ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਰਿਗਵੇਦ ਦੇ ਮਹਾਨ ਯਜਮਾਨ ਆਪਣੇ ਇਸ਼ਟ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਅਰਾਧਨਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, “ਸਾਡੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਸਾਡੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਕਦੇ ਵੀ ਕਦੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਜਾਂ ਸਾਡੇ ਘਰਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਨਾ ਜਾਣ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਸਾਡੇ ਨਾਲ, ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਰਹਿਣ।” ਉਹ ਅੱਗੇ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨ ਕੁਮਾਰੋ! ਮਿਤ੍ਰ ਦੀ ਦੋਸਤੀ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਲਈ, ਸਾਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਧਨ ਦਿਓ, ਅਤਿ ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲਾ ਧਨ ਵੀ ਸਾਨੂੰ ਮਿਲੇ। ਤੁਹਾਡਾ ਘੋੜਿਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਥ, ਜੋ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਰਥ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮੈਂ ਅਨੇਕ ਵਾਰ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਹਾਂ।” “ਇਹ ਸਭਾ ਹੈ, ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨੋ! ਸਾਡੀ ਆਯੁ ਨੂੰ ਵਧਾਓ। ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਰਥ ਜਿਸ ਨਾਲ ਸੋਮ ਰਸ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਬੜੀ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਹੈ। ਨੀਂਦ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਜਾਂ ਵਿਭੂਤੀ ਦੇ ਆਨੰਦ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਅਸ਼ਵਿਨੋ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ।” ਫਿਰ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, “ਹੇ ਤੇਜ਼ ਤਰਾਰ! ਤੂੰ ਕਦੋਂ ਭਗਤਾਂ ਦੀਆਂ ਅਰਦਾਸਾਂ ਅਤੇ ਅੰਗਿਰਸਾਂ ਦੇ ਗੀਤ ਸੁਣੇਂਗਾ? ਕਦੋਂ ਤੂੰ, ਹੇ ਪੂਜਨਯ, ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਦਾਤਾ ਦੇ ਘਰ ਆਏਂਗਾ?” ਇੰਦਰ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਥੰਮ ਦਿੱਤਾ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਧਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਉਸ ਮਹਾਨ ਨੇ ਇਨਾਮ ਵਜੋਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਗਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਦਿੱਤੀ। ਮਹਾਬਲਸ਼ਾਲੀ ਪਾਣੀ-ਭੈਂਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਵਜਨ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲ ਕੇ ਝੁੰਡ ਵੇਖਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਗਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਮਾਪਿਆ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਦੇ ਵੀ ਪੁਰਾਤਨ ਰੀਤ-ਨਿਯਮ ਨਹੀਂ ਛੱਡੇ, ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਹਿਲਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ। ਤੇਜ਼-ਤਰਾਰ ਇੰਦਰ, ਅੰਗਿਰਸਾਂ ਅਤੇ ਦਿਨਾਂ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੇ ਵਜ੍ਰ ਬਣਾਇਆ, ਸੈਨਾ ਬਣਾਈ। ਚੌਪਾਇਆ ਅਤੇ ਦੁਪਾਇਆ ਲਈ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਥੰਮਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਹੇ ਧਰਮਵਾਨ, ਸਵਰਗ ਦੀ ਦੌਲਤ ਸਾਨੂੰ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮਿਲੇ। ਜਦੋਂ ਤਿੰਨ ਚੋਟੀ ਵਾਲਾ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਵੱਖ ਹੋਇਆ, ਤਦੋਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਵੈਰਤਾ ਸਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਦੂਰ ਰੱਖੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਉਹ ਦੁੱਧ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਜੋ ਦੋ ਮਾਪਿਆਂ ਨੇ ਕੱਢਿਆ, ਹੇ ਦਾਤਾ, ਤੇਜ਼ ਅਤੇ ਮਹਾਨ! ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਦੁੱਧ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦੀ ਲੀਕ ਨਾਲ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਭੇਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਇੰਦਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇਜ਼-ਤਰਾਰ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਸਵੇਰ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਇੰਦਰ, ਯੋਗ ਪਾਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਘੜਾ ਭਰ ਕੇ ਸੋਮ ਰਸ ਘਰ ਲਈ ਵਗਾ। ਜਦੋਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੂਰਜ, ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ, ਗਾਂ ਦੇ ਵੜ੍ਹੇ ਦੇ ਚੱਕਰ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਕਰਤਬਾਂ ਨਾਲ, ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਮਨੁੱਖ, ਗਾਂ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਲਈ। ਵੱਡੇ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ, ਅੱਠ ਬਏ ਘੋੜੇ, ਇੱਥੇ, ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਚਸ਼ਮੇ ਤੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਲਈ ਆਏ। ਬਏ, ਤੇਰਾ ਉਤਸ਼ਾਹਕ ਰਸ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗਾਂ ਦੀ ਵਾਧੂ ਲਈ, ਬੱਚੜੇ ਲਈ, ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾਇਆ। ਤੂੰ ਲੋਹੇ ਵਾਲਾ ਰਸਤਾ, ਗਾਂ ਦਾ ਰਸਤਾ, ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਚਤੁਰ-ਕਾਰੀ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਲਿਆ ਸੀ। ਉੱਥੇ, ਕutsa ਲਈ, ਹੇ ਬਹੁ-ਸਮਰਥ, ਤੂੰ ਸ਼ੁਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਅਣਗਿਣਤ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਹਰਾਇਆ, ਕਈ ਵਾਰ ਜਿੱਤਿਆ। ਪੁਰਾਤਨ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਜਦ ਸੂਰਜ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਹੇ ਪੱਥਰ-ਤੋੜਨ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਬੱਦਲ ਨੂੰ ਤੋੜਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਤੋੜਿਆ। ਸ਼ੁਸ਼ਨਾ ਦੀ ਛੁਪੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਵੀ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਤੂੰ ਆਸਮਾਨ ਉੱਤੇ ਮਜਬੂਤੀ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ। ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੋਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ, ਵੱਡੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਚੱਲੀਆਂ; ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਤੇਰੇ ਕੰਮ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ, ਹੇ ਇੰਦਰ। ਤੂੰ ਵੱਡੇ ਵਜ੍ਰ ਨਾਲ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਨਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ, ਕਿਲ੍ਹਾ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਨੇਤਾ, ਸਹਾਇਕ, ਤੇ ਵਾਅ ਵੱਡਾ ਰਥ-ਸਵਾਰ ਹੈਂ। ਕਵੀ ਉਸ਼ਨਸ ਨੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਕ, ਰੱਖਿਆਕਾਰੀ ਵਜ੍ਰ ਬਣਾਇਆ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਵਧ ਲਈ। ਹੇ ਸੂਰਜ, ਆਪਣੀਆਂ ਬਏਆਂ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈਂ; ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਪਹੀਆ ਘੁੰਮਾਉਂਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਨੱਬੇ ਜਹਾਜ਼ ਪਾਰ ਲਿਆਂਦੇ, ਜੋ ਨ ਚੜ੍ਹੇ, ਨ ਜੋਤੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਮੁਸ਼ਕਲ ਤੋਂ ਬਚਾ, ਹੇ ਵਜ੍ਰਧਾਰੀ, ਸਾਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਅਤੇ ਖਤਰੇ ਤੋਂ ਬਚਾ। ਸਾਨੂੰ ਤਾਕਤ, ਰਥ-ਯਸ਼, ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਚੁਸਤਤਾ ਵੱਲ ਲੈ ਚੱਲ; ਸਾਨੂੰ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਸ਼ੁਹਰਤ ਦੇ। ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਸਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਕਦੇ ਨ ਜਾਵੇ, ਹੇ ਦਾਤਾ; ਜੋ ਖੋਜਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਨਾਮ ਮਿਲੇ। ਹੇ ਮਘਵਾਨ, ਸਾਨੂੰ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਦੇ; ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਭੋਜਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਈਏ। ਹੁਣ, ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪੂਜਾ ਕਰੋ, ਹੇ ਤੇਜ਼-ਚਿੱਤ ਵਾਲਿਓ, ਯਜਨਾ ਲਈ ਹਵਨ ਪੇਸ਼ ਕਰੋ। ਮਾਰੁਤਾਂ ਦੀ, ਜੋ ਅਕਾਸ਼-ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਤਾਕਤਵਾਨ ਧਨੁਧਾਰੀ ਵਜੋਂ, ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰੋ, ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਹਨ। ਸਵੇਰ ਅਤੇ ਰਾਤ, ਪਤਨੀ ਵਾਂਗ, ਪਹਿਲੀ ਸੱਦਾ ਵਧਾਉਣ, ਗਿਆਨ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ। ਚਮਕਦਾਰ, ਸੁੰਦਰ ਪਹਿਨਾਵੇ ਪਾ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਸੋਨੇ-ਵਾਂਗ ਰੌਣਕ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਘੇਰਨ ਵਾਲਾ, ਧਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਸਾਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੇ; ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵਾਯੂ ਸਾਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰੇ। ਹੇ ਇੰਦਰ ਤੇ ਪਹਾੜੋ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ; ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਸਾਨੂੰ ਰਸਤਾ ਦਿਓ। ਜੋ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੇ, ਚਿੱਟੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾਏ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਸੱਦੇ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਆਉਣ। ਪਾਣੀਆਂ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਨੂੰ ਸੱਦੋ; ਤੇਜ਼-ਤਰਾਰ ਨਦੀਆਂ ਦੀ ਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦੋ। ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਪਾਣੀਆਂ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਨੂੰ ਸੱਦੋ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰੋ, ਜਿਵੇਂ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲੇ ਪੂਸ਼ਨ ਅਤੇ ਧਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰੋ। ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਮੇਰੀ ਅਰਦਾਸ ਸੁਣਣ, ਆਪਣੇ ਸਭ ਕੁਝ ਘੇਰਨ ਵਾਲੇ ਆਸਨ ਤੇ। ਦਾਤਾ, ਧਿਆਨ ਵਾਲਾ ਸਾਨੂੰ ਸੁਣੇ; ਉਪਜਾਊ ਨਦੀ ਸਿੰਧੂ ਆਪਣੀਆਂ ਪਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਸੁਣੇ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਦਾਤ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਵਰੁਣ ਅਤੇ ਮਿਤ੍ਰ, ਸੌ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਝੁੰਡ, ਵੜ੍ਹੇ ਵਿੱਚ। ਪਿਆਰੇ ਰਥ ਲਿਏ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਥ ਲਿਏ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਏ, ਪੋਸ਼ਣ ਲਿਆਂਦੇ। ਮੈਂ ਮਹਾਨ ਦਾਤਾ ਦੀ ਦੌਲਤ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਅਸੀਂ ਨਹੁਸ਼ਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋਈਏ। ਜੋ ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਰਥ ਝੁੰਡਾਂ ਤੋਂ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਦਾਤਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਵੈਰੀ ਹਨ, ਤੇਰੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਹੀਂ ਪਾਂਦੇ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਰੋਗ ਪੈਦਾ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਉਹ ਅਨੁਚਿਤ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਨਹੁਸ਼ਾ, ਜੋ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋਇਆ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਨੇਤਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਮਹਿਮਾ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ। ਉਸ ਦੀ ਦਾਤ ਰੁਕਦੀ ਨਹੀਂ, ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਹਰ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਤਿਆਰ ਹੈ। ਫਿਰ ਨਹੁਸ਼ਾ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਅਰਾਧਨਾ ਤੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਰਾਜੇ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਸੁਣਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਰਥ-ਸਵਾਰ ਦਾਤ ਦੇਣ ਲਈ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹੀ ਉਹ ਟੋਲੀ ਹੈ, ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਖੇਤਰ ਹੈ, ਨਹੁਸ਼ਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਇਉਂ ਆਖਿਆ। ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਧਨ ਦੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਹਨ; ਸਭ ਮੁਕਾਬਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤਾਕਤ ਵਧੇ। ਅਸੀਂ ਨਹੁਸ਼ਾ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਪੰਜ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਰਾਕ ਲਈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕਿਹੜੇ ਚਾਹੁੰਦੇ ਘੋੜੇ ਹਨ, ਕਿਹੜੀਆਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਕਿਰਣਾਂ ਹਨ; ਦੇਵਤਾ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੰਨ, ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀ ਗਲ, ਅਰਣਾ—ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਸਾਨੂੰ ਰਸਤਾ ਦਿਓ। ਮਹਾਨ ਗੀਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਏ, ਅਤੇ ਕਿਰਣਾਂ ਦੋਵਾਂ ਲਈ ਚਮਕੀਆਂ। ਚਾਰ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ ਰਥ ਦੇ ਹਨ, ਤਿੰਨ ਜਿੱਤੂ ਰਾਜੇ ਦੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ ਹਨ। ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਦਾ ਰਥ ਲੰਮੇ-ਪਾਣੀ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਦੀ ਜੋੜੀ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਸੂਰਜ ਉਸ ਦਾ ਅਗੂਆ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਖਣ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰਥ ਜੋੜਿਆ ਗਿਆ; ਅਮਰ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਆਰਿਆ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਉੱਠੀ, ਉਹਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਵਾਸਤੀਆਂ ਲਈ ਰਸਤਾ ਖੋਜਦੀ। ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਸੰਸਾਰਾਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜਾਗੀ, ਜਿੱਤੂ, ਮਹਾਨ, ਦਾਤਾਰ, ਇਨਾਮ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੀ। ਨੌਜਵਾਨ, ਚਮਕਦੀ, ਮੁੜ ਉੱਗੀ; ਉਸ਼ਾ ਆਈ, ਪਹਿਲੇ ਸੱਦੇ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੀ। ਹੇ ਦਿਵ੍ਯ ਉਸ਼ਾ, ਚੰਗੀ ਜਣੀ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਅੱਜ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਦੀ ਹੈਂ, ਇੱਥੇ ਸਾਵਿਤਾ ਦੇਵਤਾ, ਵਿਦਵਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਨੂੰ ਸੂਰਜ ਅੱਗੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕਰੇ। ਉਹ ਹਰ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਰੋਜ਼, ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਸਦਾ ਚਮਕਦੀ, ਦਾਤ ਦਾ ਇਛਾ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਹਰ ਮੋੜ ਤੇ ਖਜਾਨੇ ਵੰਡਦੀ ਹੈ। ਉਸ਼ਾ, ਭਾਗਾ ਦੀ ਭੈਣ, ਵਰੁਣ ਦੀ ਸਾਕੀ, ਮਿੱਠੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ। ਜੋ ਬੁਰਾਈ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਵੰਡਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿ ਜਾਵੇ—ਅਸੀਂ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਦੇ ਰਥ ਨਾਲ ਉਸ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾਈਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਿਗਵੇਦ ਦੇ ਯਜਮਾਨ ਆਪਣੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਅਰਾਧਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਕਿਰਪਾਵਾਂ, ਦਾਤਾਂ, ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਉਜਿਆਲੇ ਦੀਆਂ ਅਰਦਾਸਾਂ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਘਰ, ਧਨ, ਗਾਂਵਾਂ, ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ।