ਅਸ਼ਵਿਨ ਕੁਮਾਰਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਕਥਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਰੱਖਿਆ ਦੇ ਵਰਦਾਨ ਨਾਲ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਕਮਜ਼ੋਰ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਪਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਨੌਜਵਾਨ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਾ ਪਹੁੰਚਾ ਦੇਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਪਿਆਰੀ ਮਧੁਰਤਾ ਸਰਸ ਤੱਕ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹੋ ਹੀ ਰੱਖਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਗੋਧਨ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਸਪਰਧਾ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਰਥਾਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਅਸ਼ਵਿਨ, ਤੁਸੀਂ ਕutsa, Arjuneya, Turviti, Dabhiti, Dhvasanti ਅਤੇ Purushanti ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਚੁੱਕੇ ਹੋ, ਉਹੀ ਰੱਖਿਆ ਅੱਜ ਸਾਨੂੰ ਵੀ ਦਿਓ। ਫਿਰ, ਕਥਾਵਾਚਕ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਕੋਲੋਂ ਕਾਮਯਾਬ ਬੋਲੀ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅੱਜ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਇਨਾਮ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਸਪਰਧਾ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਬਣਨ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ, ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਅਸ਼ਵਿਨ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਮਿਤ੍ਰ, ਵਰੁਣ, ਅਦਿਤੀ, ਨਦੀ, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਉਣ। ਇਸ ਤੋ ਬਾਅਦ, ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦਾ ਆਉਣਾ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਅਤੇ ਦੂਰ-ਦਰਸ਼ੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸਵੀਤ੍ਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕਿਰਿਆ ਲਈ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਇਉਂ ਰਾਤ ਭੋਰ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਚਿੱਟੇ ਬਛੜਿਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਕਾਲੇ ਗ੍ਰਿਹ ਵੱਖਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦੋ ਅਮਰ ਭੈਣਾਂ, ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ, ਆਪਣੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਦੋਨੋ ਭੈਣਾਂ ਦਾ ਰਸਤਾ ਇੱਕੋ ਹੈ, ਪਰ ਹਰ ਇੱਕ ਆਪਣੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਲਦੀ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਨਿਰਦੇਸ਼ਿਤ। ਉਹ ਆਮਣ-ਸਾਮਣ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ, ਨਾ ਹੀ ਇਕੱਠੀਆਂ ਖੜੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ; ਰਾਤ ਤੇ ਭੋਰ, ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੱਖਰੇ, ਪਰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹਨ। ਚਮਕਦਾਰ ਭੋਰ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਗੇ ਬਚਨਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦੀ ਹੋਵੇ, ਜਾਦੂਈ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੂੰ ਘਰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਚੁਸਤ ਭੋਰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਭੋਰ, ਜੋ ਵਕਰੀ ਰਾਹ ਨੂੰ ਸੀਧਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਧਨ-ਲਾਲਚੀ ਨੂੰ ਲਾਭ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਘੱਟ ਵੇਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਵਿਸ਼ਾਲ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਖੋਲ੍ਹਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੀਵਨ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਧੀ, ਚਮਕਦਾਰ ਪਹਿਨਾਵੇ ਵਿੱਚ ਨੌਜਵਾਨ ਨਾਰੀ ਵਾਂਗ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਧਨ ਦੀ ਮਾਲਕਾ, ਅੱਜ ਇੱਥੇ ਚਮਕ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਚੱਲਦੀ ਹੈ, ਅਮਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪਹਿਲੀ ਆਉਣ ਵਾਲੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਭੋਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਮਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਦੁਬਾਰਾ ਜਗਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਤੂੰ, ਭੋਰ, ਹਵਨ ਲਈ ਅੱਗ ਜਗਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਅੱਖ ਖੋਲ੍ਹਦੀ ਹੈ, ਸੋਏ ਹੋਏ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਦ ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈਂ। ਕਿੰਨੀ ਭੋਰਾਂ ਲੰਘ ਚੁੱਕੀਆਂ, ਕਿੰਨੀਆਂ ਹੋਰ ਆਉਣਗੀਆਂ? ਉਹ ਪਹਿਲਿਆਂ ਦੀ ਪੀੜੀ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਚਮਕਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੈ, ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਹਿਲੀਆਂ ਭੋਰਾਂ ਦੇਖ ਚੁੱਕੇ, ਉਹ ਚਲੇ ਗਏ, ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਇਸ ਭੋਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਹੇ ਹਾਂ; ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਵੀ ਆਪਣਾ ਰਸਤਾ ਲੈਣਗੇ। ਭੋਰ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਥਾਮਦੀ ਹੈ, ਧਰਮ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਮਿੱਠਾ ਬੋਲ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਸੁਭ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਦੇਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਿਨਾਂ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦੀ ਆਈ ਹੈ, ਅੱਜ ਵੀ ਇਸ ਨੇ ਰੋਸ਼ਨੀ ਫੈਲਾ ਦਿੱਤੀ। ਹੁਣ, ਜਦ ਉਹ ਚੜ੍ਹਦੀ ਹੈ, ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਓਹ ਅਜਰ, ਅਮਰ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਮਰਜੀ ਨਾਲ ਚੱਲਦੀ ਹੈ। ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਹਨੇਰਾ ਹਟਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਕਾਲਾ ਪਾਸਾ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਲਾਲ ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਸ਼ਾ ਚੰਗਾ ਜੋੜਿਆ ਰਥ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਧਨ ਤੇ ਇੱਛਤ ਵਸਤਾਂ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਲਈ ਚਮਕਦਾਰ ਨਿਸ਼ਾਨ ਬਣਦੀ ਹੈ। ਪਿਛਲੀਆਂ ਭੋਰਾਂ ਦੀ ਮਿਸਾਲ, ਉਸ਼ਾ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। "ਉਠੋ, ਜੀਉਂਦਾ ਆ ਗਿਆ, ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਰੋਸ਼ਨੀ ਅੱਗੇ ਵਧੀ। ਸੂਰਜ ਦੇ ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਰਸਤਾ ਸਾਫ ਹੋ ਗਿਆ; ਅਸੀਂ ਉਥੇ ਆ ਗਏ ਜਿੱਥੇ ਜੀਵਨ ਨਵਾਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।" ਭਾਵੁਕ ਕਵੀ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਉਸ਼ਾ ਦੀ ਸਿਫਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਭੋਰਾਂ, ਜੋ ਗੋਧਨ ਤੇ ਵੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਉਪਾਸਕ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਵਾਯੂ ਦੇ ਤੋਹਫਿਆਂ ਵਾਂਗ ਦਾਤਾਂ ਵੰਡਦੀਆਂ ਹਨ; ਘੋੜੇ ਤੇ ਸੋਮਾ ਦਾ ਆਨੰਦ ਦੇਣ। ਉਸ਼ਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਂ, ਅਦਿਤੀ ਦਾ ਚਿਹਰਾ, ਯਜਨਾ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ, ਮਹਾਨ, ਅੱਜ ਚਮਕ। ਪੁਰੋਹਿਤ ਲਈ ਸਤਿਕਾਰ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰ, ਸਾਡੇ ਵੰਸ਼ ਲਈ ਪੁੱਤਰ ਦਿਓ, ਸਭ ਕੁਝ ਘੇਰਨ ਵਾਲੀ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਤੂੰ, ਭੋਰ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਤੇ ਇੱਛਾਵਾਨਾਂ ਲਈ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਤੋਹਫਾ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਮਿਤ੍ਰ, ਵਰੁਣ, ਅਦਿਤੀ, ਨਦੀ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਨਾ ਰੋਕਣ। ਹੁਣ ਕਥਾ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਜਪ ਤੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਰੁਦ੍ਰ, ਜੋ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਜਟਾਧਾਰੀ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਜਨਤਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਦੋ ਪੈਰ ਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਚਾਰ ਪੈਰ ਵਾਲਿਆਂ ਸਭ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੇ ਪਾਲਣਾ ਦੇਵੇ। "ਹੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰ, ਸਾਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਮਨੂ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਜੋ ਵਰ ਮਿਲਿਆ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਵੀ ਤੇਰੇ ਰਾਹੀਂ ਮਿਲੇ।" ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਲਈ, ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਡੀਆਂ ਘਰ-ਗ੍ਰਿਹਸਥੀਆਂ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖੇ। "ਹੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਤੂੰ ਜੋ ਤੀਖਾ, ਗਿਆਨੀ ਅਤੇ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਕ ਹੈਂ, ਸਾਨੂੰ ਬਚਾ। ਤੇਰੀ ਕ੍ਰੋਧੀ ਦੂਰ ਹੋਵੇ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਦਇਆ ਚੁਣਦੇ ਹਾਂ।" ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਸੂਰ, ਲਾਲ, ਜਟਾਧਾਰੀ, ਹਥੀਂ ਔਖਧੀਆਂ ਵਾਲੇ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਆਸ਼ਰਾ, ਕਵਚ ਅਤੇ ਰੱਖਿਆ ਦੇਵੇ। "ਹੇ ਅਮਰ, ਮਰਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਭੋਜਨ ਦੇ, ਸਾਡੇ ਲਈ, ਸਾਡੇ ਬੱਚਿਆਂ ਅਤੇ ਵੰਸ਼ ਲਈ ਦਇਆ ਕਰ। ਸਾਡੇ ਵੱਡੇ, ਛੋਟੇ, ਉਗਦੇ ਜਾਂ ਵਧੇਰੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾ, ਨਾ ਹੀ ਪਿਤਾ-ਮਾਤਾ ਨੂੰ। ਸਾਡੀਆਂ ਪ੍ਰੀਤਮ ਦੇਹਾਂ ਨੂੰ ਰੱਖ।" "ਸਾਡੇ ਬੱਚਿਆਂ, ਜੀਵਨ, ਪਸ਼ੂਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾ। ਸਾਡੇ ਨਾਇਕਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਮਾਰ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।" "ਚਰਵਾਹੇ ਵਾਂਗ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਿਫਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਮਾਰੁਤਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ, ਆਪਣੀ ਦਇਆ ਦੇ। ਤੇਰਾ ਸ਼ੁਭ ਸੋਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਦਇਆਲੂ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਚੁਣਦੇ ਹਾਂ।" "ਤੇਰੀ ਦਇਆ ਗੋ-ਹੱਤਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ-ਹੱਤਿਆਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੇ, ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਮਹਿਰਬਾਨੀ ਹੋਵੇ। ਸਾਡੇ ਲਈ ਬੋਲ, ਸਾਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦੇ।" "ਸਾਡੀ ਸਤਿਕਾਰ ਭਰੀ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣ, ਮਾਰੁਤਾਂ ਸਮੇਤ ਰੁਦ੍ਰ ਸਾਡੀ ਅਰਦਾਸ ਸੁਣੇ। ਮਿਤ੍ਰ, ਵਰੁਣ, ਅਦਿਤੀ, ਨਦੀ, ਧਰਤੀ, ਆਕਾਸ਼ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਉਣ।" ਹੁਣ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਚਮਕਦਾਰ ਚਿਹਰਾ ਉੱਭਰ ਆਇਆ, ਜੋ ਮਿਤ੍ਰ, ਵਰੁਣ ਅਤੇ ਅਗਨੀ ਦੀ ਅੱਖ ਹੈ। ਇਹ ਆਕਾਸ਼, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਸੂਰਜ ਸਾਰੀ ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਖਲੋਣ ਵਾਲੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹੈ। ਸੂਰਜ, ਚਮਕਦਾਰ, ਭੋਰ ਦੇਵੀ ਵੱਲ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਨੌਜਵਾਨ ਪਿੱਛੋਂ ਨਾਰੀ ਵੱਲ ਵਧੇ। ਉਥੇ, ਮਨੁੱਖ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਜੋਤ ਜੋੜਦੇ ਹਨ, ਹਰੇਕ ਚੰਗਾਈ ਲਈ। ਸੂਰਜ ਦੇ ਘੋੜੇ ਸੁਭ, ਪੀਲੇ ਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਹਨ, ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਚਲਣ ਵਾਲੇ। ਉਹ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਲੰਘ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹੀ ਸੂਰਜ ਦੀ ਦਿਵਤਾ ਹੈ, ਇਹੀ ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਜੋ ਨਿਰਮਾਤਾ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿਚ ਵਿਚਕਾਰ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਜਦ ਉਸਦੇ ਪੀਲੇ ਘੋੜੇ ਆਸਨ ਤੋਂ ਜੋੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਰਾਤ ਉਸ ਲਈ ਆਪਣਾ ਕਾਲਾ ਚੋਲਾ ਵਿਛਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ, ਭੋਰ ਦੀ ਚਮਕ, ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ, ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ ਜੀਵਨ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।