ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਤੇਜ਼ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਾਲਾ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਹ ਸਵੇਰ ਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ, ਉੱਗਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੀ ਜੋਤਿ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰ ਦਿੰਦਾ। ਇੰਦਰ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਯਜਨਾ ਲਈ ਯੋਗ ਹਨ, ਸੋਮਾ ਦੇ ਧਾਰਾ ਨਾਲ, ਘਰ ਲਈ ਹਵਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਤਪਦੇ ਹੋਏ ਸੂਰਜ ਨੇ, ਯਜਨਾ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਗਊ ਦੇ ਘੇਰੇ ਦਾ ਚੱਕਰ ਲਾਇਆ, ਤਾਂ ਇੰਦਰ, ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ, ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਧਨ-ਧਾਨ ਲਈ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਲਈ, ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮਹਾਨ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਆਠ ਰਥ, ਸੋਹਣੇ, ਤੇਜ਼ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਮੁਕਾਬਲੇ ਲਈ ਚਸ਼ਮੇ ਉੱਤੇ ਆਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਤੇਰੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ ਪਾਨੀ ਨੂੰ ਗਊ ਅਤੇ ਬੱਛੜੇ ਦੀ ਵਾਧੂ ਵਾਧੂ ਲਈ ਦੁੱਧ ਵਾਂਗ ਨਿਚੋੜਿਆ। ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਲੋਹੇ ਵਾਲੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ, ਗਊ ਦੇ ਪੱਥ ਨੂੰ, ਜੋ ਚਤੁਰ ਲੋਕ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਆਏ, ਵਾਪਸ ਮੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਉੱਥੇ, ਕੁਤਸਾ ਲਈ, ਤੂੰ ਸ਼ੁਸ਼ਣ ਨੂੰ ਅਣਗਿਣਤ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਜਿੱਤਾਂ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ। ਪੁਰਾਤਨ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਤੂੰ, ਪੱਥਰ ਤੋੜਨ ਵਾਲੇ, ਬੱਦਲ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਜੋ ਸ਼ੁਸ਼ਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਲੁਕਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਤੂੰ, ਦੇਵਤਾ, ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਉੱਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਧੀ ਹੋਈ, ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੋਂ, ਵੱਡੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਚੱਲਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ; ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਤੇਰੇ ਕਰਤਬ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਇੰਦਰ। ਤੂੰ ਮਹਾਨ ਵਜ੍ਰ ਨਾਲ, ਚੈਨਲਾਂ ਵਿੱਚ ਪਏ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਕਿਲ੍ਹਾ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਅਗੂ, ਮਦਦਗਾਰ, ਤੇ ਵਾਯੂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਥਵਾਨ ਹੈਂ। ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਕਵੀ, ਉਸ਼ਨਸ ਨੇ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਜਨਕ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵਜ੍ਰ ਬਣਾਇਆ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਸੰਘਾਰ ਲਈ। ਸੂਰਜ, ਆਪਣੇ ਸੋਹਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਰਥ ਦਾ ਚੱਕਰ ਘੁੰਮਾਉਂਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਨੱਬੇ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਲੰਘਾਇਆ, ਤੇ ਜੋ ਹਵਨ ਨਾ ਹੋਏ, ਜੋ ਜੋੜੇ ਨਾ ਗਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਮੋੜਿਆ। ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਮੁਸ਼ਕਲ ਤੋਂ, ਵਜ੍ਰਧਾਰੀ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਖ਼ਤਰੇ ਤੋਂ ਬਚਾ; ਸਾਨੂੰ ਤਾਕਤ, ਰਥ-ਯਸ਼, ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਵੱਲ ਲੈ ਚਲ; ਸਾਨੂੰ ਮਹਾਨ ਇਜ਼ਤ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਦੇ। ਮਹਾਨ ਦਾਤਾ, ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਜੋ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਨਾਮ ਪਾ ਲੈਣ। ਮਘਵਨ, ਸਾਨੂੰ ਪਸ਼ੂ-ਧਨ ਦੇ; ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਦਾਅਤ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰਹੀਏ। ਹੁਣ, ਰੁਦ੍ਰ ਲਈ ਹਵਨ ਪੇਸ਼ ਕਰੋ, ਦਿਆਲੂ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ; ਤੇਜ਼-ਚਿੱਤ ਵਾਲੇ, ਯਜਨਾ ਲਈ ਪਾਨੀ ਲਿਆਓ। ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਰੁਤਾਂ, ਜੋ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਲਈ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰੋ। ਸਵੇਰ ਤੇ ਰਾਤ, ਪਤਨੀ ਵਾਂਗ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੀਆਂ, ਪਹਿਲੀ ਸੱਦ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ; ਚਮਕਦੀਆਂ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਪੋਸ਼ਾਕਾਂ ਪਾਈਆਂ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ, ਦਾਤਾ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੇ; ਹਵਾ, ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਤਾਕਤਵਾਨ, ਸਾਡੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੇ। ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਪਹਾੜ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ; ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਸਾਨੂੰ ਰਾਹ ਦਿਉਣ। ਜੋ ਸੋਹਣੇ, ਚਿੱਟੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾਏ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਸੱਦ ਅਤੇ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਆਉਣ; ਪਾਣੀਆਂ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਨੂੰ ਸੱਦੋ; ਤੇਜ਼ ਵਹਿਣ ਵਾਲੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਦੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦੋ। ਪਾਣੀਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜਦੀ ਸੰਤਾਨ ਨੂੰ ਸੱਦੋ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰੋ, ਜਿਵੇਂ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪੂਸ਼ਣ, ਜੋ ਪ੍ਰਦਾਤਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਗਨੀ, ਜੋ ਧਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰੋ। ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਮੇਰੀ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣਣ, ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸੁਣਣ; ਦਾਤਾ, ਧਿਆਨ ਵਾਲਾ, ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰੇ; ਉਪਜਾਊ ਨਦੀ, ਸਿੰਧੂ, ਆਪਣੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਸੁਣੇ। ਮੈੱਨੂੰ ਤੁਹਾਡੀ ਦਾਤ, ਵਰੁਣ ਅਤੇ ਮਿਤ੍ਰ, ਪਸੰਦ ਹੈ—ਸੌ ਗਊਆਂ ਦੀ ਝੁੰਡ, ਬੰਦੀ ਵਿੱਚ। ਪਿਆਰੇ ਰਥ ਲੈ ਕੇ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਥ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਏ ਹਨ, ਪੋਸ਼ਣ ਲੈ ਕੇ। ਮੈਂ ਮਹਾਨ ਦਾਤਾ ਦੀ ਦਾਤ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਅਸੀਂ, ਨਹੁਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਤਾਕਤਵਾਨ ਰਹੀਏ। ਜੋ ਰਾਜਾ ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਰਥ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਦਿਆਲੂ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀ ਹਨ, ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਤੋਂ ਵਾਂਝੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੀ ਮਨ ਵਿੱਚ ਰੋਗ ਪੈਦਾ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਅਣੁਚਿਤ ਰਸਮਾਂ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਨਹੁਸ਼, ਜੋ ਵਡਿਆਈ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਨੇਤਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਮਹਿਮਾ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ। ਉਸ ਦੀ ਦਾਤ ਸਭ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਹਰ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਿਆਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਨਹੁਸ਼, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਸੱਦ ਉੱਤੇ ਆਵੇਗਾ; ਰਾਜਾ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਸੁਣਨਗੇ। ਜਦੋਂ ਰਥਵਾਨ ਵਡਿਆਈ ਲਈ ਦਾਤ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਹੈ ਉਹ ਟੋਲੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਜ਼ਮੀਨ, ਜਿਵੇਂ ਨਹੁਸ਼ਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਗਿਆ। ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਧਨ ਦੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਹਨ; ਸਭ ਮੁਕਾਬਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤਾਕਤ ਉਪਜਾਏ। ਅਸੀਂ ਨਹੁਸ਼ਾਂ ਦੀ ਜ਼ਮੀਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ; ਦੋ ਵਾਰੀ ਪੰਜ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਰਾਕ ਲਈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕਿਹੜੇ ਘੋੜੇ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਕਿਹੜੀਆਂ ਰੋਸ਼ਨੀਆਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਦੇਵਤੇ, ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੰਨ, ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀ ਗਰਦਨ, ਅਰਣਾ—ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਸਾਨੂੰ ਰਾਹ ਦਿਉਣ। ਮਹਾਨ ਗੀਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਏ ਹਨ, ਤੇ ਰੋਸ਼ਨੀਆਂ ਦੋਹਾਂ ਲਈ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਚਾਰ ਤੇਜ਼ ਰਥ ਦੇ ਘੋੜੇ ਹਨ, ਤਿੰਨ ਜਿੱਤੂ ਰਾਜੇ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਹਨ। ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਦਾ ਰਥ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਜੋਤ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੈ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਉਸ ਦਾ ਨੇਤਾ ਹੈ। ਦੱਖਣ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰਥ ਜੋੜਿਆ ਗਿਆ; ਅਮਰ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਆਰਿਆ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਉੱਠ ਕੇ, ਉਹਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਵਾਸਤੇ ਰਸਤਾ ਲੱਭਣ ਲੱਗੀ। ਉਹ ਸਾਰਿਆਂ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜਾਗੀ, ਜਿੱਤੂ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਦਾਤਾ, ਇਨਾਮ ਲੈ ਕੇ ਆਈ। ਨੌਜਵਾਨ, ਚਮਕਦੀ, ਮੁੜ ਉੱਠੀ; ਉਸ਼ਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲੀ ਸੱਦ ਵਿੱਚ ਆਈ। ਹੇ ਦਿਵਯ ਉਸ਼ਾ, ਚੰਗੀ ਜਣੀ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਅੱਜ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਦੀ ਹੈਂ, ਸਾਵਿਤਾ ਦੇਵਤਾ, ਇਸ ਥਾਂ, ਸਾਨੂੰ ਸੂਰਜ ਅੱਗੇ ਪਾਪ-ਰਹਿਤ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕਰੇ। ਉਹ ਹਰ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਰੋਜ਼, ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਸਦਾ ਚਮਕਦੀ, ਦਾਤਾ ਬਣ ਕੇ ਆਉਂਦੀ, ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਵੰਡਦੀ ਹੈ। ਉਸ਼ਾ, ਭਾਗਾ ਦੀ ਭੈਣ, ਵਰੁਣ ਦੀ ਸਾਕ, ਮਿੱਠੀ ਵਡਿਆਈ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ; ਜੋ ਬੁਰਾ ਹਿੱਸਾ ਵੰਡਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿ ਜਾਵੇ—ਅਸੀਂ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਦੇ ਰਥ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਈਏ। ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਤੇ ਦਾਤਾ ਉਠਣ; ਚਮਕਦੇ ਅੱਗ ਲੱਗ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਜੋ ਖਜ਼ਾਨੇ ਹਨੇਰੇ ਨੇ ਛੁਪਾਏ ਸੀ, ਉਸ਼ਾਵਾਂ ਹੁਣ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਦੂਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਦੂਜੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ—ਇਹ ਦੋਵੇਂ, ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ, ਇਕੱਠੇ ਚਲਦੀਆਂ ਹਨ; ਇੱਕ, ਆਪਣੇ ਰਥ ਨਾਲ ਹਨੇਰਾ ਹਟਾ ਦਿੰਦੀ, ਦੂਜੀ, ਉਸ਼ਾ, ਚਮਕਦੀ ਹੈ। ਅੱਜ ਵੀ, ਕੱਲ੍ਹ ਵੀ, ਉਹ ਵਰੁਣ ਦੇ ਲੰਮੇ, ਅਟੱਲ ਕਨੂੰਨ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ; ਦੋਨੋਂ ਬਿਨਾ ਦੋਸ਼, ਤੀਹ ਜੋਜਨ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦੀਆਂ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਚੱਕਰ ਪੂਰਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਦਾ ਨਾਮ ਜਾਣਦੀ ਹੈ; ਚਮਕਣ ਵਾਲੀ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਜਨਮੀ, ਚਿੱਟੀ ਚਮਕਦੀ ਹੈ। ਸੱਚਾਈ ਦੀ ਕੁੜੀ ਆਪਣਾ ਕਨੂੰਨ ਨਹੀਂ ਤੋੜਦੀ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਬਿਨਾ ਰੁਕਾਵਟ ਅੱਗੇ ਵਧਦੀ ਹੈ। ਇਕ ਸੋਹਣੀ ਕੁੜੀ ਵਾਂਗ, ਤੂੰ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਦੇਵਤਾ ਅੱਗੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈਂ; ਯਾਦ ਕਰਦੀ, ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ, ਰਸਤੇ ਦਿਖਾਉਂਦੀ, ਜਦ ਤੂੰ ਚਮਕਦੀ ਹੈਂ। ਦੁਲਹਨ ਵਾਂਗ, ਮਾਂ ਨੇ ਸੋਹਣੀ ਬਣਾਈ, ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਪਸੰਦਗਾਰ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈਂ; ਮੰਗਲਮਈ ਉਸ਼ਾ, ਆਪਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਧਾ—ਹੋਰ ਉਸ਼ਾਵਾਂ ਤੈਥੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮਿੱਟਣ ਨਾ। ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਯਤਨ ਕਰਦੀ, ਉਸ਼ਾਵਾਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਤੇ ਮੁੜ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਮੰਗਲਮਈ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ। ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਚੱਲਦੀਆਂ, ਉਸ਼ਾ, ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨਿਸ਼ਚੈ ਦੇ; ਅੱਜ ਸਾਡੇ ਲਈ ਚਮਕ, ਹੇ ਦਇਆਲੂ—ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਦਾਤਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਧਨ ਹੋਵੇ। ਉਸ਼ਾ ਉੱਗੀ, ਅੱਗਾਂ ਨੂੰ ਭੜਕਾ ਦਿੱਤਾ; ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਆਪਣੀ ਜੋਤਿ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਵ ਨੂੰ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇੱਥੇ, ਸਾਵਿਤਾ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਦੋ ਪੈਰ ਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਚਾਰ ਪੈਰ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ, ਸਭ ਕੁਝ ਸਜਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ਼ਾ ਕਦੇ ਵੀ ਦਿਵਯ ਕਨੂੰਨ ਨਹੀਂ ਤੋੜਦੀ, ਨਾ ਹੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਰੋਕਦੀ; ਆਉਣ-ਜਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਉਸ਼ਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲੀ, ਸਦਾ ਅਮਰਤਾ ਦੀ ਮਿਸ਼ਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।