ਅਸ਼ਵਿਨੀਆਂ ਦੇ ਅਦਭੁਤ ਕਰਤਬਾਂ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਇੱਕ ਵਾਰ, ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰਾਂ ਨੇ ਪੇਦੂ ਨੂੰ ਚਿੱਟਾ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਰਹਿਨੁਮਾਈ ਹੇਠ ਦੌੜਨ ਵਾਲਾ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਘੋੜਾ ਜੋਹੁਤ੍ਰਾ ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਜਿੱਤਣ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਇਨਾਮ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਮੁਕਾਬਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਜਿੱਤੂ ਸੀ। ਅਸੀਂ, ਭਲੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਅਸ਼ਵਿਨੀਆਂ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਭਾਵ ਨਾਲ ਸਦਾ ਸਿਮਰਦੇ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਧਨ-ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੀ ਰਥੀ ਤੇ ਸਾਡੀਆਂ ਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਸਾਡੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਲਈ ਆਉਣ। ਨਾਸਤਿਆ, ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ, ਆਪਣੇ ਬਾਜ਼ ਵਰਗੇ ਨਵੇਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਇਕੱਠੇ ਆਓ। ਤੁਸੀਂ, ਅਸ਼ਵਿਨੀਆਂ, ਯਜਨਾ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਸਵੇਰ ਦੇ ਵੇਲੇ, ਸਦਾ ਸਿਮਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਉਹ ਅਦਭੁਤ ਰਥ ਸਦਾ ਸਦਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸੋਚ ਤੋਂ ਵੀ ਤੇਜ਼, ਤਾਕਤਵਰ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੁਤਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲਗਾਮਾਂ ਵਾਲਾ, ਜੰਗਲਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਲਿਜਾਣ ਵਾਲਾ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸਤਿਕਾਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਸੁਣਨ ਵਾਲਾ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਰਾਹ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਚਾਰ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪੁੱਜੀ ਹੈ; ਸੁਆਦਲੇ, ਗਰਮੀ ਵਾਲੇ ਹਵਨ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ, ਅਸ਼ਵਿਨੀਆਂ, ਜਦ ਤੁਹਾਡਾ ਤਾਕਤਵਰ ਰਥ ਪੋਸ਼ਣ ਨਾਲ ਉੱਚਾ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਮੁਕਾਬਲੇਦਾਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਉਤਸਵ ਜਾਂ ਜੰਗ ਲਈ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਡਾ ਰਥ, ਅਸ਼ਵਿਨੀਆਂ, ਉਥੇ ਦਿੱਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਦਾਨੀ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਇਨਾਮ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਭੁਜਯੂ ਨੂੰ, ਜੋ ਨਾਸ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਰਥਾਂ ਤੇ ਉਸਦੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਘਰੋਂ ਬਚਾ ਲਿਆ; ਤੁਸੀਂ, ਮਹਾਨ, ਦਿਵੋਦਾਸਾ ਲਈ ਸਾਫ ਰਸਤਾ ਬਣਾਇਆ, ਤੁਹਾਡਾ ਵੱਡਾ ਉਪਕਾਰ ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਗਿਆ। ਤੁਹਾਡੀ ਅਚੰਭਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸ਼ਕਤੀ ਲਈ, ਤੁਹਾਡਾ ਨੌਜਵਾਨ ਰਥ, ਗਾਇਕ ਨੇ ਤੁਹਾਡੀ ਮਹਿਮਾ ਲਈ ਜੋਤਿਆ; ਕੁਆਰੀ, ਮਿੱਤਰਤਾ ਚਾਹੁੰਦੀ, ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਰਖਿਆਕਰਤਾ ਚੁਣਿਆ, ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ। ਤੁਸੀਂ ਰੇਭਾ ਨੂੰ ਹੜ੍ਹ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ, ਅਸ਼ਵਿਨੀਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਠੰਢ ਨਾਲ ਕੰਬਦੇ ਨੂੰ ਗਰਮੀ ਦਿੱਤੀ; ਤੁਸੀਂ ਰੰਭਣ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਨੂੰ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ, ਭਗਤ ਦੀ ਉਮਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ। ਤੁਸੀਂ, ਅਦਭੁਤ, ਵੰਦਨਾ ਨੂੰ ਨਾਸ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਾਰੀਗਰ ਰਥ ਦੀ ਮੁਰੰਮਤ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਵਧਾਇਆ, ਤੁਹਾਡਾ ਉਪਕਾਰ ਭਗਤ ਲਈ ਤੀਖਾ ਹਥਿਆਰ ਬਣਿਆ। ਤੁਸੀਂ ਦੂਰ ਵਿਛੋੜੇ ਵਿੱਚ ਰੋ ਰਹੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਸੀ, ਕੋਲ ਗਿਆ; ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਮਦਦ, ਅਸ਼ਵਿਨੀਆਂ, ਭਗਤ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ। ਤੁਹਾਡੀ ਮਧੁਰ ਮਧੁਮੱਖੀ, ਜੋ ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਸ਼ਿਜ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਨਾਲ ਸਦਾ ਸਦਦੀ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਦਧੀਚੀ ਦਾ ਮਨ ਖਿੱਚ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਸੀਸ ਘੋੜੇ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬੋਲਿਆ। ਤੁਸੀਂ, ਅਸ਼ਵਿਨੀਆਂ, ਪੇਦੂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਉਪਕਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਚਿੱਟੇ ਘੋੜੇ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਮੁਕਾਬਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤੂ ਸੀ; ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀਆਂ ਸ਼ਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਔਖਾ ਵੀ ਅਸਾਨ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਸਮਰਥਨ ਦਿੰਦੇ ਹੋ। ਕੌਣ, ਅਸ਼ਵਿਨੀਆਂ, ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਯਜਨਾ ਰਾਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਕੌਣ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਅਗਿਆਨਤਾ ਵਾਲਾ ਤੁਹਾਡੀ ਪੂਜਾ ਕਿਵੇਂ ਕਰੇ? ਸਿਆਣਾ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, ਜਾਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ; ਮੂਰਖ, ਨਾ ਸਮਝ ਕੇ ਵੱਖਰਾ ਪੁੱਛਦਾ; ਮਾਨਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸੰਦੇਹ ਹੈ। ਅਸੀਂ, ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ, ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਸਦਦੇ ਹਾਂ; ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ, ਅੱਜ ਸਾਡੀ ਸੁਰ ਸੁਣੋ; ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਨੌਜਵਾਨ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਅਦਭੁਤ, ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਯਜਨਾ ਦੇ ਚਮਤਕਾਰ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ, ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਸਹਾਇਕ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ। ਉਹ ਜੋ ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੀ ਧੁਨੀ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਗਾਇਕ ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਦੂਤ, ਨਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਸੁਨੇਹਾ ਭੇਜਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਤਕਾਵਾਨਾ ਦੀ ਸੁਰ ਸੁਣੀ ਹੈ, ਅਸ਼ਵਿਨੀਆਂ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹਾਂ; ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸੋਭਾ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ, ਦਰਅਸਲ, ਵੱਡੇ ਧਨ ਦੇ ਰੱਖਿਆਕਾਰ ਹੋ, ਜੋ ਸਦਾ ਮੌਜੂਦ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਚੰਗੇ ਰਖਵਾਲੇ ਬਣੋ, ਸਾਨੂੰ ਭੇੜੀਏ ਅਤੇ ਬੁਰਾਈ ਤੋਂ ਬਚਾਓ। ਸਾਡੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਾ ਦਿਓ, ਸਾਡੀਆਂ ਗਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਘਰ ਨਾ ਜਾਣ, ਨਾ ਹੀ ਸਾਡੇ ਘਰੋਂ ਦੂਰ ਜਾਣ; ਉਹ ਪੂਰੀ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀਆਂ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਹੀ ਰਹਿਣ। ਮਿਤ੍ਰ ਦੀ ਦੋਸਤੀ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਉਪਕਾਰ ਲਈ, ਨੌਜਵਾਨੋ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਧਨ ਮਾਪੋ; ਸਾਡੇ ਲਈ ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲੀ ਪ੍ਰਚੁਰਤਾ ਵੀ ਮਾਪੋ। ਅਸ਼ਵਿਨੀਆਂ ਦਾ ਰਥ, ਜੋ ਬਿਨਾ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਜੋਤਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ—ਉਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਕਈ ਵਾਰੀ ਆਨੰਦ ਮਾਣਿਆ ਹੈ। ਇਹ, ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ, ਸਭਾ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ, ਅਸ਼ਵਿਨੀਆਂ, ਸਾਡੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਵਧਾਓ; ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਸੋਮਾ-ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਰਥ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਚਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਨੀਂਦ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਚੰਮਕਦਾਰ ਆਨੰਦ ਵਿੱਚ, ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ, ਚਮਕਦਾਰ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ। ਹੁਣ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦੀ ਕਥਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਕਦੋਂ, ਤੇਜ਼-ਚਲਣ ਵਾਲੇ, ਤੁਸੀਂ ਭਗਤਾਂ ਦੀਆਂ ਅਰਦਾਸਾਂ, ਅੰਗਿਰਸਾਂ ਦੀਆਂ ਸੁਰਾਂ ਸੁਣੋਗੇ? ਕਦੋਂ, ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ, ਪੂਜਨੀਕ ਆਪਣੇ ਘਰ, ਦਾਨੀ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਵਿਸਥਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ? ਉਸ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦਿੱਤੀ, ਆਸਰਾ ਬਣਾਇਆ; ਮਹਾਨ ਨੇ ਇਨਾਮ ਲਈ ਗਾਂ ਤੋਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਧਨ ਦਿੱਤਾ। ਮਹਾਨ ਭੈਂਸ, ਆਪਣੇ ਕੁਟੰਬ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦਾ, ਝੁੰਡ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਗਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਮਾਪਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਪੁਰਾਣੀ ਰੀਤ ਨਹੀਂ ਛੱਡੀ, ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਪਹਿਲੇ ਸ਼ਾਸਕ ਨੇ; ਤੇਜ਼-ਚਲਣ ਵਾਲਾ, ਅੰਗਿਰਸਾਂ, ਦਿਨਾਂ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦਾ। ਉਸ ਨੇ ਵਜਰ ਬਣਾਇਆ, ਸੈਨਾ ਬਣਾਈ; ਚੌਪਾਇਆ ਤੇ ਦੁਪਾਇਆ ਲਈ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਦੀ ਉਤਸ਼ਾਹਤਾ ਨਾਲ, ਧਰਮੀ, ਸਵਰਗ ਵਾਲੀ, ਗਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਚੁਰਤਾ ਬਖ਼ਸ਼ੋ। ਜਦ, ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਤਿੰਨ-ਚੋਟੀ ਵਾਲਾ ਪਾਸੇ ਹੋ ਗਿਆ, ਮਨੁੱਖੀ ਵੈਰਤਾ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਦੂਰ ਰੱਖੋ। ਤੇਰਾ ਹੈ ਉਹ ਦੁੱਧ, ਜੋ ਦੋ ਮਾਪਿਆਂ ਨੇ ਕੱਢਿਆ, ਦਾਨੀ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਵਿਅਪਕ; ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰੇਖਾ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਇਆ, ਸਦਾ ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ। ਫਿਰ ਤੇਜ਼-ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਜਨਮਿਆ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੇ; ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਸਵੇਰ ਨੂੰ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ, ਯੋਗ ਦਾਨੀਆਂ ਨਾਲ, ਕੜਾਹੀ ਨਾਲ, ਨਦੀਆਂ ਨਾਲ, ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਗ੍ਰਹਿ ਲਈ ਵਗਾਓ। ਜਦ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਜਲਦਾ, ਸੂਰਜ, ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ, ਗਾਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮਿਆ; ਜਦ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਕਰਤਬਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਦਿਨਾਂ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦਾ, ਮਨੁੱਖ, ਗਾਂ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਲਈ। ਅੱਠ ਵੱਡੇ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ, ਬੂਰੇ, ਇੱਥੇ, ਚਮਕਦਾਰ, ਚਸ਼ਮੇ ਤੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਲਈ ਆਏ ਹਨ। ਬੂਰਾ, ਤੇਰਾ ਉਤਸ਼ਾਹਕ ਜਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗਾਂ ਦੀ ਵਾਧੂ ਲਈ ਦੁੱਧ ਕੱਢਿਆ, ਬੱਚੇ ਲਈ, ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਮਿਲਾਉਣ ਲਈ। ਤੂੰ ਲੋਹੇ ਵਾਲੇ, ਗਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ, ਪੱਥਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਨਿਪੁੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਲਿਆਇਆ ਸੀ, ਵਾਪਸ ਮੋੜਿਆ। ਉੱਥੇ, ਕੁਤਸਾ ਲਈ, ਬਹੁਤ ਸਿਮਰੇ, ਤੂੰ ਸ਼ੁਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਅਣਗਿਣਤ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਸ ਕੀਤਾ, ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ। ਜਦ ਪੁਰਾਤਨ ਸਮੇਂ, ਸੂਰਜ, ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋਇਆ, ਪੱਥਰ-ਤੋੜ, ਬੱਦਲ ਨੂੰ, ਉਸਦਾ ਹਥਿਆਰ, ਤੋੜਿਆ; ਜੋ ਸ਼ੁਸ਼ਨਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਛੁਪਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੂੰ, ਦੇਵਤਾ, ਅਸਮਾਨ ਉੱਤੇ ਵਧੀਆ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ। ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ, ਮਹਾਨ, ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਚੱਲੀਆਂ; ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਤੇਰੇ ਕੰਮ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ, ਇੰਦਰ। ਤੂੰ, ਵੱਡੇ ਵਜਰ ਨਾਲ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਨਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪਿਆ ਸੀ, ਮਾਰਿਆ, ਕਿਲ੍ਹੇ ਨੂੰ ਚਕਨাচੂਰ ਕੀਤਾ। ਤੂੰ, ਇੰਦਰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਆਗੂ, ਸਹਾਇਕ, ਹਵਾ ਦਾ ਵਧੀਆ ਰਥੀ ਹੈਂ। ਸਿਆਣੇ ਕਵੀ, ਉਸ਼ਾਨਾਸ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਕ, ਰੱਖਿਆਕਾਰੀ ਵਜਰ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਵਧੇਰੇ ਲਈ ਬਣਾਇਆ। ਤੂੰ, ਸੂਰਜ, ਬੂਰੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਲਿਆਉਂਦਾ, ਤੂੰ ਪਹੀਆ ਘੁੰਮਾਉਂਦਾ ਹੈਂ, ਇੰਦਰ, ਰਥੀ। ਤੂੰ ਨੱਬੇ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਤੂੰ ਅਣਯਜਿਤ, ਅਣਜੁਤੇ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕੀਤਾ। ਤੂੰ, ਇੰਦਰ, ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਮੁਸ਼ਕਲ ਤੋਂ ਬਚਾ, ਵਜਰਧਾਰੀ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਖ਼ਤਰੇ ਤੋਂ; ਸਾਨੂੰ ਤਾਕਤ, ਰਥ-ਯਸ਼, ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਜਾਗ ਲਈ ਲੈ ਚਲ; ਸਾਨੂੰ ਮਹਿਮਾ ਤੇ ਚੰਗੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਦੇ। ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਸਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਨਾ ਜਾਵੇ, ਦਾਨੀ, ਭਗਤ ਇਨਾਮ ਪਾਉਣ; ਮਘਵਨ, ਸਾਨੂੰ ਗਾਂ ਵਿੱਚ ਧਨ ਦੇ; ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਭੋਜਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹੋਈਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਸ਼ਵਿਨੀਆਂ ਦੀਆਂ ਮਿਹਰਬਾਨੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਦਭੁਤ ਕਰਤਬ, ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਉਪਕਾਰ, ਸਦਾ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਲਈ ਪ੍ਰਗਟ ਰਹੇ।