ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਯਜਮਾਨ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਾਗਣ ਦੀ ਅਪੀਲ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਚਾਹੇ ਤੁਸੀਂ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾਂ ਅਜੇ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਭਾਗੀਦਾਰੀ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਦਿਓ, ਆਹੁਤੀ ਦਿਓ ਜਾਂ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰੋ।" ਉਹ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੱਦਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਇੰਦਰ, ਆਹੁਤੀ ਸੁਣੋ, ਸਾਹਮਣੇ ਆਓ। ਸੂਰਜ ਆਪਣਾ ਰਸਤਾ ਪਾਰ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਮੱਧ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਮਿੱਤਰ ਖਜਾਨਿਆਂ ਸਮੇਤ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਮੁਖੀ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਜੁੜਦੇ ਹਨ।" ਉਹ ਆਹੁਤੀ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ—ਜਿਸ ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਅਤੇ ਨਵੇਂ ਯਜна ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ। "ਹੇ ਵਜਰਧਾਰੀ ਇੰਦਰ, ਦੁੱਧੀਏ ਸੋਮੇ ਦੇ ਦੁਪਹਿਰ ਵਲੇ ਪੀੜਨ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਲਓ।" ਫਿਰ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਜਿੱਤ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। "ਹੇ ਬਹੁਤ ਵਾਰ ਸੱਦੇ ਹੋਏ, ਤੁਸੀਂ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ। ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਇੱਥੇ ਦਾਤਾਂ ਲਿਆਉ। ਆਪਣੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਧਨ-ਸੰਪਤੀ ਦੇਵੋ, ਤੁਸੀਂ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹੋ।" ਇੰਦਰ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਭਿਆਨਕ ਜਾਨਵਰ ਵਾਂਗ ਦੂਰ-ਦੇਸ਼ੋਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣਾ ਤਿੱਖਾ ਵਜਰ ਫੜ ਕੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਚੂਰ-ਚੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਵੈਰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰਮੌਰ। ਉਸ ਨੇ ਵੈਰੀ ਜਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਭਜਾਇਆ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵਿਸ਼ਾਲ ਥਾਂ ਬਣਾਈ। ਇਸ ਮੰਚ ਤੇ, ਇੱਕ ਉਹ ਵੀ ਹੈ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਪ੍ਰਥਾ ਅਤੇ ਸਪ੍ਰਥਾ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਅਨੁਸ਼ਟੁੱਪ ਛੰਦ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਧਾਤਾ, ਸਵਿਤਾ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਜੋਤ ਤੋਂ ਰਥੰਤਰੀ ਲੈ ਲਿਆ। ਉਹ ਲੋਕ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਉਹ ਗੁਪਤ ਯਜਨ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਥਾਂ ਲੱਭ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਭਰਦਵਾਜ ਨੇ ਧਾਤਾ, ਸਵਿਤਾ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਜੋਤ ਤੋਂ ਬ੍ਰਿਹਤ ਰਚਿਆ, ਜੋ ਅੱਗ ਲਈ ਸੀ। ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਮਨ ਨਾਲ ਪਹਿਲਾ ਦਿਵਿਆ ਰਸਤਾ ਲੱਭ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਯਜੁਸ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੈ। ਧਾਤਾ, ਸਵਿਤਾ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਜੋਤ ਤੋਂ ਉਹ ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਤਪਤ ਆਹੁਤੀ ਲੈ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, "ਸਾਨੂੰ ਮੁਸ਼ਕਲ ਰਸਤੇ ਪਾਰ ਕਰਾ, ਸਾਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆ ਆ, ਬੁਰੀ ਬੋਲੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਬਚਾ। ਵੈਰ ਨੂੰ ਮਾਰ, ਦੁਸ਼ਮਨਾਵਟ ਦੂਰ ਕਰ, ਭਗਤ ਨੂੰ ਸੁਖ ਦੇ।" ਨਾਰਾਸ਼ੰਸਾ ਨੂੰ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, "ਅੰਤਿਮ ਆਹੁਤੀ ਤੇ, ਸੱਦੇ ਤੇ, ਸਾਨੂੰ ਭਲਾ ਹੋਵੇ।" ਅੱਗ ਦੇ ਤੀਖੇ ਸਿਰ ਨਾਲ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਬੋਲੀ ਤੋਂ ਵੈਰ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਵੈਰ ਦੂਰ ਹੋਵੇ। ਇੱਕ ਨੇ ਅਪਨੇ ਮਨ ਨਾਲ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਤਪੱਸਿਆ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ। "ਇੱਥੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ, ਇੱਥੇ ਧਨ ਦੇ, ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਉਸ ਲਈ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕਰ।" ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਰੁੱਤ ਤੋਂ ਨਾ ਹਟਦੇ ਹੋਏ, ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ। "ਜਵਾਨ ਇਸਤਰੀ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਵੇ, ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਚਾਹੇ, ਉਸ ਲਈ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣ।" "ਮੈਂ ਬੀਜ ਪੌਦਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ। ਧਰਤੀ ਤੇ ਅੌਲਾਦ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ, ਇਸਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਦਿੱਤੇ।" ਫਿਰ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਗਰਭ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰੇ, ਤਵਸ਼ਟਰ ਰੂਪ ਬਣਾਏ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਪੀਵਨ ਕਰੇ, ਧਾਤਾ ਅੰਦਰ ਬੀਜ ਰਖੇ। ਸੀਨੀਵਾਲੀ, ਸਰਸਵਤੀ ਅਤੇ ਦੋਵਾਂ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕਮਲ-ਮਾਲਾ ਵਾਲੀਆਂ, ਸਭ ਨੂੰ ਗਰਭ ਰੱਖਣ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। "ਸੋਨੇ ਦੀ ਜੋ ਅੱਗ ਦੀ ਲੱਕੜ ਤੁਸੀਂ churn ਕੀਤੀ, ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨੀ, ਉਸ ਗਰਭ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਸੱਦਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਦਸਵੇਂ ਮਹੀਨੇ ਜਨਮ ਲਵੇ।" ਫਿਰ ਤਿੰਨ ਮਹਾਨ ਸਹਾਇਤਾਵਾਂ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਮਿਤ੍ਰ, ਅਰਿਆਮਨ ਅਤੇ ਅਜੇਯ ਵਰੁਣ। ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਵੈਰੀ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਰਸਤੇ ਤੇ, ਨਾ ਮੋੜ ਤੇ; ਬੁਰਾ ਚਾਹੁੰਣ ਵਾਲਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਹੱਤ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦਾ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਜੀਊਣ ਲਈ ਚਿਰ-ਸਥਾਈ ਜੋਤ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸਦਾ ਲਈ ਅਮਰਤਾ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਹਵਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਚੰਗਾ, ਮਿੱਠਾ, ਮਨ ਭਾਉਂਦਾ ਇਲਾਜ ਲਿਆਵੇ, ਸਾਡੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਅੱਗੇ ਵਧਾਏ। "ਹੇ ਵਾਤਾ, ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਪਿਤਾ, ਭਰਾ, ਦੋਸਤ ਹੈਂ; ਸਾਨੂੰ ਜੀਊਣ ਯੋਗ ਬਣਾ।" "ਤੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜੋ ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਹੈ, ਹੇ ਵਾਤਾ, ਉਥੋਂ ਸਾਨੂੰ ਜੀਊਣ ਲਈ ਦੇ।" ਫਿਰ, ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, "ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਬੋਲੀ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਭੇਜਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰਮੌਰ ਹੈ; ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਵੈਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਕਰਾਵੇ।" "ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਦੂਰ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਰੇਤਾਂ ਪਾਰ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਵੈਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਕਰਾਵੇ।" "ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਜੋਤ ਨਾਲ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਵੈਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਕਰਾਵੇ।" "ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਨਿਹਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਵੈਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਕਰਾਵੇ।" "ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ, ਦੂਰਲੇ ਪਾਸੇ ਜਨਮਿਆ, ਅਗਨੀ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਵੈਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਕਰਾਵੇ।" ਹੁਣ ਜਾਤਵੇਦਸ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਾ ਆਹੁਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, "ਇਹ ਥਾਂ ਸਾਡੇ ਲਈ ਹੋਵੇ।" "ਇਸ ਜਾਤਵੇਦਸ, ਜੋ ਗਿਆਨੀ ਤੇ ਦਾਨੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਵੱਡੀ ਸਤਿਕਾਰ ਭੇਜਦਾ ਹਾਂ।" "ਜਾਤਵੇਦਸ ਦੀਆਂ ਜੋ ਰੌਸ਼ਨੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੱਕ ਲੈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਡੀ ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਦੇਣ।" ਇੱਕ ਚਿਤਕਬਰੀ ਗਾਂ ਅੱਗੇ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਟਿਕਦੀ ਹੈ, ਪਿਓ ਕੋਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਚਲਦੀ ਹੈ, ਸਾਹ ਲੈਂਦੀ ਤੇ ਛੱਡਦੀ ਹੈ; ਮਹਾਂ ਬਲਦ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਤੀਹ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਚਮਕਦੀ ਹੈ; ਬੋਲੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਲਈ ਰੱਖੀ ਗਈ ਹੈ; ਸਵੇਰ ਹੋਣ ਤੇ, ਦਿਨਾਂ ਨਾਲ। ਕ੍ਰਮ ਤੇ ਸਤਯ ਤਪ ਤੋਂ ਜਨਮੇ; ਉਥੋਂ ਰਾਤ ਹੋਈ, ਤੇ ਰਾਤ ਤੋਂ ਵਹਿੰਦਾ ਸਮੁੰਦਰ। ਸਮੁੰਦਰ ਤੇ ਵਹਿੰਦੇ ਜਲ ਤੋਂ ਸਾਲ ਬਣਿਆ; ਉਹ ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਵੰਡਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਚਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ। ਸਿਰਜਣਹਾਰੇ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ; ਆਕਾਸ਼, ਧਰਤੀ, ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਤੇ ਸਵਰਗ ਬਣਾਏ। "ਹੇ ਚਮਕਦਾਰ ਅਗਨੀ, ਸਭ ਦੀ ਇਕੱਠ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਜੱਸ ਗਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਹਰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਲਦਾ ਹੈਂ; ਜਦ ਤੂੰ ਵੇਦਿਕ ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ, ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਖਜਾਨੇ ਮਿਲਣ।" "ਇਕੱਠੇ ਚਲੋ, ਇਕੱਠੇ ਬੋਲੋ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਇਕੱਠੇ ਕਰਕੇ ਸਮਝੋ; ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਪੂਜਿਆ ਸੀ।