ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਰੁਦ੍ਰਾ, ਮਾਰੁਤਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ, ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਬੜੀ ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿਚ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਧਤ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਭਗਤਾਂ ਨੇ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਕਿ, "ਹੇ ਅਮਰ ਰੁਦ੍ਰਾ! ਸਾਨੂੰ ਮੌਤ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਦੋਹਾਂ ਲਈ ਆਹਾਰ ਦੇ, ਸਾਡੇ ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਬੱਚਿਆਂ, ਵੰਸ਼ਜਾਂ ਲਈ ਦਇਆ ਕਰ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਕਿ "ਸਾਡੇ ਵੱਡਿਆਂ, ਛੋਟਿਆਂ, ਵਧ ਰਹਿਆਂ, ਤੇ ਪੂਰੇ ਹੋ ਚੁੱਕਿਆਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਹਾਨੀ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵੋ। ਸਾਡੇ ਮਾਂ-ਪਿਓ ਨੂੰ ਨਾ ਮਾਰੋ, ਸਾਡੇ ਪਿਆਰੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਜਖਮੀ ਕਰੋ।" ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਤਾਂ ਨੇ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ, "ਸਾਡੇ ਬੱਚਿਆਂ, ਸਾਡੇ ਜੀਵਨ, ਸਾਡੇ ਪਸ਼ੂਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਹਾਨੀ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਹੇ ਮਹਾਨ ਰੁਦ੍ਰਾ! ਸਾਡੇ ਵਿਰੋਧੀ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਨਾ ਮਾਰੋ, ਸਾਨੂੰ ਸਦਾ ਰੱਖਿਆ ਦਿਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਨਿੱਤ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹਵਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।" ਜਿਵੇਂ ਚਰਵਾਹਾ ਆਪਣੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਭਗਤਾਂ ਨੇ ਰੁਦ੍ਰਾ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ, "ਮਾਰੁਤਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ! ਤੇਰੀ ਦਇਆਵਾਨ ਸੋਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਦਇਆਲੂ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਚੁਣਦੇ ਹਾਂ।" ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, "ਤੇਰੀ ਦਇਆ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਹਤਿਆਰੇ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਹਤਿਆਰੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੇ, ਹੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ! ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਹੋਵੇ, ਸਾਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਿਓ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰੁਦ੍ਰਾ!" ਭਗਤਾਂ ਨੇ ਆਦਰ ਪੂਰਵਕ ਰੁਦ੍ਰਾ ਨੂੰ ਸਲਾਮ ਕੀਤਾ, "ਹੇ ਮਾਰੁਤਾਂ ਸਮੇਤ! ਸਾਡੀ ਅਰਦਾਸ ਸੁਣੋ। ਮਿਤ੍ਰਾ, ਵਰੁਣ, ਅਦਿਤੀ, ਨਦੀ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵੀ ਸਾਨੂੰ ਕੋਈ ਹਾਨੀ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵਣ।" ਇਸ ਸਮੇਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਸ਼ਕਲ ਉਭਰਦੀ ਹੈ—ਮਿਤ੍ਰਾ, ਵਰੁਣ ਅਤੇ ਅਗਨੀ ਦੀ ਅੱਖ। ਉਹ ਆਕਾਸ਼, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਵਾਤਾਵਰਨ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਸੂਰਜ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹੈ। ਸੂਰਜ, ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਉषਾ ਦੇਵੀ ਵਲ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਨੌਜਵਾਨ ਪਿਛੋਂ ਨਾਰੀ ਵਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ, ਮਨੁੱਖ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਥ ਜੋੜਦੇ ਹਨ, ਭਲਾਈ ਲਈ। ਸੂਰਜ ਦੇ ਘੋੜੇ ਸੁਭਾਵਨ, ਪੀਲੇ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹਨ, ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਚਲਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ, ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਦੌੜਦੇ ਹਨ। ਇਹੀ ਸੂਰਜ ਦੀ ਦਿਵਤਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਮਹਾਨਤਾ, ਜੋ ਰਚਨਾਕਾਰ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿਚ ਵਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਪੀਲੇ ਘੋੜੇ ਰਥ ਨੂੰ ਜੋੜਦੇ ਹਨ, ਰਾਤ ਆਪਣਾ ਚੋਲਾ ਪਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿਚ ਮਿਤ੍ਰਾ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਵਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਤਾਕਤ ਚਮਕਦੀ ਤੇ ਅਨੰਤ ਹੈ, ਦੂਜੀ ਹਨੇਰੀ; ਪੀਲੇ ਘੋੜੇ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅੱਜ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਉਗਣ 'ਤੇ, ਭਗਤ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ! ਸਾਨੂੰ ਪਾਪ ਤੋਂ, ਗਲਤੀ ਤੋਂ ਬਚਾਓ। ਮਿਤ੍ਰਾ, ਵਰੁਣ, ਅਦਿਤੀ, ਨਦੀ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਸਾਨੂੰ ਹਾਨੀ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵਣ।" ਹੁਣ, ਭਗਤ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਨੂੰ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਦੋ ਅਸ਼ਵਿਨ! ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਆਪਣੀ ਸਿਫ਼ਤਾਂ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਫੈਲਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਬੱਚੇ ਲਈ ਵਾਈਫ਼ ਲਿਆਏ, ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ, ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਸਾਥੀ ਵਜੋਂ।" ਉਹ ਸੁਨਹਿਰੀ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਿੱਤਦੇ। ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਦੇ ਗਧੇ ਨੇ ਯਮ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿਚ ਹਜ਼ਾਰ ਇਨਾਮ ਜਿੱਤੇ। ਤੁਗ੍ਰਾ ਨੇ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਨੂੰ ਭੁਜਯੂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਪੁਕਾਰਿਆ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਹੋਰ ਨਾ ਕਰ ਸਕਿਆ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪਾਣੀ-ਰਹਿਤ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਭੁਜਯੂ ਨੂੰ ਬਚਾਇਆ। ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ, ਉੱਡਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਨੇ ਭੁਜਯੂ ਨੂੰ ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰਵਾਇਆ, ਦੂਰਲੇ ਕੰਢੇ 'ਤੇ, ਤਿੰਨ ਰਥ, ਸੌ ਪਹੀਏ, ਛੇ ਘੋੜੇ। ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ 'ਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਾ ਸੀ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਦਿਖਾਈ, ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਅਧਾਰ ਨਾ ਸੀ, ਉਥੇ ਭੁਜਯੂ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਲਿਆਏ। ਉਹ ਸੌ ਪਤਾਂ ਵਾਲੀ ਨੌਕ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਨੇ ਯਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਚਿੱਟਾ ਘੋੜਾ ਦਿੱਤਾ, ਲੰਬੇ ਸੁਖ ਲਈ। ਇਹ ਤੁਹਾਡਾ ਇਨਾਮ ਮਹਾਨ ਤੇ ਸਲਾਹਯੋਗ ਹੈ; noble, ਹਮੇਸ਼ਾ ਯਾਦ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ, ਇਨਾਮ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ। ਤੁਸੀਂ ਪਾਜਰੀਆ ਤੇ ਕਕਸ਼ੀਵਤ ਲਈ ਖਜਾਨਾ ਖੋਲਿਆ; ਮਹਾਨ ਘੋੜੇ ਦੇ ਖੁਰ ਤੋਂ ਸੌ ਜਾਰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਪਦਾਰਥ ਵਗਾਇਆ। ਠੰਡ ਵਿਚ ਅਗਨੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲੀ ਤਾਕਤ ਦਿੱਤੀ; ਬੇਸਹਾਰਾ ਅਤਰੀ ਲਈ, ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਨੇ ਸਾਰੀ ਸੰਗਤ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਲਿਆਏ। ਨਾਸਤਿਆਸ ਨੇ ਦੂਰਲੇ ਨੂੰ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ; ਵਕਰੀ ਕੰਢ ਵਾਲਾ ਡੂੰਘਾ ਕੂਆਂ ਬਣਾਇਆ; ਪਾਣੀਆਂ ਵਗੇ, ਗੋਤਮਾ ਦੀ ਹਜ਼ਾਰਵੀਂ ਦੌਲਤ ਲਈ, ਉਸ ਦੀ ਪਿਆਸ ਬੁਝਾਈ। ਨਾਸਤਿਆਸ ਨੇ, ਜੀਵਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਕਪੜੇ ਤੋਂ ਚਯਵਾਨਾ ਨੂੰ ਛੁਡਾਇਆ; ਛੱਡੇ ਹੋਏ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਾਪਸ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਵਿਲੱਖਣ, ਕੁਆਰੀਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣਾਇਆ। ਇਹ ਤੁਹਾਡਾ ਇਨਾਮ, ਨਾਸਤਿਆਸ, ਕਾਬਿਲ-ਏ-ਸਲਾਹ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਖਜਾਨਾ, ਪੂਜਾ ਲਈ ਉਪਲਬਧ ਕਰਵਾਇਆ। ਮੈਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ, ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਸਿਫ਼ਤਾਂ ਨਾਲ, ਖੁਲ੍ਹੀ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਵਰਖਾ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਦਧਿਆੰਚ ਅਥਰਵਣ ਨੇ, ਘੋੜੇ ਦੇ ਸਿਰ ਨਾਲ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ। ਪੁਰੁਭੁਜਾ ਨੇ, ਨਾਸਤਿਆਸ, ਵੱਡੀ ਮਦਦ ਲਈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੱਥ ਜੋੜ ਪੁਕਾਰਿਆ; ਤੁਸੀਂ ਸੁਣਿਆ, ਵਧਰੀ ਦੀ ਵਾਈਫ਼ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਸੁਵਰਨ-ਹੱਥ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਇਨਾਮ ਦਿੱਤਾ। ਤੁਸੀਂ ਬੈਠੇ ਪੰਛੀ ਨੂੰ ਭੇੜੀਏ ਦੇ ਜਬੜੇ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਕੀਤਾ; ਦਾਨਵੀ, ਦੁਖੀ ਕਵੀ ਨੂੰ, ਚਤੁਰ ਬਣਾਇਆ। ਵਿਸਪਾਲਾ ਦੀ ਟੰਗ, ਪੰਛੀ ਦੀ ਪੱਖੀ ਵਾਂਗ, ਰਾਤ ਵਿਚ ਕੱਟੀ, ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਨੇ ਲੋਹਾ ਦੀ ਟੰਗ ਜੋੜੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਦੌਲਤ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿਚ ਇਨਾਮ ਜਿੱਤ ਸਕੇ। ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਨੇ ਅੰਨ੍ਹੇ ਰਿਜਰਾਸ਼ਵ ਨੂੰ ਸੌ ਭੇਡਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ; ਪਿਓ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਨ੍ਹਾ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਪਰ ਅਸ਼ਵਿਨ, ਵਿਲੱਖਣ ਚਿਕਿਤਸਕ, ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਪਸ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਸੂਰਜ ਦੀ ਧੀ ਨੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਜਿੱਤਦਾਰ ਘੋੜੇ ਨਾਲ, ਵਿਦਵਾਨ ਕਾਰੀਗਰ ਵਾਂਗ, ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਿਚ ਸਾਂਝ ਪਾਈ; ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ, ਅਸ਼ਵਿਨ, ਦਿਵੋਦਾਸਾ ਤੇ ਭਰਦਵਾਜਾ ਲਈ ਚਾਨਣ ਲਿਆਏ, ਤੁਹਾਡਾ ਰਥ, ਬਲਦ ਤੇ ਡਾਲਫਿਨ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ, ਰੁਝਾਨ ਵਿਚ ਚਲਦਾ, ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਲਿਆਇਆ। ਨਾਸਤਿਆਸ, ਤੁਸੀਂ ਜਹਨਵੀ ਲਈ ਦੌਲਤ, ਉੱਤਮ ਰਾਜ, ਪੁੱਤਰ, ਲੰਬੀ ਉਮਰ, ਤੇ ਯੋਧਾ ਤਾਕਤ ਲਿਆਏ; ਤਿੰਨ ਹਿੱਸੇ ਦਿਨ ਦੇ ਦਿੱਤੇ। ਤੁਸੀਂ ਜਾਹੁਸ਼ਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਰਥ ਨਾਲ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਲਿਆਏ; ਨਾਸਤਿਆਸ, ਆਪਣੇ ਰਥ ਨਾਲ, ਬੇਉਮਰ ਪਹਾੜ ਪਾਰ ਕਰ ਗਏ। ਇੱਕ ਵਾਸਤੇ, ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਯੁੱਧ ਲਈ ਦੌਲਤ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਇਨਾਮ ਲਿਆਏ; ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਸਾਥ ਨਾਲ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਭਜਾਇਆ, ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਇੱਕ ਤੀਰ ਲਈ ਵੀ, ਤੁਸੀਂ ਮਦਦ ਲਈ ਆਏ; ਹੇਠਾਂ ਜਾਂ ਉੱਤੇ, ਆਪਣੇ ਘੋੜੇ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ; ਨਾਸਤਿਆਸ, ਆਪਣੇ ਜਾਦੂ ਨਾਲ, ਉਤਸੁਕ ਨੌਜਵਾਨ ਲਈ, ਗਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭਰਿਆ। ਜੋ ਪੁਕਾਰਦਾ, ਤੇ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦਾ, ਨਾਸਤਿਆਸ, ਤੁਸੀਂ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦੇ; ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਗੁੰਮ ਹੋਇਆ ਪਸ਼ੂ ਲੱਭਦਾ, ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੀਦਾ ਵਸਤੂ seeker ਨੂੰ ਦਿੰਦੇ। ਦਸ ਰਾਤਾਂ ਤੇ ਨੌ ਦਿਨਾਂ, ਜਲ ਵਿਚ ਬੰਨ੍ਹਾ, ਰੇਭਾ, ਜੋ ਵੱਖ ਹੋਇਆ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਰੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਨੇ, ਸੋਮਾ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੱਢ ਲਿਆ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਲੱਖਣ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਬਿਆਨ ਕੀਤਾ, ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ; ਮੈਂ ਚੰਗੇ ਪਸ਼ੂਆਂ, ਚੰਗੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣਾਂ; ਤੇ, ਵੇਖਦੇ ਤੇ ਖਾਂਦੇ, ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਪਾਵਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ-ਅਸਤ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ। ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ, ਪੁਰਾਣਾ ਪੁਜਾਰੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਸੋਮਾ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਲਈ ਪੁਕਾਰਦਾ ਹੈ; ਹਵਨ, ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਨਾਲ, ਤਿਆਰ ਹੈ—ਨਾਸਤਿਆਸ, ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਆਓ। ਤੁਹਾਡਾ ਰਥ, ਮਨ ਤੋਂ ਤੇਜ਼, ਚੰਗੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਲੋਕਾਂ ਤੱਕ ਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ, ਨਿਆਈ ਘਰ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਰਸਤਾ ਸਾਡੇ ਲਈ ਲਿਆਓ। ਤੁਸੀਂ, ਮਨੁੱਖੋ, ਅਤਰੀ, ਪੰਜਜਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਨੂੰ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਕੀਤਾ, ਆਪਣੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ; ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਅਉਣ-ਪਉਣ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ, ਮਹਾਨ, ਨਿਯਮਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰੁਦ੍ਰਾ, ਸੂਰਜ, ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ, ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦਇਆ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਲੱਖਣ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਕਥਾ, ਸਦੀ-ਸਦੀ ਲਈ ਭਗਤਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।