ਇੱਕ ਸਮਾਂ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਆਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਜੀਊਣ ਲਈ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਜੋਤਿ ਬਖ਼ਸ਼ਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਜੋਤਿ ਜੋ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਚਿਰਕਾਲੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਜੋਤਿ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਜਿਸ ਮਰਦ ‘ਤੇ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਸਦਾ ਲਈ ਚਮਕਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਜੀਵਨ ਦੀ ਰਾਖੀ ਲਈ ਹਵਾ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਗਿਆ—"ਹੇ ਵਾਯੂ, ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਚੰਗੀ ਸਿਹਤ ਲਈ ਆ, ਸਾਡੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿਵੇਂ, ਅਤੇ ਸਾਡੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਵੇਂ।" ਵਾਯੂ ਨੂੰ ਪਿਤਾ, ਭਰਾ, ਤੇ ਮਿਤਰ ਵਾਂਗ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ—"ਹੇ ਵਾਯੂ, ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਪਿਤਾ ਹੈਂ, ਸਾਡਾ ਭਰਾ ਹੈਂ, ਸਾਡਾ ਦੋਸਤ ਹੈਂ; ਸਾਨੂੰ ਜੀਵਨ ਯੋਗ ਬਣਾ।" ਵਾਯੂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜੋ ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਰੱਖਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ ਜੀਊਣ ਲਈ ਕੁਝ ਸਾਨੂੰ ਵੀ ਦੇ। ਫਿਰ, ਅੱਗੇ ਅੱਗਨਿ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ—"ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਵਾਣੀ ਅੱਗਨਿ ਕੋਲ ਭੇਜਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਹੈ; ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾਵੇ।" ਉਹ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਦੂਰ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਰੇਤਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾਵੇ। ਉਹ ਜੋ ਆਪਣੀ ਪਵਿੱਤਰ ਜੋਤ ਨਾਲ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਅੱਗਨਿ ਸਾਨੂੰ ਵੈਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾਵੇ। ਉਹ ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਦੂਰ-ਦੂਰ ਤੱਕ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਵੈਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾਵੇ। ਉਹ ਜੋ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਕੇ ਦੂਰਲੇ ਪਾਸੇ ਜਨਮਿਆ, ਉਹ ਅੱਗਨਿ ਸਾਨੂੰ ਵੈਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਾਤਵੇਦਸ ਅੱਗਨਿ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਾ ਭੇਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ—"ਇਹ ਆਸਨ ਸਾਡੇ ਲਈ ਹੋਵੇ।" ਜਾਤਵੇਦਸ, ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਦਾਨੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਜਾਤਵੇਦਸ ਦੀਆਂ ਉਹ ਲਕੜੀਆਂ, ਜੋ ਹਵਨ ਸਮਗਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੱਕ ਲੈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਡੀ ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਦੇਣ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਇੱਕ ਛਿੱਟੀ ਗਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਆਈ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਬੈਠੀ ਤੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਜਾਂਦੀ ਹੋਈ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਲੋੜ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਚਲਦੀ, ਸਾਹ ਲੈਂਦੀ ਤੇ ਛੱਡਦੀ, ਜਦ ਮਹਾਨ ਬਲਵਾਨ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਤੀਹ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਚਮਕਦੀ, ਉਸ ਦੀ ਵਾਣੀ ਤੇਜ਼ ਤੁਰਨ ਵਾਲੇ ਲਈ ਤਿਆਰ ਰਹਿੰਦੀ; ਸਵੇਰੇ ਦੀ ਆਮਦ ਤੇ, ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ। ਇਸ ਸਾਰੀ ਰਚਨਾ ਦਾ ਆਰੰਭ ਤਪ ਤੋਂ ਹੋਇਆ। ਤਪ ਤੋਂ ਰਿਤ ਤੇ ਸਤ ਜਨਮੇ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਰਾਤ ਹੋਈ, ਰਾਤ ਤੋਂ ਵਗਦੀ ਸਮੁੰਦਰ। ਸਮੁੰਦਰ ਤੇ ਵਗਦੇ ਜਲ ਤੋਂ ਸਾਲ ਜਨਮਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਵੰਡਿਆ, ਅਤੇ ਹਰ ਚਲਦੀ ਵਸਤੂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਬਣਿਆ। ਰਚਨਹਾਰ ਨੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ ਨੂੰ ਠਹਿਰਾਇਆ; ਉਸ ਨੇ ਆਕਾਸ਼, ਧਰਤੀ, ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਤੇ ਉੱਚਾ ਅਸਮਾਨ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅੱਗਨਿ, ਜੋ ਹਰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ ਹੈ, ਉਸ ਕੋਲ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ—"ਹੇ ਅੱਗਨਿ, ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਡੇ ਲਈ ਸਭ ਖਜ਼ਾਨੇ ਲਿਆ।" ਸਭ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਚੱਲਣ, ਇਕੱਠੇ ਬੋਲਣ, ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਸੋਚਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ—"ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਇਕ ਨੀਅਤ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਇਕਠੇ ਹੋਵੋ।" ਤੁਹਾਡਾ ਮਨ, ਸਭਾ, ਤੇ ਸੋਚ ਇਕ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਕਿ ਸਭ ਵਿਚ ਏਕਤਾ ਆ ਜਾਵੇ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਆਹੁਤੀ ਇਕ ਨੀਅਤ ਤੇ ਸਾਂਝੀ ਅਰਦਾਸ ਨਾਲ ਪੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ, ਦਿਲ, ਤੇ ਮਨ ਇਕ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸਾਂਝੇ ਸੁਖ ਨਾਲ ਜੀ ਸਕੋ।