ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਭੇਟ ਲੈ ਕੇ ਜਾਓ, ਉਹ ਕਿਰਪਾਲੂ ਹਨ। ਤੇਜ਼-ਚਿੱਤ ਵਾਲਿਆਂ, ਯਜਨਾ ਲਈ ਸੋਮ ਰਸ ਲਿਆਓ। ਅਸੀਂ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਰੁਤਾਂ ਦੀ ਵੱਡਿਆਈ ਕਰੀਏ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਅਤੁਟ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਧਨੁਧਾਰੀ ਹਨ। ਸਵੇਰ ਤੇ ਰਾਤ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਪਹਿਲੀ ਸਤਿਕਾਰ ਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ, ਵਧੀਆ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿਚ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਧਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਸਾਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਭਾਗੀ ਹੋਵੇ; ਹਵਾ, ਜੋ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ, ਸਾਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਭਾਗੀ ਹੋਵੇ। ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ। ਸਭ ਦੇਵਤੇ ਸਾਨੂੰ ਰਸਤਾ ਦਿਓ। ਜੋ ਮਹਾਨ ਹਨ, ਚਿੱਟੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਸੱਦੇ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਆਉਣ। ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦੋ, ਤੇ ਤੇਜ਼-ਵਹਿਣ ਵਾਲੀਆਂ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸੱਦੋ। ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਧਾਰਾਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦੋ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਵੱਡਿਆਈ ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰੋ, ਜਿਵੇਂ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਸ਼ੌਰਤ ਦਾ ਜਿਕਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੂਸ਼ਨ, ਜੋ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅੱਗ, ਜੋ ਧਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੋ। ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਮੇਰੀ ਅਰਦਾਸ ਸੁਣਨ, ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਆਲਿਆਂ ਵਿੱਚ। ਦਾਨੀ ਤੇ ਧਿਆਨ ਵਾਲਾ ਸੁਣੇ, ਅਤੇ ਉਪਜਾਊ ਸਿੰਧੂ ਦਰਿਆ ਆਪਣੇ ਪਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਵਾਸਤੇ ਸੁਣੇ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਦਾਨ, ਵਰੁਣ ਤੇ ਮਿਤ੍ਰ, ਦੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ—ਇੱਕ ਸੌ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ, ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ। ਪਿਆਰੇ ਰਥ ਲਿਆਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ, ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਪਾਲਣ-ਪੋਸ਼ਣ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਵੱਡੇ ਦਾਤਾ ਦੀ ਦਾਤ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਅਸੀਂ, ਨਾਹੁਸ਼ਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋਈਏ। ਜੋ ਰਾਜਾ ਘੋੜੇ ਤੇ ਰਥਾਂ ਨੂੰ ਝੁੰਡਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਦਾਨੀ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀ ਹਨ, ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਤੋਂ ਵਾਂਝੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਰੋਗ ਪੈਦਾ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਉਹ ਰਸਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਅਧਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਨਾਹੁਸ਼, ਜੋ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋਇਆ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਨੇਤਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ। ਉਸ ਦੀ ਦਾਤ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਹਰ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਉਹ ਤਤਪਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਨਾਹੁਸ਼ ਭੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਤੇ ਆਵੇਗਾ, ਰਾਜੇ, ਆਨੰਦ ਨਾਲ, ਸੁਣਨ ਆਉਣਗੇ। ਜਦ ਰਥਵਾਨ ਵਡਿਆਈ ਲਈ ਦਾਤ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਹੈ ਉਹ ਟੋਲੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਖੇਤਰ—ਇਹ ਗੱਲ ਨਾਹੁਸ਼ਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਕਹੀ ਗਈ। ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨਤਾ ਤੇ ਧਨ ਦੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਹਨ; ਸਭ ਮੁਕਾਬਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤਾਕਤ ਵਧੇ। ਅਸੀਂ ਨਾਹੁਸ਼ਾਂ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈਏ, ਦਸ ਦਸ ਦਾ ਜੋੜ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਭੋਜਨ ਵਾਸਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕਿਹੜੇ ਘੋੜੇ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਕਿਹੜੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਰਾਜੇ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੰਨ, ਮੋਤੀਦਾਰ ਗਲਿਆਂ ਵਾਲਾ ਅਰਣਾ—ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਸਾਨੂੰ ਰਸਤਾ ਦਿਓ। ਉੱਚੇ ਭਜਨ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਗਏ ਹਨ, ਤੇ ਕਿਰਣਾਂ ਸਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਲਈ ਚਮਕ ਪਈਆਂ ਹਨ। ਚਾਰ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ ਰਥ ਦੇ ਹਨ, ਤਿੰਨ ਜਿੱਤੂ ਰਾਜੇ ਦੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ ਹਨ। ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦਾ ਰਥ ਪਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਜੋਤ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੈ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਉਸ ਦਾ ਆਗੂ ਹੈ। ਦੱਖਣ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰਥ ਜੋੜਿਆ ਗਿਆ; ਅਮਰ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਅਰਿਆ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਉੱਠੀ, ਉਹਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਨਿਵਾਸ ਲੱਭਣ ਲੱਗੀ। ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜਾਗੀ, ਜਿੱਤੂ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਦਾਨੀ, ਇਨਾਮ ਲਿਆਉਂਦੀ। ਨੌਜਵਾਨ, ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ, ਮੁੜ ਉੱਠੀ; ਉਸ਼ਾ, ਪਹਿਲੀ ਅਰਦਾਸ ਵਿੱਚ, ਆ ਗਈ। ਹੇ ਦਿਵਯ ਉਸ਼ਾ, ਚੰਗੀ ਜਨਮੀ, ਜਦ ਤੂੰ ਅੱਜ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਦੀ ਹੈਂ, ਸਾਵਿਤਰ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੈ, ਸੂਰਜ ਅੱਗੇ ਸਾਨੂੰ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਕਰੇ। ਉਹ ਹਰ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਰੋਜ਼, ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੈ; ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਮਕਦੀ, ਦਾਤ ਦੇਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਆਉਂਦੀ, ਤੇ ਹਰ ਅੱਗੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ ਖਜ਼ਾਨੇ ਵੰਡਦੀ ਹੈ। ਭਾਗ ਦੀ ਭੈਣ, ਵਰੁਣ ਦੀ ਸਾਕ, ਹੇ ਉਸ਼ਾ, ਪਹਿਲਾਂ ਮਿੱਠੀ ਸਤਿਕਾਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ। ਜੋ ਬੁਰਾਈ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਵੰਡਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿ ਜਾਵੇ—ਅਸੀਂ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਦੇ ਰਥ ਨਾਲ ਉਸ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰੀਏ। ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਤੇ ਦਾਨੀ ਉੱਠਣ; ਚਮਕਦੀਆਂ ਅੱਗਾਂ ਬਲ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਜੋ ਵੱਡੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਹਨ, ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਛੁਪੇ ਹੋਏ, ਉਸ਼ਾਵਾਂ ਹੁਣ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿਖਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਇੱਕ ਦੂਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਦੂਜੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ—ਦੋਵੇਂ, ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੱਖ ਵੱਖ, ਇਕੱਠੀਆਂ ਚਲਦੀਆਂ ਹਨ; ਇੱਕ, ਆਪਣੇ ਰਥ ਨਾਲ, ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਦੂਜੀ, ਉਸ਼ਾ, ਚਮਕ ਪੈਂਦੀ ਹੈ। ਅੱਜ ਵੀ, ਕੱਲ੍ਹ ਵੀ, ਉਹ ਵਰੁਣ ਦੇ ਲੰਮੇ, ਅਟੁੱਟ ਕਾਇਦੇ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ; ਨਿਸ਼ਕਲੰਕ, ਹਰ ਇੱਕ ਤੀਹ ਯੋਜਨ ਦੌੜਦੀ ਹੈ, ਆਪਣਾ ਚੱਕਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਦਾ ਨਾਮ ਜਾਣਦੀ ਹੈ; ਚਮਕਦਾਰ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਜਨਮੀ, ਚਿੱਟੀ ਚਮਕਦੀ। ਸੱਚ ਦੀ ਕੁਆਰੀ ਆਪਣਾ ਕਾਇਦਾ ਨਹੀਂ ਤੋੜਦੀ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਨਿਰਭਰਤਾ ਨਾਲ ਚਲਦੀ ਹੈ। ਕੁਆਰੀ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਤੂੰ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਵਿਖਾਈ ਦੇਣ ਆਉਂਦੀ ਹੈਂ; ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਨੌਜਵਾਨ ਔਰਤ ਅੱਗੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਰਸਤੇ ਵਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ ਜਦ ਤੂੰ ਚਮਕਦੀ ਹੈਂ। ਚਮਕਦਾਰ, ਵਿਆਹਿਤ ਕੁੜੀ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਵਲੋਂ ਸਜਾਈ ਗਈ, ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਦਿਲਕਸ਼ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈਂ; ਹੇ ਮੰਗਲਮਈ ਉਸ਼ਾ, ਆਪਣੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿਸਥਾਰ ਕਰ—ਕੋਈ ਹੋਰ ਉਸ਼ਾ ਤੈਥੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਂ ਲੁੱਕ ਜਾਵੇ। ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦੀਆਂ, ਉਸ਼ਾਵਾਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਤੇ ਮੁੜ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਮੰਗਲਮਈ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ। ਸੱਚ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ, ਸਾਨੂੰ, ਹੇ ਉਸ਼ਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨਿਸ਼ਚੇ ਦਿਓ; ਅੱਜ ਸਾਡੇ ਵਾਸਤੇ ਚਮਕ ਪਾਓ, ਹੇ ਦਇਆਲੂ—ਦਾਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਾਨੂੰ ਧਨ ਮਿਲੇ। ਉਸ਼ਾ, ਉਠੀ, ਅੱਗਾਂ ਨੂੰ ਸਲਗਾ ਦਿੱਤਾ; ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਆਪਣੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਫੈਲਾਉਂਦਾ। ਇੱਥੇ, ਸਾਵਿਤਰ ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਦੋ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਚਾਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ, ਰਾਹ ਬਣਾਇਆ। ਉਹ ਦੇਵੀ ਕਾਨੂੰਨ ਨਹੀਂ ਤੋੜਦੀ, ਨਾਂ ਹੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਭੁਲਦੀ ਹੈ; ਆਉਣ-ਜਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਉਸ਼ਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਸਦੀਵੀ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਚਮਕਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਅਕਾਸ਼ ਦੀ ਧੀ, ਚਮਕਦਾਰ, ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਅੱਗੇ ਅੱਗੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਸੱਚ ਦੇ ਚੰਗੇ ਰਸਤੇ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੀ, ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੀ, ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਭੁਲਦੀ। ਉਹ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ, ਪਵਿੱਤਰ ਔਰਤ ਦੇ ਸਿਨੇ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਿਆਰੀਆਂ ਅਦਾਵਾਂ ਵਿਖਾਉਂਦੀ, ਕਾਬਲ-ਕਲਾ ਵਾਂਗ; ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦੀ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਆਉਂਦੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਨਿਰੰਤਰ ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਵਾਲੀ। ਚਮਕਦਾਰ ਖੇਤਰ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅੱਧ ਵਿੱਚ, ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਾਇਆ; ਉਹ ਚੌੜੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ, ਵਾਫ਼ਰਤਾ ਦਿੰਦੀ, ਦੋਵੇਂ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਗੋਦ ਭਰਦੀ ਹੈ। ਇਹੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਾਤੀ, ਸਭ ਨੂੰ ਵਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਨਾਂ ਨਵੇਂ ਜਨਮੇ ਨੂੰ ਤਿਆਗਦੀ, ਨਾਂ ਜੀਵਨ-ਸਾਥੀ ਨੂੰ। ਨਿਸ਼ਕਲੰਕ, ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਨਾਂ ਬੱਚੇ ਤੋਂ, ਨਾਂ ਵੱਡੇ ਤੋਂ ਹਟਦੀ, ਜਦ ਚਮਕਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਬਦਲੀ ਵਾਂਗ ਮਨੁੱਖ ਵੱਲ ਆਉਂਦੀ, ਵਧੀਆ ਖੋਜੀ ਲਈ ਚੰਗੀ ਨਦੀ ਵਾਂਗ; ਪਤੀ ਲਈ ਪਤਨੀ ਵਾਂਗ, ਸਜੀ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹੀ, ਉਸ਼ਾ, ਚਮਕਦਾਰ ਝੁੰਡ ਵਾਂਗ, ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਛੋਟੀ ਭੈਣ ਵਾਂਗ, ਵੱਡੀ ਦੇ ਘਰ ਆਉਂਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆਈ ਹੋਵੇ; ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ, ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਟੋਲੇ ਵਾਂਗ ਸਜੀ ਹੋਈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਉਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਪਹਿਲੀਆਂ ਭੈਣਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਪਿੱਛਲੀ ਪਹਿਲੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਨਵੀਆਂ ਉਸ਼ਾਵਾਂ, ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਹੁਣ ਸਾਡੇ ਲਈ ਚੜ੍ਹਦੀਆਂ, ਧਨ ਤੇ ਚੰਗਾ ਦਿਨ ਲਿਆਉਣ। ਸਾਨੂੰ ਜਗਾ, ਹੇ ਉਸ਼ਾ, ਆਪਣੀ ਵਾਫ਼ਰਤਾ ਨਾਲ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਗਾਇਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜਗਾ; ਦਾਨੀਆਂ ਲਈ ਧਨ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹ, ਹੇ ਵਾਫ਼ਰਤਾ ਵਾਲੀ, ਭਜਨ ਤੇ ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਇਨਾਮ ਦੇ। ਇਹ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ, ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਅੱਗੇ ਲਾਲ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜਦੀ ਹੈ, ਝੁੰਡ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ; ਹੁਣ ਜਦ ਉਹ ਚੜ੍ਹਦੀ, ਉਸ ਦਾ ਝੰਡਾ ਫੈਲ ਜਾਂਦਾ, ਤੇ ਅੱਗ ਹਰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਖੜੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ। ਪੰਛੀਆਂ ਵੀ ਆਪਣੇ ਘੋਸਲਿਆਂ ਤੋਂ ਉੱਡ ਗਏ, ਤੇ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ਼ਾ ਵੇਲੇ ਭਾਗੀ ਹੋਏ ਹਨ; ਤੂੰ, ਹੇ ਦਿਵਯ ਉਸ਼ਾ, ਘਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਉਪਾਸਕ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਧਨ ਦਿੰਦੀ ਹੈਂ, ਮਰਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੀ।