ਨਹੂਸ਼ਾ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਆਹਵਾਨ ਉੱਤੇ, ਉਹ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਰਾਜੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਵਡਿਆਈ ਲਈ ਦਾਤਾਂ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। ਇਹੀ ਹੈ ਉਹ ਸਮੂਹ, ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਖੇਤਰ, ਜਿਵੇਂ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਨਹੂਸ਼ਾ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਧਨ ਦੀ ਬਖ਼ਸ਼ਿਸ਼ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਤਾਕਤ ਲਿਆਉਣ। ਅਸੀਂ ਨਹੂਸ਼ਾ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ ਹਾਂ, ਦਸ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਾਲੇ, ਖੁਰਾਕ ਲਈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕਿਹੜੇ ਘੋੜੇ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਕਿਹੜੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਪ੍ਰਭੂ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੰਨ, ਮੋਤੀ ਵਾਲਾ ਗਲ, ਅਰਣ—ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਸਾਨੂੰ ਰਾਹ ਦੇਣ। ਉੱਚੀ ਗੀਤਾਂ ਜਲਦੀ ਆ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਕਿਰਣਾਂ ਦੋਵਾਂ ਲਈ ਚਮਕੀਆਂ ਹਨ। ਚਾਰ ਤੇਜ਼ ਰਥ ਦੇ ਘੋੜੇ ਹਨ, ਤਿੰਨ ਜਿੱਤੂ ਰਾਜੇ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਹਨ। ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਦਾ ਰਥ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਜੋਤ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੈ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਉਸ ਦਾ ਆਗੂ ਹੈ। ਦੱਖਣ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰਥ ਜੋਤਿਆ ਗਿਆ, ਅਮਰ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਆਰਿਆ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਉੱਗੀ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਲਈ ਰਾਹ ਲੱਭਦੀ। ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜਾਗੀ, ਜਿੱਤੂ, ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਦਾਤਰੀ, ਇਨਾਮ ਲਿਆਉਂਦੀ। ਨੌਜਵਾਨ, ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ, ਮੁੜ ਉੱਗੀ; ਉਸ਼ਾ, ਪਹਿਲੀ ਆਹਵਾਨ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੀ ਆਈ। ਹੇ ਦਿਵਯ ਉਸ਼ਾ, ਚੰਗੀ ਜਨਮ ਵਾਲੀ, ਜਦ ਤੂੰ ਅੱਜ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਦੀ ਹੈਂ, ਇੱਥੇ ਪ੍ਰਭੂ ਸਵਿਤਾ ਸਾਨੂੰ ਸੂਰਜ ਅੱਗੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਕਰੇ। ਉਹ ਹਰ ਘਰ ਨੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਸਦਾ ਚਮਕਦੀ, ਦਾਤ ਦੇਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਆਉਂਦੀ, ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਵੰਡਦੀ ਹੈ। ਭਾਗਾ ਦੀ ਭੈਣ, ਵਰੁਣ ਦੀ ਸਾਕ, ਹੇ ਉਸ਼ਾ, ਮਿੱਠੇ ਸਤਿਕਾਰ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਆ; ਜਿਹੜਾ ਬੁਰਾਈ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਵੰਡਦਾ, ਉਹ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿ ਜਾਵੇ—ਅਸੀਂ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਵਾਲੇ ਰਥ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਈਏ। ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਅਤੇ ਦਾਤੀ ਜਨ ਉੱਠਣ, ਚਮਕਦੇ ਅੱਗਾਂ ਜਲ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਜੋ ਖ਼ਜ਼ਾਨੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲੁਕੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਸ਼ਾਵਾਂ ਹੁਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚਮਕਾ ਕੇ ਵਿਖਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਇੱਕ ਜਾਂਦੀ, ਦੂਜੀ ਆਉਂਦੀ—ਇਹ ਦੋਵਾਂ, ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ, ਇਕੱਠੀਆਂ ਚਲਦੀਆਂ ਹਨ; ਇੱਕ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਥ ਨਾਲ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕੀਤਾ, ਦੂਜੀ, ਉਸ਼ਾ, ਚਮਕ ਉਤਪੰਨ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਅੱਜ ਵੀ, ਕੱਲ੍ਹ ਵੀ, ਇਹ ਵਰੁਣ ਦੇ ਲੰਮੇ, ਅਟੁੱਟ ਨਿਯਮ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ; ਨਿਰਦੋਸ਼, ਹਰ ਇੱਕ ਤੀਹ ਯੋਜਨ ਚਲਦੀ ਹੈ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਪੈਰਾ ਪੂਰਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਦਾ ਨਾਮ ਜਾਣਦੀ ਹੈ; ਚਮਕਦਾਰ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਜੰਮਦੀ, ਚਿੱਟੀ ਚਮਕਦੀ ਹੈ। ਸੱਚ ਦੀ ਕੁੜੀ ਆਪਣਾ ਨਿਯਮ ਨਹੀਂ ਤੋੜਦੀ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਅਟੱਲ ਤੌਰ ਤੇ ਚਲਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਸੋਹਣੀ ਕੁੜੀ, ਤੂੰ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਆਉਂਦੀ ਹੈਂ; ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਨੌਜਵਾਨ ਔਰਤ ਅੱਗੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਚਮਕਣ ਨਾਲ ਰਾਹ ਸਾਫ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਦੁਲਹਣ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਮਾਂ ਨੇ ਸੋਹਣੀ ਬਣਾਈ, ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਮਨੋਹਰ ਕਰਦੀ ਹੈਂ; ਹੇ ਸ਼ੁਭ ਉਸ਼ਾ, ਆਪਣੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਫੈਲਾ—ਹੋਰ ਉਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਲੁਕ ਨਾ ਜਾਣ। ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਗਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦੀਆਂ, ਉਸ਼ਾਵਾਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਤੇ ਮੁੜ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਸ਼ੁਭ ਨਾਮ ਲੈਕੇ। ਸੱਚ ਦੇ ਰਾਹ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ, ਸਾਨੂੰ, ਹੇ ਉਸ਼ਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨਿਰਣੇ ਦੇ; ਅੱਜ ਸਾਡੇ ਲਈ ਚਮਕ, ਹੇ ਦਇਆਵਾਨ—ਦਾਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਾਨੂੰ ਧਨ ਮਿਲੇ। ਉਸ਼ਾ ਉੱਗੀ, ਅੱਗਾਂ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ; ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਆਪਣੀ ਚਾਨਣ ਵਿਸਥਾਰਿਆ। ਇੱਥੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਸਵਿਤਾ ਨੇ ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਦੋ ਪੈਰਾਂ ਅਤੇ ਚਾਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ, ਰਾਹ ਬਣਾਇਆ। ਉਹ ਦੇਵੀ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ, ਨਾ ਹੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੋੜਦੀ ਹੈ; ਆਉਣ-ਜਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਉਸ਼ਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਸਦਾ-ਸਦਾ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਧੀ, ਚਮਕਦਾਰ, ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਸਜੀ, ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਵਧਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਸੱਚ ਦੇ ਚੰਗੇ ਰਾਹ ਉੱਤੇ ਚਲਦੀ ਹੈ, ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਜਾਣਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ, ਪਵਿੱਤਰ ਔਰਤ ਦੀ ਛਾਤੀ ਵਾਂਗ, ਪ੍ਰੇਮੀ ਰੂਪ ਵਿਖਾਉਂਦੀ, ਨਿਪੁੰਨ ਪਤਨੀ ਵਾਂਗ; ਸੌਂਦੇਆਂ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦੀ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਆਉਂਦੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਵਾਲੀ। ਚਮਕਦੇ ਖੇਤਰ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅੱਧ ਵਿੱਚ, ਗਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਬਣਾਇਆ; ਉਹ ਵਿਸਥਾਰ ਕਰਦੀ, ਪ੍ਰਚੁਰਤਾ ਦੇਂਦੀ, ਦੋਵੇਂ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਗੋਦ ਭਰਦੀ ਹੈ। ਇਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਾਤਰੀ, ਸਭ ਨੂੰ ਦਿੱਸਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਨਵੇਂ ਜੰਮੇ ਜਾਂ ਜੀਵਨ ਸਾਥੀ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਤਿਆਗਦੀ। ਨਿਰਦੋਸ਼, ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਨਾ ਬੱਚੇ ਤੋਂ ਡਰਦੀ, ਨਾ ਵੱਡੇ ਤੋਂ; ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਬਦਲੀ ਵਾਂਗ ਮਨੁੱਖ ਵੱਲ ਆਉਂਦੀ, ਧਨ ਦੀ ਲੋੜ ਵਾਲੇ ਲਈ ਚੰਗੀ ਨਦੀ ਵਾਂਗ; ਪਤੀ ਲਈ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਉਤਸੁਕ ਪਤਨੀ ਵਾਂਗ, ਉਸ਼ਾ, ਚਮਕਦਾਰ ਝੁੰਡ ਵਾਂਗ, ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਛੋਟੀ ਭੈਣ ਵਾਂਗ, ਵੱਡੀ ਦੇ ਘਰ ਆਉਂਦੀ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਂਗ ਪਰਤਦੀ; ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ, ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਾਂਗ ਸਜੀ ਹੋਈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਉਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਪਹਿਲੀਆਂ ਭੈਣਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਪਿੱਛਲੀ ਪਹਿਲੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਨਵੀਆਂ ਉਸ਼ਾਵਾਂ, ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਹੁਣ ਉੱਗਣ, ਧਨ ਅਤੇ ਚੰਗਾ ਦਿਨ ਲਿਆਉਣ। ਸਾਨੂੰ ਉਠਾ, ਹੇ ਉਸ਼ਾ, ਆਪਣੀ ਦਾਤ ਨਾਲ; ਜੋ ਅਜੇ ਨਹੀਂ ਉਠੇ, ਉਹ ਵੀ ਜਾਗਣ; ਦਾਨੀਆਂ ਲਈ ਧਨ ਨਾਲ ਉੱਗ, ਹੇ ਦਾਤਰੀ, ਭਜਨ ਤੇ ਸੱਚੇ ਬਚਨ ਨੂੰ ਇਨਾਮ ਦੇ। ਇਹ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ, ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਅੱਗੇ ਲਾਲ ਗਾਂ ਜੋੜਦੀ, ਝੁੰਡ ਦੀ ਪਹਿਲੀ; ਹੁਣ ਜਦ ਉਹ ਉੱਗੀ, ਉਸ ਦਾ ਝੰਡਾ ਫੈਲ ਗਿਆ, ਤੇ ਅਗਨਿ ਹਰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਪੰਛੀ ਵੀ ਆਪਣੇ ਘੋਸਲਿਆਂ ਤੋਂ ਉੱਡ ਗਏ, ਤੇ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸਵੇਰ ਦੀ ਭੇਟ ਕਰਦੇ, ਉਠ ਪਏ; ਤੂੰ, ਹੇ ਦਿਵਯ ਉਸ਼ਾ, ਪੂਜਕ ਨੂੰ, ਜੋ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ, ਬਹੁਤ ਧਨ ਦਿੰਦੀ ਹੈਂ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਭਜਨ ਤੇ ਗੀਤ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰਿਆ; ਹੇ ਉਸ਼ਾਵਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਵਧੋ; ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਦੇਵੀਆਂ, ਅਸੀਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੇ ਸੌਂ ਗੁਣਾ ਇਨਾਮ ਪਾਈਏ। ਸਵੇਰੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਡਾ ਖ਼ਜ਼ਾਨਾ ਲਿਆਉਂਦਾ, ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਸੰਤਾਨ ਅਤੇ ਉਮਰ ਵਧਾਉਂਦਾ, ਧਨ ਅਤੇ ਵੀਰਤਾ ਨਾਲ ਫਲਦਾ-ਫੂਲਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਘਰ, ਬਹੁਤ ਸੋਨਾ, ਵਧੀਆ ਘੋੜੇ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਪੂਰੀਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਸਵੇਰ ਦੀ ਭੇਟ ਲਿਆਉਂਦਾ, ਤੇ ਖ਼ਜ਼ਾਨਾ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਜੇਤੂ ਜਾਲ ਤੋਂ ਪੈਰ ਛੁਡਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਅੱਜ, ਸਵੇਰ ਦੀ ਭੇਟ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਧਨ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰਥ ਲੈ ਕੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਆਉਂਦਾ, ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ; ਉਹ ਸੋਮਾ ਦਾ ਰਸ ਪੀਵੇ, ਤੇ ਸੱਚੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਵੀਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਧਾਵੇ। ਨਦੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਵਗਦੀਆਂ, ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆਉਂਦੀਆਂ, ਤੇ ਗਾਂ ਉਸ ਪਾਸ ਆਉਂਦੀਆਂ ਜੋ ਯਜਨਾ ਤੇ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ; ਜੋ ਭਰਦੇ ਤੇ ਜੋ ਵੰਡਦੇ, ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਘੀ ਦੇ ਝਰਣੇ ਹਰ ਪਾਸੋਂ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਦਿੰਦਾ, ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਸਥਾਪਤ ਹੁੰਦਾ; ਜੋ ਭਰਦਾ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ; ਉਸ ਲਈ ਪਾਣੀਆਂ ਘੀ ਲਿਆਉਂਦੀਆਂ, ਨਦੀਆਂ ਵਗਦੀਆਂ, ਤੇ ਉਸ ਲਈ ਇਹ ਯਜਨਾ ਸਦਾ ਭਰਪੂਰ ਰਹਿੰਦੀ। ਇਹ ਵਧੀਆ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਾਤੀ ਦੀਆਂ ਹਨ; ਜੋ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਚਮਕਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਦਾਨ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਅਮਰਤਾ ਵਿੱਚ ਭਾਗੀਦਾਰ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਵਧਦੀ ਹੈ। ਦਾਤੀ ਦੁਖ ਨਾ ਵੇਖਣ, ਨਾ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋਣ, ਹੇ ਉੱਚੇ; ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਹੱਦ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਜੋ ਨਾ ਦਿੰਦਾ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਦੁੱਖ ਆਉਣ। ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਵੱਡੀਆਂ ਸਤਿਕਾਰ ਭਰੀਆਂ ਸਤੁਤੀਆਂ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਸਿੰਧੂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਲਈ, ਜੋ ਧਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਹਜ਼ਾਰ ਮਾਪ ਕੇ ਦਿੱਤੇ, ਉਹ ਦਾਨੀ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਮਹਿਮਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਸੌ ਸੋਨੇ ਦੇ ਹਾਰ, ਉਸ ਰਾਜੇ ਦੇ, ਜੋ ਰੋਕਦਾ ਨਹੀਂ, ਇੱਕ ਸੌ ਤਿਆਰ ਤੇ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਘੋੜੇ, ਇੱਕ ਵਾਰ; ਕਕਸ਼ੀਵੰਤ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀਆਂ ਇੱਕ ਸੌ ਗਾਂ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਅਟੱਲ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਵੇਰ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ, ਦਾਤ, ਭਗਤੀ, ਤੇ ਉਸ਼ਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ—ਸਭ ਕੁਝ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਮਨੁੱਖੀ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਦਿਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੇ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਸਦਾ ਭਲਾਈ, ਧਨ, ਤੇ ਚਿਰ ਜੀਵਨ ਵਰ੍ਹਦਾ ਹੈ।