ਇਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਹਾਨ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ ਤੇ ਫੈਲਾਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਪਹਾੜ ਨੂਂ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਕੇ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੇ ਸੱਪ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਡਾਲਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਤੇ ਜੀਵਨ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਇੰਦਰ, ਜੋ ਸਦਾ ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ ਅਤੇ ਦੱਸਿਉਆਂ ਦੇ ਕਿਲਿਆਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੇ ਵਜਰ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਆਰੀਆਂ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਤੇ ਤਾਕਤ ਵਧ ਗਈ। ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਕਈ ਯੁੱਗਾਂ ਤੋਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਦਾਤਾ ਦਾ ਜਿਕਰ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਵੇਖੋ, ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਰੱਖੋ—ਉਸ ਨੇ ਗਾਂਵਾਂ, ਘੋੜੇ, ਬੂਟੇ, ਪਾਣੀ ਤੇ ਜੰਗਲ ਲੱਭ ਲਏ। ਆਓ, ਅਸੀਂ ਸੋਮਾ ਰਸ ਇੰਦਰ ਲਈ ਨਿਚੋੜੀਏ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਚੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਧਨ-ਵੰਡਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਵੱਡਾ ਵਿਰਤ ਕਰਮ ਕੀਤਾ ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਸੋਇਆ ਹੋਇਆ ਸੱਪ ਜਗਾਇਆ। ਉਸ ਦੀ ਇਸ ਜਿੱਤ ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਪੰਛੀਆਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੁਸ਼ਣ, ਪਿਪਰੂ, ਕੁਯਵ ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਅਤੇ ਸ਼ੰਬਰ ਦੇ ਨਿਨਵੇਂ ਕਿਲ੍ਹੇ ਤੋੜ ਦਿਤੇ, ਤਦ ਅਸੀਂ ਮਿਤ੍ਰ, ਵਰੁਣ, ਅਦਿਤੀ, ਸਿੰਧੂ, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਲਈ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚੇ। ਇੰਦਰ ਦਾ ਅਸਥਾਨ ਆਪਣੇ ਥਾਂ 'ਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਉੱਥੇ ਬੈਠਦਾ ਹੈ, ਬਲਵਾਨ ਸਾਂਡ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ। ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਜੂੜੇ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿਓ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਰਾਮ ਕਰਨ ਦਿਓ, ਤੇ ਰਥਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਮ ਵੱਲ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਲਈ ਰੱਖ ਦਿਓ। ਲੋਕ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਦਾਸਾ ਦੀ ਕ੍ਰੋਧਤਾ ਹਟਾ ਕੇ ਆਰਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਆਪਣੀ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਪਾਣੀ ਉੱਤੇ ਫੇਨ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਕੁਯਵ ਦੀ ਨਵੀਂ ਵਿਆਹੀ ਹੋਈ ਵਧੂ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਦੋ ਉੱਚੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਨਾਭੀ ਨੂੰ ਜੋੜਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਤੇਜ਼, ਵਜਰਧਾਰੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਦੁੱਧ ਵਾਂਗ ਪਾਣੀ ਵੰਡਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਰਾਹਨੁਮਾਈ ਦੂਰੋਂ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਸਿੱਧਾ ਦਾਸਯੁ ਦੇ ਘਰ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਦਾਤਾ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਤੋਂ ਵੰਚਿਤ ਨਾ ਕਰ। ਸੂਰਜ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਇੰਦਰ ਸਾਨੂੰ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਸੁਖ ਤੇ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਦੇਵੇ। ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਤੋਂ ਨਾ ਹਟਾ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਰੱਖ। ਅਸੀਂ ਸੋਚਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਸਾਡੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਲਈ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਕਰ। ਹੇ ਵਧ-ਵਧ ਆਹੁਣ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਭੁੱਖਾ ਨਾ ਛੱਡ, ਨਾ ਹੀ ਸਾਨੂੰ ਰੋਟੀ ਤੋਂ ਵੰਚਿਤ ਕਰ। ਸਾਨੂੰ ਨਾ ਮਾਰ, ਨਾ ਦੂਰ ਕਰ, ਨਾ ਹੀ ਸਾਡਾ ਪਿਆਰਾ ਭੋਜਨ ਲੈ ਜਾ। ਸਾਡੇ ਅੰਡੇ ਨਾ ਤੋੜ, ਨਾ ਸਾਡੇ ਭਾਂਡੇ ਤੋੜ, ਹੇ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਜੰਮੇ ਹੋਏ ਦਾਤਾ। ਲੋਕ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਆ ਜਾ, ਸੋਮਾ ਨਿਚੋੜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਪੀ। ਆਪਣਾ ਪੇਟ ਭਰ ਕੇ ਪੀ, ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਸਾਡੀ ਅਰਦਾਸ ਸੁਣ। ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਬਾਜ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੌੜਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਹੀਏ ਵਾਲੇ ਰਸਤੇ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬਿਜਲੀ ਹੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਦੋ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਲੱਭਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੱਭ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਨਵੀਂ ਵਿਆਹੀ ਆਪਣਾ ਪਤੀ ਲੱਭ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਗਾਂ ਦੁੱਧ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਆਪਣਾ ਸਰਵੋਤਮ ਤੱਤ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਮੈਂ ਉਹ ਦੋ ਦੁਨੀਆਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਉਹ ਬਿਨਾ ਸੂਰਜ ਵਾਲਾ ਨਗੀਨ ਨ ਗਿਰ ਜਾਵੇ; ਅਸੀਂ ਕਦੇ ਸੋਮਾ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਖਾਲੀਪਨ ਵਿੱਚ ਨਾ ਰਹੀਏ। ਮੈਂ ਉਹ ਦੋ ਦੁਨੀਆਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਆਖਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਆਖਰੀ ਯਜਨਾ ਕਿੱਥੇ ਹੈ; ਦੂਤ ਇਸ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰੇਗਾ। ਪੁਰਾਣੀ ਰੀਤ ਕਿੱਥੇ ਗਈ? ਹੁਣ ਕੌਣ ਇਸਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਹੈ? ਮੈਂ ਉਹ ਦੋ ਦੁਨੀਆਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ। ਉਹ ਦੇਵਤੇ ਜੋ ਤਿੰਨ ਚਮਕਦੀਆਂ ਲੋੜਾਂ ਵਿੱਚ ਹਨ—ਕਦੋਂ ਸਹੀ, ਕਦੋਂ ਗਲਤ? ਪੁਰਾਣਾ ਹਵਨ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਮੈਂ ਉਹ ਦੋ ਦੁਨੀਆਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਕਦੋਂ ਸੱਚ ਦਾ ਆਧਾਰ ਫੜਾਂਗੇ? ਕਦੋਂ ਵਰੁਣ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਮਿਲੇਗੀ? ਕਦੋਂ ਅਰੀਅਮਨ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦਾ ਰਸਤਾ ਪਾਰ ਕਰਾਂਗੇ? ਮੈਂ ਉਹ ਦੋ ਦੁਨੀਆਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਉਹ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਯਜਨਾ ਤੇ ਬੋਲਿਆ। ਧਨਵਾਨ ਮੈਨੂੰ ਰੋਕਦੇ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਭੇੜੀਆ ਹਿਰਨ ਲਈ ਪਿਆਸਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਮੇਰਾ ਦਾਅਵਾ ਇਹ ਦੋ ਦੁਨੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੋਂ ਸਾੜਦੇ ਹਨ, ਵਿਰੋਧੀ ਪਤਨੀਆਂ ਵਾਂਗ। ਜਿਵੇਂ ਚੂਹਾ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਕਤਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਕਟਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਸੌ-ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ; ਮੇਰਾ ਦਾਅਵਾ ਇਹ ਦੋ ਦੁਨੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਸੱਤ ਰੇਸ਼ਮੇ ਇੱਥੇ ਹਨ, ਤੇ ਉੱਥੇ ਮੇਰਾ ਨਾਭੀ ਖਿੱਚਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਤ੍ਰਿਤਾ ਇਹ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਜਾਣਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਰਿਸ਼ਤੇ ਲਈ ਪੁਕਾਰਦਾ ਹੈ। ਮੇਰਾ ਦਾਅਵਾ ਇਹ ਦੋ ਦੁਨੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਪੰਜ ਬਲਦ ਵੱਡੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹਨ। ਉੱਥੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਆਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਮੇਰਾ ਦਾਅਵਾ ਇਹ ਦੋ ਦੁਨੀਆਂ ਹਨ। ਸੁੰਦਰ ਪੰਖ ਵਾਲੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਵਿਚਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਹਨ। ਉਹ ਰਸਤੇ ਰੋਕਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਭੇੜੀਆ ਵੱਡੇ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਲੰਘਦਾ ਹੈ। ਮੇਰਾ ਦਾਅਵਾ ਇਹ ਦੋ ਦੁਨੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਨਵਾਂ, ਲਾਭਕਾਰੀ ਸਤੂਤੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖੀ ਗਈ ਹੈ। ਦਰਿਆ ਸੱਚ ਨੂੰ ਵਹਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਸੂਰਜ ਨੇ ਹਕੀਕਤ ਨੂੰ ਫੈਲਾਇਆ ਹੈ। ਮੇਰਾ ਦਾਅਵਾ ਇਹ ਦੋ ਦੁਨੀਆਂ ਹਨ। ਹੇ ਅਗਨੀ, ਤੇਰੀ ਇਹ ਸਤੂਤੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮਨਜ਼ੂਰ ਹੋਵੇ। ਤੂੰ ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ ਸਾਡੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰ; ਸਾਨੂੰ ਰਸਤਾ ਵਿਖਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਮੇਰਾ ਦਾਅਵਾ ਇਹ ਦੋ ਦੁਨੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਪੁਜਾਰੀ ਵਜੋਂ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ, ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਅਗਨੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਹਵਨ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਗਿਆਨਵਾਨ ਦੇਵਤਾ, ਹੋਰਾਂ ਵਿੱਚੋ। ਪੁਜਾਰੀ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਵਰੁਣ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਅਸੀਂ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਨਾਲ ਵਿਚਾਰ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਹੈ; ਨਵਾਂ ਸੱਚ ਜਨਮ ਲਏ। ਉਹ ਰਸਤਾ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਨੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਬਣਾਇਆ, ਆਖਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਕਦੇ ਇਸ ਨੂੰ ਲੰਘਿਆ ਨਹੀਂ; ਮਾਣਵ ਇਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ। ਤ੍ਰਿਤਾ, ਜਿਹਨੂੰ ਕੂਏ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਦਦ ਲਈ ਪੁਕਾਰਿਆ। ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਸੁਣਿਆ, ਮੁਸ਼ਕਲ ਨੂੰ ਆਸਾਨ ਤੇ ਖੁੱਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਲਾਲ ਰੰਗ ਦਾ ਭੇੜੀਆ ਮੈਨੂੰ ਇਕ ਵਾਰੀ ਰਸਤੇ ਤੇ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਥੱਲੇ ਥਾਂ ਤੋਂ ਉੱਠਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਰਥ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਤੋਂ ਕਾਰੀਗਰ ਉੱਠਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਅੰਕੁਸ਼ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਭ ਸੱਭਾ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਵਧਾਂਗੇ, ਸਾਰੇ ਵਿਰਲੇ। ਮਿਤ੍ਰ, ਵਰੁਣ, ਅਦਿਤੀ, ਸਿੰਧੂ, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਉਣ। ਅਸੀਂ ਇੰਦਰ, ਮਿਤ੍ਰ, ਵਰੁਣ, ਅਗਨੀ, ਮਾਰੁਤ, ਅਦਿਤੀ, ਵਸੁ, ਤੇ ਹੋਰ ਦਾਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਾਡੀ ਮਦਦ ਲਈ ਸੱਦਦੇ ਹਾਂ। ਹੇ ਵਸੁ, ਹੇ ਦਾਤਿਆਂ, ਸਾਨੂੰ ਹਰ ਮੁਸ਼ਕਲ ਤੋਂ ਰਥ ਵਾਂਗ ਬਚਾ ਲਵੋ। ਅਦਿਤਿਆ ਆਉਣ, ਸਾਰਵਭੌਮ ਰੱਖਿਆ ਲਈ; ਦੇਵਤਾ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਵਿੱਚ ਸਾਡੀ ਮਦਦ ਕਰਨ। ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ, ਸਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ; ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਪੁੱਤਰੀਆਂ, ਜੋ ਸੱਚ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆਂ ਹਨ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ। ਅਸੀਂ ਨਰਸ਼ੰਸਾ, ਇਨਾਮ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਤਾਕਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਹੀਰਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਪੂਸ਼ਣ ਨੂੰ ਅਸੀਸਾਂ ਨਾਲ ਲੱਭਦੇ ਹਾਂ। ਹੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਸਾਡਾ ਰਸਤਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਸਾਨ ਕਰ, ਸਾਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ। ਜੋ ਮਨੂ ਨੇ ਚਾਹਿਆ, ਅਸੀਂ ਉਹੀ ਲੱਭਦੇ ਹਾਂ। ਹੇ ਵਸੁ, ਹੇ ਦਾਤਿਆਂ, ਸਾਨੂੰ ਹਰ ਮੁਸ਼ਕਲ ਤੋਂ ਰਥ ਵਾਂਗ ਬਚਾ ਲਵੋ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ, ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ, ਸੁਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਸੱਚ ਦੀ ਖੋਜ ਕੀਤੀ।