ਜਦੋਂ ਨਵੀਂ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦਾ ਸੁਰਜ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਜੀਵਨ ਜਾਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਹਨੇਰਾ ਹਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਲਈ ਰਸਤਾ ਸਾਫ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਥਾਂ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ ਜਿੱਥੇ ਜੀਵਨ ਨਵਾਂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਭਗਤ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਗਾਇਕ ਚਮਕਦਾਰ ਉਸ਼ਾ ਦਾ ਜਸ਼ਨ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਅੱਜ, ਹੇ ਦਾਤਾਰ, ਆਪਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਚਮਕਾ, ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਸਾਨੂੰ ਲੰਮਾ ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਵੰਸ਼ ਦੇ। ਉਹ ਉਸ਼ਾਵਾਂ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਧਨ-ਧਾਨ ਅਤੇ ਵਿਰਲੇ ਵੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਭਗਤੀ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਵਾਤਾਵਰਨ ਵਾਂਗ, ਬੇਅੰਤ ਵਰਦੇਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਘੋੜੇ ਤੇ ਸੋਮਾ ਦੇ ਆਨੰਦ ਦੇਣ। ਉਸ਼ਾ, ਦੇਵੀਆਂ ਦੀ ਮਾਂ, ਅਦਿਤੀ ਦਾ ਚਿਹਰਾ, ਯਜਨਾ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ, ਮਹਾਨੀ, ਤੂੰ ਚਮਕ। ਪੁਰੋਹਿਤ ਲਈ ਸਤਿਕਾਰ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਸਾਡੀ ਉਸ਼ਾ ਬਣ; ਸਾਡੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੰਸ਼ ਦੇ, ਹੇ ਸਭ ਕੁਝ ਘੇਰਨ ਵਾਲੀ। ਉਸ਼ਾਵਾਂ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਵੀ ਸੁੰਦਰ ਦਾਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਲਿਆਉਂਦੀਆਂ ਹੋ, ਉਹ ਗਿਆਨੀਆਂ ਤੇ ਇੱਛਾਵਾਨਾਂ ਲਈ, ਮਿਤ੍ਰ, ਵਰੁਣ, ਅਦਿਤੀ, ਨਦੀ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਦਾਤਾਂ ਰੋਕਣ ਨਾ ਦੇਣ। ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲਾ ਮਹਾਨ ਤੇ ਆਪਣੀ ਜਨਤਾ ਨੂੰ ਸੁਖੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਉਸਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਸਾਡੀ ਸੰਗਤ ਦੇ ਦੋ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਚਾਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਸਭ ਨੂੰ ਪਾਲੇ ਤੇ ਨੁਕਸਾਨ ਤੋਂ ਬਚਾਏ। ਹੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਮਿਹਰ ਕਰ, ਸਾਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ; ਜਿਵੇਂ ਮਨੁ, ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ, ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਵਰ ਪਾਇਆ ਸੀ, ਅਸੀਂ ਵੀ ਉਹੀ ਤੇਰੀ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੀਏ। ਸਾਡੀ ਭਗਤੀ ਰਾਹੀਂ, ਹੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਚੰਗੀ ਨੀਤਿ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਸੁਖੀ ਕਰ, ਸਾਡੇ ਘਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ; ਅਸੀਂ ਇਹ ਹਵਨ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਸੱਦੇਂਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਤਿੱਖਾ, ਗਿਆਨੀ ਤੇ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਮਦਦਗਾਰ ਹੈ। ਉਸਦੀ ਕ੍ਰੋਧੀ ਦੂਰ ਰਹੇ, ਅਸੀਂ ਉਸਦੀ ਮਿਹਰ ਚੁਣਦੇ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਸੂਰ, ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਜਟਾਧਾਰੀ, ਤੇ ਤਿੱਖੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਉਹ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਚੰਗੀਆਂ ਦਵਾਈਆਂ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਆਸਰਾ, ਕਵਚ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਦੇਵੇ। ਇਹ ਬਚਨ ਮਾਰੁਤਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ, ਰੁਦ੍ਰ ਲਈ ਹੈ, ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਮਿੱਠਾ; ਉਹ ਅਮਰ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਮਰਤ ਲੋਕ ਦੀ ਰੋਟੀ ਦੇ, ਸਾਡੇ, ਸਾਡੇ ਬੱਚਿਆਂ ਤੇ ਪੋਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਮਿਹਰ ਕਰ। ਹੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਸਾਡੇ ਵੱਡੇ, ਛੋਟੇ, ਵਧ ਰਹੇ ਜਾਂ ਵਧੇਰੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾ। ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਜਾਂ ਮਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਮਾਰ, ਸਾਡੀ ਪਿਆਰੀ ਦੇਹ ਨੂੰ ਨਾ ਲੁੰਘਾ। ਸਾਡੇ ਪੁੱਤਰ, ਵੰਸ਼, ਜੀਵਨ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਜਾਂ ਘੋੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਕਰ। ਸਾਡੇ ਵਿਰਲੇ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਮਾਰ, ਹੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਰੁਦ੍ਰ; ਅਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਰੀ ਹਵਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਗਾਂਵਾਂ ਵਾਲੇ ਵਾਂਗ ਤੇਰੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਮਾਰੁਤਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਿਹਰ ਦੇ। ਤੇਰੀ ਚੰਗੀ ਸੋਚ ਬੜੀ ਮੰਗਲਮਈ ਤੇ ਦਇਆਵਾਨ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਚੁਣਦੇ ਹਾਂ। ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ, ਹੇ ਵਿਰਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਗਾਵਾਂ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਮਾਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੇ; ਤੇਰੀ ਦਇਆ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਰਹੇ। ਸਾਨੂੰ ਬਚਾ, ਸਾਡੀ ਵਕਾਲਤ ਕਰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ; ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਰੱਖਿਆ ਦੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ। ਅਸੀਂ ਉਸ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਸਾਡਾ ਮਦਦਗਾਰ ਹੈ; ਉਹ ਮਾਰੁਤਾਂ ਸਮੇਤ ਸਾਡੀ ਅਰਦਾਸ ਸੁਣੇ। ਮਿਤ੍ਰ, ਵਰੁਣ, ਅਦਿਤੀ, ਨਦੀ, ਧਰਤੀ ਜਾਂ ਅਕਾਸ਼ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਉਣ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਚਮਕਦਾਰ ਚਿਹਰਾ ਉਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਮਿਤ੍ਰ, ਵਰੁਣ ਤੇ ਅਗਨੀ ਦੀ ਅੱਖ ਹੈ। ਉਹ ਅਕਾਸ਼, ਧਰਤੀ ਤੇ ਮੱਧਲੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਸੂਰਜ ਸਾਰਿਆਂ ਚਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਖੜਿਆਂ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋਕੇ, ਉਸ਼ਾ ਦੇਵੀ ਵੱਲ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਨੌਜਵਾਨ ਪਿੱਛੋਂ ਕੁੜੀ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਜੁੱਤੀਆਂ ਜੋੜਦੇ ਹਨ, ਸਭ ਚੰਗੇ ਲਈ। ਸੂਰਜ ਦੇ ਘੋੜੇ ਸੁਭਾਗੇ, ਪੀਲੇ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹਨ, ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਚਲਣ ਵਾਲੇ। ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸੂਰਜ ਦੀ ਦਿਵਤਾ ਹੈ, ਇਹਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਜੋ ਰਚਨਹਾਰ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿਚ ਵਿਛੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹਦੇ ਪੀਲੇ ਘੋੜੇ ਜੁੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਰਾਤ ਆਪਣਾ ਚੋਲਾ ਪਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਅਕਾਸ਼ ਦੀ ਗੋਦ ਉੱਤੇ, ਸੂਰਜ ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦਾ ਰੂਪ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਤਾਕਤ ਅੰਤਹੀਨ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਦੂਜੀ ਹਨੇਰੀ; ਪੀਲੇ ਘੋੜੇ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਲਿਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅੱਜ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਸੂਰਜ ਉੱਗਣ ਤੇ ਸਾਨੂੰ ਪਾਪ ਤੇ ਦੋਸ਼ ਤੋਂ ਬਚਾਓ। ਮਿਤ੍ਰ, ਵਰੁਣ, ਅਦਿਤੀ, ਨਦੀ, ਧਰਤੀ ਜਾਂ ਅਕਾਸ਼ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਉਣ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਫੈਲਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਥ ਰਾਹੀਂ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਬੱਚੇ ਦੀ ਵਿਆਹਤਾ ਲੈ ਆਏ, ਜੰਗ ਦੇ ਸਾਥੀ ਵਾਂਗ। ਸੋਨੇ ਦੇ ਤੇਜ਼, ਤੇਜ਼ ਦੌੜਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਜਾਂ ਦੇਵ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਦਾ ਖੱਚਰ ਯਮ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਆਇਆ। ਤੁਗ੍ਰ ਨੇ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਨੂੰ ਭੁਜਯੁ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਸੱਦਿਆ, ਜਦੋਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀਆਂ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸਨ, ਉਸਨੂੰ ਵਾਤਾਵਰਨ ਪਾਰ ਲੈ ਗਏ। ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ, ਉੱਡਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਭੁਜਯੁ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ, ਦੂਰਲੇ ਕੰਢੇ, ਤਿੰਨ ਰਥਾਂ, ਸੌ ਪਹੀਏ, ਛੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਲੈ ਗਏ। ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਥੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਦਿਖਾਈ; ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਆਧਾਰ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ, ਤੁਸੀਂ ਭੁਜਯੁ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸੌ ਚਪੂਆਂ ਵਾਲੀ ਨੌਕਾ 'ਚ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਨੇ ਯਮ ਨੂੰ ਚਿੱਟਾ ਘੋੜਾ ਦਿੱਤਾ, ਬਹੁਤ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਸਦਾ ਭਲਾਈ ਲਈ। ਇਹ ਤੁਹਾਡੀ ਵੱਡੀ ਤੇ ਯੋਗ ਦਾਤ ਸੀ; ਉਹ ਮਹਾਨ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਯਾਦ ਕਰਨਯੋਗ, ਇਨਾਮ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ, ਪਾਜਰਿਆ ਤੇ ਕਕਸ਼ੀਵਤ ਲਈ, ਖਜ਼ਾਨਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ; ਤੁਸੀਂ ਵੱਡੇ ਘੋੜੇ ਦੇ ਖੁਰ ਤੋਂ ਸੌ ਮਟਕੀਆਂ ਮਦਿਰਾ ਵਗਾਈ। ਤੁਸੀਂ ਠੰਢ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਉਸਨੂੰ ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲੀ ਤਾਕਤ ਦਿੱਤੀ; ਅਤ੍ਰੀ, ਜੋ ਬੇਸਹਾਰਾ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਬਚਾਇਆ। ਤੁਸੀਂ, ਨਾਸਤਿਆ, ਦੂਰਲੇ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ; ਤੁਸੀਂ ਟੇਢੇ ਕੰਢੇ ਵਾਲੇ ਕੂਏ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ; ਪਾਣੀਆਂ ਵਗੀਆਂ, ਗੋਤਮ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਧਨ ਲਈ, ਉਸਦੀ ਤਰਸ ਬੁਝਾਉਣ। ਤੁਸੀਂ, ਨਾਸਤਿਆ, ਜੀਊਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਨੂੰ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਛੁਡਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੱਪੜੇ ਤੋਂ; ਤੁਸੀਂ ਚ੍ਯਵਨ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜੀਵਨ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ, ਹੈਰਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਉਸਨੂੰ ਕੁੜੀਆਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਬਣਾਇਆ। ਇਹ, ਹੇ ਨਾਸਤਿਆ, ਤੁਹਾਡੀ ਯੋਗ ਤੇ ਇੱਛਤ ਵਰ ਹੈ, ਤੁਹਾਡੀ ਰੱਖਿਆ; ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਜਾਣ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਲੁਕਾਈ ਹੋਈ ਦਾਤ, ਉਪਾਸਨਾ ਲਈ ਲਿਆਏ। ਮੈਂ ਇਹ ਘੋਸ਼ਣਾ ਖੁੱਲ੍ਹੇਆਮ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਮੀਂਹ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਜਦ ਦਧਿਅੰਜ ਅਥਰਵਣ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਘੋੜੇ ਦੇ ਸਿਰ ਰਾਹੀਂ, ਜੋ ਉਹ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਦੱਸਿਆ। ਪੁਰਭੁਜਾ, ਦਾਤਾਰ, ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੱਡੀ ਮਦਦ ਲਈ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਯਾਦ ਕੀਤਾ; ਤੁਸੀਂ ਸੁਣਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਵਧਰੀ ਦੀ ਵਾਈਫ ਤੋਂ, ਤੇ ਸੋਨੇ ਵਾਲੀ ਹੱਥ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨੋ। ਤੁਸੀਂ ਬੈਠੇ ਪੰਛੀ ਨੂੰ ਭੇਡੀਆ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਛੁਡਾਇਆ, ਹੇ ਨਾਸਤਿਆ; ਤੁਸੀਂ, ਦਾਤਾਰ, ਦੁਖੀ ਕਵੀ ਨੂੰ ਵੀ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬਣਾਇਆ। ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਆਪਣਾ ਪਰ ਕੱਟਦਾ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਵਿਸਪਲਾ ਦੀ ਲੱਤ ਰਾਤ ਦੇ ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਕੱਟੀ; ਤੁਸੀਂ ਤੁਰੰਤ ਉਸਦੇ ਲਈ ਲੋਹਾ ਦੀ ਲੱਤ ਲਾਈ, ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਧਨ ਦੀ ਦੌੜ ਵਿੱਚ ਇਨਾਮ ਜਿੱਤ ਸਕੇ। ਤੁਸੀਂ ਅੰਨੇ ਰਿਜਰਾਸ਼ਵ ਨੂੰ ਸੌ ਭੇਡਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ; ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਅੰਨਾ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ, ਹੈਰਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਚਿਕਿਤਸਕ, ਉਸਦੀ ਅੱਖਾਂ ਮੁੜ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਸੂਰਜ ਦੀ ਧੀ, ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨੋ, ਤੁਹਾਡੇ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹੀ, ਕਾਰੀਗਰ ਦੀ ਕਲਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ, ਆਪਣੇ ਘੋੜੇ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੀ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਵਿਚ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨੋ, ਉਸਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸਾਂਝੀ ਕੀਤੀ। ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਆਏ, ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨੋ, ਦਿਵੋਦਾਸ ਤੇ ਭਰਦਵਾਜ ਲਈ ਰੋਸ਼ਨੀ ਲੈ ਕੇ, ਤੁਹਾਡਾ ਰਥ, ਸਾਂਡ ਤੇ ਡਾਲਫਿਨ ਜੋੜ ਕੇ, ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਲਿਆਇਆ, ਮਿਲ-ਝੁਲ ਕੇ ਚੱਲਦਾ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰੋਜ਼ ਦੀ ਨਵੀਂ ਰੋਸ਼ਨੀ, ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਦੀਆਂ ਕਰਾਮਾਤਾਂ, ਸਾਨੂੰ ਜੀਵਨ, ਰੱਖਿਆ, ਧਨ, ਤੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।