਼ਵਾਨ, ਮਨੂ ਲਈ ਦੂਰ ਤੋਂ ਲਿਆਇਆ, ਦੇਵ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੂਰ ਤੋਂ। ਉਹ, ਇੱਕ ਵਾਰ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਖੇਤਰ 'ਚ ਘੁੰਮਦਾ, ਮੁੜ ਮੁੜ, ਸਾਂਡ, ਗੜਗੜਾਉਂਦਾ, ਆਪਣਾ ਬੀਜ ਰੱਖਦਾ, ਗੜਗੜਾਉਂਦਾ; ਸੌ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖਦਾ, ਦੇਵ, ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ ਤੇਜ਼; ਅਗਨੀ, ਉੱਚਾਈਆਂ ਤੇ ਆਪਣਾ ਆਸਨ ਰੱਖਦਾ। ਉਹ, ਸਲਾਹ ਵਿਚ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਇਸ ਘਰ ਦਾ ਪੂਜਾਰੀ ਹੈ, ਅਗਨੀ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਯਜਨਾ ਤੇ ਰੀਤ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ; ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਚਾਹਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਿਰੀਖਦਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਤੋਂ, ਘੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਮਹਿਮਾਨ ਜਨਮਿਆ, ਅਗਨੀ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਜਨਮਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ਼ਾ ਦੀ ਚਮਕ, ਦਾਤੀ ਦੀ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ, ਅਗਨੀ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ, ਤੇ ਪੂਜਕ ਦੀ ਭਗਤੀ, ਰਿਗਵੇਦ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਸਤੇ ਤੇ ਸਾਡੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦੇ ਹਨ।