ਇੰਦਰ ਨੇ, ਜਦੋ ਸੂਰਜ ਪਿੱਛੇ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਲਿਆਉਣ ਦਾ ਕਾਰਜ ਕੀਤਾ। ਉਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਰਾਹ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਬਲ ਨਾਲ, ਜੰਗਲ ਸਮੇਤ ਆਉਣ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਗਾਵਾਂ ਆਪਣੇ ਬਛੜਿਆਂ ਨਾਲ ਰਸਤੇ ਤੇ ਮਿਲ ਸਕਣ। ਸਭ ਤੋਂ ਦਾਤਾ, ਮਿਹਰਬਾਨ ਯਜਮਾਨ, ਉੱਚ ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ ਆਉਣ ਲਈ ਆਖਿਆ ਗਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਵੀ ਦਾਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਧਾਗਾ ਤਾਣਦੇ ਹਾਂ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਯਜਨਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਉੱਤਮ ਭੈਣਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸੁਭਾ, ਆਪਣੇ ਉੱਚ ਜਨਮ ਨਾਲ, ਰਸਤਾ ਇਕੱਠਾ ਮੋੜਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, "ਇੱਥੇ ਆਓ, ਅੰਦਰ ਆਓ, ਅਡੋਲ ਖੜੋ। ਸਭ ਲੋਕ ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਕਰਨ। ਤੁਹਾਡਾ ਰਾਜ ਕਦੇ ਡੋਲ੍ਹੇ ਨਾ।" ਫਿਰ, "ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹੋ, ਨਾ ਜਾਓ; ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਰਹੋ। ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ, ਇੱਥੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਖੜੋ; ਰਾਜ ਨੂੰ ਟਿਕਾਓ।" ਇੰਦਰ ਨੇ ਇਸ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰਾਜ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਲਈ ਸੋਮਾ ਤੇ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੇ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕੀਤੀ। ਆਕਾਸ਼, ਧਰਤੀ, ਪਹਾੜ, ਇਹ ਸਭ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹਨ; ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਰਾਜਾ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਰਾਜਾ ਵਰੁਣ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੈ; ਇੰਦਰ ਤੇ ਅਗਨੀ ਰਾਜ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਟਿਕਾਓ। ਮਜ਼ਬੂਤ ਆਹੁਤੀ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਛੁਹਦੇ ਹਾਂ; ਫਿਰ, ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਸਾਰੀਆਂ ਜਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਅਪਣੇ ਅਧੀਨ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ। ਜਿਸ ਜਿੱਤੂ ਆਹੁਤੀ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਜਿੱਤਿਆ, ਉਸੀ ਨਾਲ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣਸਪਤੀ, ਸਾਡੇ ਵਾਸਤੇ ਰਾਜ ਵੱਲ ਮੁੜ। ਵੈਰੀਆਂ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਕੇ, ਵਿਰੋਧ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਅੱਗੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਖੜੋ। ਸਾਵਿਤਾ ਤੇ ਸੋਮਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਣ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਤੁਹਾਡੇ ਚਾਹਨ ਅਨੁਸਾਰ ਤੁਹਾਡੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਹੋਣ। ਜਿਸ ਆਹੁਤੀ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹਾਨ ਤੇ ਉੱਚਾ ਹੋਇਆ, ਉਸੀ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਵੈਰੀ ਰਹਿਤ ਕੀਤਾ, ਮੈਂ ਅਜਿਹਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਵੈਰੀ ਰਹਿਤ, ਵੈਰੀ ਨਾਸਕ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਰਾਜ ਵਾਲਾ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਮੈਂ ਜੀਵਾਂ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਵਾਂ। ਫਿਰ, ਸਾਵਿਤਾ ਦੇਵਤਾ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਹੇ ਸੋਮਾ ਪੀੜਨ ਵਾਲੇ ਪੱਥਰੋ, ਧਰਮ ਨਾਲ ਅਸੀਸ ਦੇਣ; ਜੁਤੋ ਤੇ ਸੋਮਾ ਪੀੜੋ। ਇਹ ਪੱਥਰ, ਮੰਦੇ ਬੋਲ ਤੇ ਮੰਦੇ ਵਿਚਾਰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਚੰਗੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਪੱਥਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉੱਚ ਚਿਤਾਂ ਉੱਤੇ ਉੱਚੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤਾਕਤਵਾਨ ਲਈ ਤਾਕਤ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਸਾਵਿਤਾ ਹੁਣ ਤੁਹਾਨੂੰ ਧਰਮ ਨਾਲ ਅਸੀਸ ਦੇਵੇ, ਸੋਮਾ ਪੀੜਨ ਵਾਲੇ ਯਜਮਾਨ ਲਈ। ਫਿਰ, ਰਭੂਆਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਤੇ ਜਿੱਤੂ ਪੁੱਤਰ ਆਉਣ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਮਾਂ ਗਾਂ ਵਾਂਗ ਭੋਗਿਆ। ਦੇਵੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਜਾਤਵੇਦਸ ਅੱਗ ਨੂੰ ਲਿਆਓ, ਜੋ ਸਾਡੀਆਂ ਆਹੁਤੀਆਂ ਢੰਗ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਵੇ। ਇਹ ਪੂਜਾਰੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ, ਯਜਨਾ ਵਾਸਤੇ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ; ਰਥ ਵਾਂਗ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਚਮਕਦਾ, ਆਪਣੇ ਮਨਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਚੱਲਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਅੱਗੀ ਫੈਲਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਮਰ ਜਨਮ ਵਾਂਗ; ਇਹ ਦੇਵਤਾ, ਜੀਵਨ ਲਈ ਬਣਿਆ, ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਤਾਕਤਵਾਨ ਹੈ। ਜਾਣੂ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਤੇ ਮਨ ਨਾਲ ਉਹ ਪੰਖੀ ਵਾਲਾ ਦੇਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਅਸੁਰ ਦੀ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਮਹਾਂਸਾਗਰ ਵਿੱਚ, ਰਿਸ਼ੀ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਰੇਸ਼ਮੀਆਂ ਦੀ ਰਾਹੀ ਤੇ ਨਿਰਮਾਤਾ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲੱਭਦੇ ਹਨ। ਪੰਖੀ ਵਾਲਾ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵਾਣੀ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਗੰਧਰਵ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ; ਚਮਕਦਾਰ, ਦਿਵਯ ਗਿਆਨ, ਰਿਸ਼ੀ ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਸਥਾਨ ਉੱਤੇ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਉਸ ਗੱਲੇ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਕਦੇ ਡਿੱਗਦਾ ਨਹੀਂ, ਦੋ ਰਸਤੇ ਚੱਲਦਾ, ਘੁੰਮਦਾ; ਉਹ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਤੇ ਵੱਖਰਾ ਲੱਗਦਾ, ਸੰਸਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਤਾਰਕਸ਼ ਨੂੰ, ਜੋ ਤਾਕਤਵਾਨ, ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ, ਜਿੱਤੂ, ਤੇਜ਼ ਰਥ ਵਾਲਾ, ਅਟੁੱਟ ਪਹੀਏ ਵਾਲਾ, ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਭਲਾਈ ਲਈ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਾਂ। ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਅਸੀਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਲਈ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਾਂ; ਜਹਾਜ ਵਾਂਗ ਪਾਰ ਲੰਘੀਏ; ਵਿਸ਼ਾਲ, ਡੂੰਘੀ ਧਰਤੀ ਸਾਨੂੰ ਕਦੇ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਦੇਵੇ, ਨਾ ਇੱਥੇ, ਨਾ ਅੱਗੇ। ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪੰਜ ਜਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਫੈਲਾਇਆ; ਉਸ ਦੀ ਦੌਲਤ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਕਦੇ ਘਟਦੀ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ। "ਉੱਠੋ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਵੇਖੋ, ਹੇ ਪੁਜਾਰੀਓ; ਚਾਹੇ ਤੁਸੀਂ ਤਿਆਰ ਹੋ, ਆਹੁਤੀ ਦਿਓ, ਜਾਂ ਤਿਆਰੀ ਬਿਨਾ, ਇੱਛਾ ਕਰੋ।" ਇੰਦਰ, ਆਹੁਤੀ ਸੁਣ, ਆ ਜਾ; ਸੂਰਜ ਰਸਤਾ ਤੈਅ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਵਿਚਕਾਰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਤੇਰੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਦੋਸਤ ਖਜਾਨਿਆਂ ਸਮੇਤ ਇਕੱਠੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਘਰ-ਸਵਾਮੀ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਪਰਿਵਾਰ। ਮੈਂ ਆਹੁਤੀ ਨੂੰ ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਨਵੇਂ ਸੱਚ ਦੇ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ। ਇੰਦਰ, ਵਜਰਧਾਰੀ, ਦਹਿਣੇ ਵੇਲੇ ਪੀੜੇ ਹੋਏ ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਪੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋ। ਹੇ ਬਹੁਤ ਬੁਲਾਏ ਹੋਏ, ਤੂੰ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ; ਤੇਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਸਾਨੂੰ ਇੱਥੇ ਦੌਲਤ ਦੇਵੇ। ਇੰਦਰ, ਆਪਣਾ ਦਾਹਾ ਹੱਥ ਵਰਤ ਕੇ ਸਾਨੂੰ ਖਜ਼ਾਨਾ ਦੇ; ਤੂੰ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਦੌਲਤ ਦਾ ਧਨੀ ਹੈਂ। ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਡਰਾਉਣ ਜਾਨਵਰ ਵਾਂਗ, ਤੂੰ ਦੂਰ ਦੇ ਦੇਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਆਇਆ। ਵਜਰ ਫੜ, ਇੰਦਰ, ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਚੂਰ ਕਰ, ਵੈਰ ਦੂਰ ਕਰ। ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਜਨਮਿਆ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਂਡ ਵਾਂਗ। ਤੂੰ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕੀਤਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵਿਸ਼ਾਲ ਥਾਂ ਬਣਾਈ। ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਪ੍ਰਥਾ ਤੇ ਸਪ੍ਰਥਾ ਹੈ, ਜੋ ਅਨੁਸ਼ਟੁਭ ਛੰਦ ਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਹਵਨ ਹੈ—ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਧਾਤਾ, ਸਾਵਿਤਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਜੋਤ ਤੋਂ ਰਥੰਤਰਾ ਲੈ ਲਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜੋ ਪਰਲੇ ਪਾਸੇ ਸੀ, ਉਹ ਯਜਨਾ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਥਾਂ ਲੱਭ ਲਿਆ, ਜੋ ਗੁਪਤ ਸੀ। ਭਰਦਵਾਜ ਨੇ ਧਾਤਾ, ਸਾਵਿਤਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਜੋਤ ਤੋਂ ਅੱਗੀ ਲਈ ਬ੍ਰਿਹਤ ਬਣਾਇਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਚਮਕਦਾਰ ਮਨ ਨਾਲ ਪਹਿਲਾ ਦਿਵਯ ਰਸਤਾ ਲੱਭਿਆ, ਜੋ ਯਜੁਸ ਫ਼ਾਰਮੂਲਿਆਂ ਨਾਲ ਗੁੰਝਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਧਾਤਾ, ਸਾਵਿਤਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਜੋਤ ਤੋਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਗਰਮ ਆਹੁਤੀ ਨਿਕਾਲੀ। ਅੰਤ ਵਿਚ, "ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਸਾਨੂੰ ਔਖੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਪਾਰ ਲੰਘਾਏ, ਸਾਨੂੰ ਮੁੜ ਵਾਪਸ ਲਿਆਏ, ਮੰਦੇ ਬੋਲ ਦੀ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰੱਖੇ। ਵੈਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰੇ, ਮੰਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੇ, ਤੇ ਭਗਤ ਨੂੰ ਸੁਖ ਦੇਵੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਮੰਤ੍ਰਿਕ ਦ੍ਰਿਸ਼, ਯਜਮਾਨ, ਰਾਜ, ਦੇਵਤਾ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇ, ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ, ਤੇ ਯਜਨਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਿਚ ਇਕ ਸੁੰਦਰ ਧਾਰਾ ਵਾਂਗ ਵਹਿ ਗਏ।