ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਯज्ञ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਥੇ ਸਭ ਨੇ ਜਾਤਵੇਦਸ ਅੱਗ ਨੂੰ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਵੱਡੀ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਵਡਿਆਈ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਅੱਗ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਜੋਤੀਆਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੱਕ ਹਮਾਰੇ ਹਵਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਜੋਤੀਆਂ ਸਾਡੀ ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਦੇਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਇੱਕ ਚਿੱਟੀ ਗਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਆਈ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ, ਪਿਤਾ ਵਲ ਵਧੀ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੇ ਚਲਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀ ਜਾਂਦੀ ਰਹੀ, ਸਾਹ ਲੈਂਦੀ ਤੇ ਛੱਡਦੀ ਰਹੀ। ਮਹਾਨ ਬਲਦ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਗਾਂ ਤੀਹ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਸਵੇਰ ਹੋਣ ਤੇ, ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਆਉਣ ਨਾਲ, ਬੋਲੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲ ਪੈਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵੀ ਅਜਿਹੀ ਹੀ ਅਦਭੁਤ ਸੀ। ਕ੍ਰਮ ਅਤੇ ਸਤਿ ਤਪ ਤੋਂ ਜੰਮੇ। ਉਥੋਂ ਰਾਤ ਪੈਦਾ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਰਾਤ ਤੋਂ ਵਹਿੰਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਨਿਕਲਿਆ। ਸਮੁੰਦਰ ਅਤੇ ਵਗਦੇ ਜਲ ਤੋਂ ਸਾਲ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ, ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਵੰਡਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਜੋ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਬਣਿਆ। ਉਸ ਸਿਰਜਣਹਾਰੇ ਨੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਚੰਦ ਨੂੰ ਥਾਪਿਆ, ਅਸਮਾਨ, ਧਰਤੀ, ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਅਤੇ ਉੱਚੇ ਲੋਕ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੇ। ਇਸ ਸਭ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਅਗਨੀ, ਜੋ ਹਰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਲਦੀ ਹੈ, ਸਭ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਵੇਦੀ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਬਖ਼ਸ਼ਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸਭ ਨੂੰ ਸਨੇਹਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ—ਤੁਸੀਂ ਇਕੱਠੇ ਚਲੋ, ਇਕੱਠੇ ਬੋਲੋ, ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਮੱਤਾਂ ਇਕ ਹੋਣ। ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਪੁਰਾਤਨ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇਕਜੁੱਟ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣਾ ਹਿੱਸਾ ਅਰਪਿਤ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਤੁਹਾਡਾ ਨਿਸ਼ਚਯ ਇੱਕ ਹੋਵੇ, ਸਭਾ ਇੱਕ ਹੋਵੇ, ਮਨ ਇੱਕ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚਾਰ ਮਿਲ ਜਾਣ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਆਹੁਤੀ ਇੱਕ ਹੀ ਮਨ ਅਤੇ ਇੱਕ ਹੀ ਉਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਆਖ਼ਿਰਕਾਰ, ਇਹ ਆਰਜ਼ੂ ਕੀਤੀ ਗਈ ਕਿ ਤੁਹਾਡਾ ਇਰਾਦਾ ਇੱਕ ਹੋਵੇ, ਦਿਲ ਇੱਕ ਹੋਣ, ਮਨ ਇੱਕ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਸਦਾ ਮਿਲਜੁਲ ਕੇ, ਸਾਂਝ ਨਾਲ ਜੀ ਸਕੋ।