ਪਿਆਰੇ ਜੀ, ਇਹ ਰਿਗਵੇਦ ਦੇ ਮਹਾਨ ਮੰਤ੍ਰ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਕਥਾ ਵਾਂਗ ਜੁੜਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਸ਼ਾ—ਸਵੇਰ ਦੀ ਦੇਵੀ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਅਤੇ ਦਾਤਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਉਜਾਗਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਸਵੇਰ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਫੈਲਦੀ ਹੈ, ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਅਤੇ ਦਾਤਾ ਉਭਰਦੇ ਹਨ। ਅੱਗ ਦੀ ਲੋਅ ਭੜਕ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਜੋ ਖ਼ਜ਼ਾਨੇ ਹਨ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਛੁਪੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਹੁਣ ਉਹ ਉਸ਼ਾ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਪਰਗਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਰਾਤ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਦੂਜੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਰਾਤ ਅਤੇ ਉਸ਼ਾ, ਦੋਵੇਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ, ਇਕੱਠੇ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਸ਼ਾ ਆਪਣੀ ਰਥੀ ਨਾਲ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਹਰ ਰੋਜ਼, ਕੱਲ੍ਹ ਵਾਂਗ, ਅੱਜ ਵੀ, ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਰੁਤਬੇਦਾਰ ਆਪਣੇ ਨਿਯਮਾਂ 'ਤੇ ਅਡਿੱਠ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਵਰਨ ਦੇ ਲੰਮੇ ਤੇ ਅਟੁੱਟ ਨਿਯਮ ਹਨ। ਹਰ ਇੱਕ ਉਸ਼ਾ ਤੀਵਰਤਾ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਤੀਹ ਯੋਜਨ ਦਾ ਰਸਤਾ ਪੂਰਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਸ਼ਾ ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਦਾ ਨਾਮ ਜਾਣਦੀ ਹੈ; ਰਾਤ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਚਮਕਦਾਰ ਉਸ਼ਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਸੱਚਾਈ ਦੀ ਕੁੜੀ, ਆਪਣੇ ਨਿਯਮ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਤੋੜਦੀ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਨਿਸ਼ਚਲਤਾ ਨਾਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਉਸ਼ਾ, ਤੂੰ ਸੋਹਣੀ ਕੁੜੀ ਵਾਂਗ ਸਜੀ-ਧਜੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਆਉਂਦੀ ਹੈਂ। ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਨਵੀਂ-ਨਵੀਂ ਕੁੜੀ ਅੱਗੇ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਰਸਤੇ ਸਾਫ ਕਰਦੀ, ਜਦ ਤੂੰ ਚਮਕਦੀ ਹੈਂ। ਮਾਂ ਵਲੋਂ ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਵਧੂ ਵਾਂਗ, ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਸਭ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈਂ। ਹੇ ਮੰਗਲਮਈ ਉਸ਼ਾ, ਆਪਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਫੈਲਾ ਦੇ—ਹੋਰ ਉਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇਰੇ ਤੋ ਪਹਿਲਾਂ ਲੁਕਣ ਨਾ ਪਾਉਣ। ਉਸ਼ਾਵਾਂ ਘੋੜਿਆਂ, ਪਸ਼ੂਆਂ, ਤੇ ਦਾਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ। ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਯਤਨ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ਼ਾ ਸਾਨੂੰ ਵਧੀਆ ਨਿਸ਼ਚਾ ਦੇਵੇ; ਹੇ ਦਿਆਲੂ, ਅੱਜ ਸਾਡੇ ਲਈ ਚਮਕ, ਤਾਂ ਜੋ ਦਾਤਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਨੂੰ ਧਨ ਮਿਲੇ। ਜਦ ਉਸ਼ਾ ਉੱਗਦੀ ਹੈ, ਅੱਗਾਂ ਜਗਦੀਆਂ ਹਨ; ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚਾਨਣ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ, ਸਾਵਿਤਰ ਦੇਵਤਾ ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਦੋ ਪੈਰ ਵਾਲੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਚਾਰ ਪੈਰ ਵਾਲੇ। ਉਸ਼ਾ ਕਦੇ ਵੀ ਦੇਵ-ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ, ਨਾਂ ਹੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੋੜਦੀ ਹੈ; ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਜਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਉਸ਼ਾ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਸਦਾ-ਸਦਾ ਵਾਲੀ ਚਮਕਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਧੀ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨਾਲ ਸਜੀ, ਅੱਗੇ ਵਧਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਚੰਗੇ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਚੱਲਦੀ ਹੈ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲਦੀ। ਉਹ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਔਰਤ ਦੇ ਸਿਨਾਂ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੀਆਂ ਪ੍ਰੀਤਮ ਝਲਕਾਂ ਦਿਖਾਉਂਦੀ, ਕਾਬਲ-ਕਾਰੀਗਰ ਵਾਂਗ। ਉਹ ਸੌਂਦੇਆਂ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦੀ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਉਂਦੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਸਥਿਰ ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਸਵੇਰ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਅੱਧੀ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ, ਗਾਵਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਨਿਸ਼ਾਨ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਖੁਲ੍ਹ ਕੇ ਫੈਲਦੀ ਹੈ, ਦੋਹਾਂ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਗੋਦ ਭਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਦਿਆਲੂ, ਸਭ ਵੱਲੋਂ ਵੇਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਨਾਂ ਨਵੇਂ ਜਨਮੇ ਨੂੰ ਤਿਆਗਦੀ, ਨਾਂ ਜੀਵਨ-ਸਾਥੀ ਨੂੰ। ਨਿਰਮਲ ਤੇ ਸੋਹਣੀ, ਉਹ ਨਾਂ ਬੱਚੇ ਤੋਂ ਡਰਦੀ, ਨਾਂ ਵੱਡਿਆਂ ਤੋਂ, ਜਦ ਚਮਕਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਧਨ-ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੇ ਲਈ ਚੰਗੀ ਨਦੀ ਵਾਂਗ; ਪਤੀ ਲਈ ਪਤਨੀ ਵਾਂਗ, ਸਜੀ-ਧਜੀ ਤੇ ਉਤਸੁਕ, ਉਸ਼ਾ ਚਮਕਦਾਰ ਝੁੰਡ ਵਾਂਗ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਛੋਟੀ ਭੈਣ ਵਾਂਗ ਵੱਡੀ ਭੈਣ ਦੇ ਘਰ ਆਉਂਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਰਹੀ ਹੋਵੇ; ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ, ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵਾਂਗ ਸਜੀ ਹੋਈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਉਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਪਹਿਲੀਆਂ ਭੈਣਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਪਿੱਛਲੀ ਉਸ਼ਾ ਪਹਿਲੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਨਵੀਂ ਉਸ਼ਾਵਾਂ, ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਉੱਗਣ, ਧਨ ਤੇ ਚੰਗਾ ਦਿਨ ਲੈ ਕੇ ਆਉਣ। ਉਸ਼ਾ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਦਾਤ ਨਾਲ ਜਗਾ; ਜਿਹੜੇ ਅਜੇ ਤਕ ਨਹੀਂ ਜਾਗੇ, ਉਹ ਵੀ ਜਾਗਣ। ਦਾਤਾ ਲਈ, ਧਨ ਨਾਲ ਉੱਗ, ਤੇ ਸੱਚੀ ਬਾਣੀ ਨੂੰ ਇਨਾਮ ਦੇ। ਇਹ ਨਵੀਂ ਕੁੜੀ, ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਲਾਲ ਗਾਵਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਜੋੜਦੀ ਹੈ, ਝੁੰਡ ਦੀਆਂ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦੀ। ਜਦ ਉਹ ਉਠਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਝੰਡਾ ਲਹਿਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਅੱਗ ਹਰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪੰਛੀ ਵੀ ਆਪਣੇ ਘੋਸਲੇ ਤੋਂ ਉੱਡ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਤੇ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸਵੇਰੇ ਹੋਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਉਸ਼ਾ, ਤੂੰ ਪੂਜਕ ਨੂੰ, ਘਰ ਵੇਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਬਹੁਤ ਧਨ ਦਿੰਦੀ ਹੈਂ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਤੁਤੀ ਤੇ ਗੀਤ ਨਾਲ ਵਡਾਇਆ ਹੈ; ਹੇ ਉਸ਼ਾਵਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਵਧੋ। ਆਪਣੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਦੇਵੀਆਂ, ਅਸੀਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੇ ਸੌਆਂ ਇਨਾਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੀਏ। ਸਵੇਰੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਖ਼ਜ਼ਾਨਾ ਲਿਆਉਂਦਾ, ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਤੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਨਾਲ ਉਹ ਆਪਣੀ ਸੰਤਾਨ ਤੇ ਉਮਰ ਵਧਾਉਂਦਾ, ਤੇ ਧਨ-ਸਮਪੱਤੀ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ ਨਾਲ ਫਲਦਾ-ਫੂਲਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਘਰ, ਸੋਨਾ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਵੇਰ ਦਾ ਤੋਹਫ਼ਾ ਲਿਆਉਂਦਾ, ਰੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਖ਼ਜ਼ਾਨਾ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਫ਼ੰਦੇ 'ਚੋਂ ਪੈਰ ਛੁਟਦਾ ਹੈ। ਅੱਜ, ਸਵੇਰ ਦਾ ਤੋਹਫ਼ਾ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਰਥ ਭਰ ਕੇ ਆਉਂਦਾ, ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਪਿਤਾ ਕੋਲ; ਉਹ ਸੋਮਾ ਦਾ ਰਸ ਪੀਵੇ, ਤੇ ਸੱਚੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਧੇ। ਦਰਿਆ ਇਕੱਠੇ ਵਗਦੇ ਹਨ, ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਗਾਵਾਂ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਯਜਨਾ ਕਰਦਾ ਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਭਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਜੋ ਵੰਡਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ; ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਘੀ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਵਾਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੋ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੈ; ਜੋ ਭਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਲਈ ਪਾਣੀਆਂ ਘੀ ਲਿਆਉਂਦੀਆਂ, ਦਰਿਆ ਵਗਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਯਜਨਾ ਸਦਾ ਭਰਪੂਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸੋਹਣੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਾਤਾ ਦੀਆਂ ਹਨ; ਦਾਤਾਵਾਂ ਲਈ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਚਮਕਦੇ ਹਨ। ਦਾਤਾ ਅਮਰਤਾ ਵਿੱਚ ਭਾਗੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਉਮਰ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਦਾਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਨਾ ਮਿਲੇ, ਨਾ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਹਾਨੀ ਹੋਵੇ; ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਹੱਦ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਜੋ ਨਾ ਦੇਵੇ, ਉਸ ਤੇ ਦੁੱਖ ਆਵੇ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਵਧੀਆ ਸਤੁਤੀਆਂ ਲਿਆ ਕੇ, ਸਿੰਧੂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਧਨ ਦੇ ਵਾਸੀ, ਲਈ ਗਾਈਆਂ ਹਨ; ਜਿਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਹਜ਼ਾਰ ਮਾਪਿਆ, ਉਹ ਦਾਤਾ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਨਾ ਰੋਕਣ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ ਦੀਆਂ ਸੋਨੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਸੌ ਘੋੜੇ, ਜੋ ਤਿਆਰ ਹਨ, ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਵਿੱਚ; ਕਕਸ਼ੀਵੰਤ ਦੇ ਸੌ ਗਾਵਾਂ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਅਟੱਲ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਦਸ ਰਥਾਂ, ਵਧੂਆਂ ਸਮੇਤ, ਸ਼ਿਆਵਾ ਨੇ ਦਿੱਤੇ ਹਨ; ਸਠ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਵਾਂ ਪਿੱਛੇ ਆ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਕਕਸ਼ੀਵੰਤ ਦਾ ਧਨ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਬੇਅੰਤ ਮਿਲਿਆ। ਦਸ ਰਥਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇ ਚਾਲੀ ਲਾਲ ਘੋੜੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਕਕਸ਼ੀਵੰਤ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ, ਨਸ਼ੀਲੀਆਂ ਪੀਤਾਂ ਪਿਆਉਂਦੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਨਿਕਲੇ ਹਨ। ਪਹਿਲੇ ਤੋਹਫ਼ੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਨੂੰ ਕੱਪੜੇ, ਅੱਠ ਵਾਰੀ ਜੋੜੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਗਾਵਾਂ ਮਿਲੀਆਂ; ਨੇੜੇ ਦੇ ਦੋਸਤ, ਜਿਵੇਂ ਕੁਟੰਬੀ, ਰਥਵਾਨ ਬਿਨਾ ਰਥ ਦੇ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਏ। ਜੋ ਸੋਹਣੀ, ਘੇਰੀ ਹੋਈ, ਕਾਸ਼ੀ ਦੀ ਔਰਤ ਦੀ ਜੰਘ ਵਾਂਗ, ਯਾਦੁਰੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸੈਂਕੜੇ ਸੁਖਦਾਇਕ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਬਹੁਤ, ਦਿੱਤੀਆਂ ਹਨ। ਆਉ, ਮੇਰੇ ਨੇੜੇ ਆ, ਮੈਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੇਖ, ਮੇਰੀ ਨਿਮਰਤਾ ਨੂੰ ਘੱਟ ਨਾ ਆਂਕ; ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਾਲੀਂ ਹਾਂ, ਗਾਂਧਾਰੀ ਦੀ ਭੇੜ ਵਾਂਗ। ਅੱਗੀ ਨੂੰ ਮੈਂ ਹੋਤਰ, ਦਾਤਾ, ਤਾਕਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸਭ ਜਨਮਾਂ ਦਾ ਗਿਆਤਾ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ; ਉਹ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਦੈਵੀ ਦਇਆ ਨਾਲ, ਘੀ ਦੀ ਧਾਰ ਨੂੰ ਅੱਗ ਨਾਲ ਪੂਜਦਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਅੱਗੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਅੰਗਿਰਸ, ਰਿਸ਼ੀ, ਆਪਣੇ ਭਜਨਾਂ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸੱਦਦੇ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਹੋਤਰ, ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਵਾਲਾ, ਤਾਕਤਵਾਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੁਲਾਂ ਸਹਾਰਾ ਦੇਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਵੈਰੀ ਦਾ ਨਾਸਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕੁਹਾੜੀ ਵਾਂਗ, ਪਰ ਆਪ ਵੈਰੀ ਨਹੀਂ; ਜਿਹੜੇ ਉਸ ਅੱਗੇ ਥੱਲੇ ਪਏ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਘਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਜੋ ਕੁਝ ਥਿਰ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਤ ਦੇਂਦਾ, ਉਹ ਅਜੇਤੂ ਹੈ। ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੋਠੜੀਆਂ ਵੀ ਉਸ ਅੱਗੇ ਝੁਕ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਤੂੰ ਰਸਤੇ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਤੇਜ਼ ਲੱਕੜਾਂ ਨਾਲ ਅੱਗੀ ਲਈ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹੈਂ; ਉਹ, ਕਈਆਂ ਨੂੰ ਛੇਦਣ ਵਾਲਾ, ਲੱਕੜੀ ਦੀ ਲਪਟ ਵਾਂਗ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵੰਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚੋਂ ਚਮਕ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਰਾਤ ਨੂੰ ਦਿਨ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਸਾਫ਼ ਦਿਸਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਨੂੰ, ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ, ਅਸੀਂ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ, ਭਾਵੇਂ ਭਗਤ ਹੋਈਏ ਜਾਂ ਨਾ, ਉਹ ਅਮਰ ਅੱਗੀਆਂ ਸਾਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਿਗਵੇਦ ਦੇ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਸ਼ਾ ਦੀ ਆਉਣ ਨਾਲ, ਚਮਕ, ਦਾਤ, ਸੱਚਾਈ, ਤੇ ਅੱਗੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ।