ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਮੌਤ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਜਾਂ ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਮੁੱਕ ਗਈ, ਜਾਂ ਉਹ ਮੌਤ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਨਾਸ ਦੇ ਗੋਦ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। ਮੈਂ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਕਿ ਉਹ ਨਾਸ ਨੂੰ ਛੂਹੇ ਨਾ ਅਤੇ ਉਹ ਸੌਂ ਜੜੀਆਂ ਰੁੱਤਾਂ ਤੱਕ ਜੀਊਂਦਾ ਰਹੇ। ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਸੌਂ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਵਾਲੀ, ਲੰਮੀ ਆਰਜ਼ੂ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਰਪਣ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ। ਇੰਦਰ ਉਸਨੂੰ ਸੌਂ ਜੜੀਆਂ ਰੁੱਤਾਂ ਤੱਕ, ਹਰੇਕ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੈ ਜਾਵੇ। ਉਸਨੂੰ ਆਸ ਮਿਲੀ ਕਿ ਉਹ ਸੌਂ ਜੜੀਆਂ ਰੁੱਤਾਂ, ਸੌਂ ਜੜੀਆਂ ਸਰਦੀਆਂ, ਸੌਂ ਬਸੰਤ ਜੀਊਂਦਾ ਵਧਦਾ ਰਹੇ। ਇੰਦਰ, ਅਗਨਿ, ਸਵਿਤਾ ਅਤੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਉਸਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਸੌਂ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਆਯੁ ਮਿਲਣ ਲਈ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦੇਣ। ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ, ਉਸਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ; ਉਹ ਨਵੀਂ ਆਸ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ, ਉਸਦੀ ਨਜ਼ਰ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਆਤਮਾ—ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਂ ਪਛਾਣ ਲਿਆ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਅਗਨਿ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਲੋਂ ਜੋੜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਰੋਗ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇਵੇ ਜੋ ਉਸਦੇ ਗਰਭ ਨੂੰ ਫੜ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਉਹ ਬੁਰਾ ਜੋ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਰੋਗ, ਜੋ ਮਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਾ, ਜੀਊਂਦੇ ਨੂੰ ਖਾਣ ਵਾਲਾ—ਅਗਨਿ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਸਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ। ਜੋ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ—ਉੱਡਦਾ, ਬੈਠਦਾ ਜਾਂ ਰਿੰਗਦਾ—ਜੋ ਵੀ ਜੰਮਿਆ ਅਤੇ ਨੁਕਸਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਇਥੋਂ ਉਸਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਜੋ ਵੀ ਉਸਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਮੀਆਂ-ਬੀਵੀ ਵਿਚਕਾਰ ਜਾਂ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਇਥੋਂ ਉਸਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਜੋ ਵੀ ਉਸਦਾ ਭਰਾ ਹੋ ਕੇ ਪਤੀ ਜਾਂ ਪ੍ਰੇਮੀ ਬਣ ਕੇ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਉਸਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਅਸੀਂ ਇਥੋਂ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਨੀਂਦ ਜਾਂ ਅੰਨ੍ਹੇਰੇ ਨਾਲ ਮੂਰਖ ਬਣਾਇਆ, ਜਾਂ ਉਸਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਇਥੋਂ ਨਾਸ ਹੋਣ। ਮੈਂ ਉਸਦੀ ਅੱਖਾਂ, ਨੱਕ, ਕੰਨ, ਥੋੜੀ ਹੇਠਾਂ, ਸਿਰ, ਦਿਮਾਗ ਅਤੇ ਜੀਭ ਤੋਂ ਰੋਗ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਉਸਦੀ ਗਰਦਨ, ਮਾਲਾ, ਖੰਘ, ਹਲਕ, ਮੋਢਿਆਂ, ਮਾਸ ਅਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਤੋਂ ਰੋਗ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਉਸਦੇ ਅੰਤੜੀਆਂ, ਪਿੱਛਲਾ ਰਸਤਾ, ਦਿਲ, ਚਰਬੀ, ਜਿਗਰ ਅਤੇ ਤਿਲੀ ਤੋਂ ਰੋਗ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਉਸਦੇ ران, ਹੱਡੀਆਂ, ਐੜੀਆਂ, ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਤਲਿਆਂ, ਕੁੱਲ੍ਹਿਆਂ, ਚਮਕਦਾਰ ਅੰਗਾਂ ਅਤੇ ਪਿਛਵਾਰਿਆਂ ਤੋਂ ਰੋਗ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਉਸਦੇ ਲਿੰਗ, ਅੰਗਾਂ, ਵਾਲਾਂ ਅਤੇ ਨਖਾਂ ਤੋਂ ਇਹ ਰੋਗ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਹਰ ਅੰਗ, ਹਰ ਵਾਲ, ਹਰ ਜੋੜ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕੀ ਬਿਮਾਰੀ, ਮੈਂ ਪੂਰੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮਨ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, “ਤੂੰ ਇਥੋਂ ਚਲਾ ਜਾ, ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਨਿਕਲ ਜਾ; ਤੂੰ ਅਪਮੰਗਲ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿ, ਜੀਊਂਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਅਨੇਕ ਰੰਗਾਂ ਵਿਚ ਵਿਖਾ।” ਲੋਕ ਚੰਗਾ ਚੁਣਦੇ ਹਨ, ਸੱਜਾ ਹੱਥ ਚੰਗੀ ਕਿਰਿਆ ਲਈ ਵਰਤਦੇ ਹਨ; ਵੈਵਸ੍ਵਤ ਦਾ ਨੈਣ ਮੰਗਲਮਈ ਹੋਵੇ, ਜੀਊਂਦੇ ਦਾ ਮਨ ਅਨੇਕ ਰੰਗਾਂ ਵਿਚ ਚਲਦਾ ਰਹੇ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਇੱਛਾ, ਸਾਹ, ਸ਼ਾਪ ਜਾਂ ਜਾਗਦੇ-ਸੁੱਤੇ ਅਸੀਂ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਮੰਦੇ ਕੰਮ, ਅਗਨਿ ਸਾਨੂੰ ਵੱਖਰੇ ਕਰ ਦੇਵੇ। ਇੰਦਰ, ਵਾਕ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਅਸੀਂ ਜੋ ਭੁੱਲ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਅੰਗਿਰਸ ਰਿਸ਼ੀ ਸਾਨੂੰ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ। ਅਸੀਂ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਅਸੀਂ ਟਿਕ ਗਏ, ਅਸੀਂ ਅਪਰਾਧ ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਏ; ਜਾਗਦੇ, ਸੁਪਨੇ ਜਾਂ ਮੰਦੇ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ—ਜੋ ਕੁਝ ਅਸੀਂ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਜਾਂ ਜੋ ਸਾਡੇ ਵੈਰੀ ਹਨ, ਉਹ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਣ। ਜੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ, ਫਾਖਤਾ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਜਾਂ ਨਿਰ੍ਰਤੀ ਵਲੋਂ, ਕੁਝ ਇੱਥੇ ਭੇਜਿਆ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਸਾਡੇ ਦੋ ਪੈਰਾਂ ਅਤੇ ਚਾਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਭਲਾ ਹੋਵੇ। ਫਾਖਤਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਭੇਜੀ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਮੰਗਲਮਈ ਹੋਵੇ; ਉਹ ਅਸਮਾਨੀ ਪੰਛੀ ਸਾਡੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਦੇਵੇ। ਅਗਨਿ, ਜੋ ਯਜਮਾਨ ਹੈ, ਸਾਡੀ ਭੇਟ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੇ; ਪਰ ਪੰਖੀ ਬਾਣ ਸਾਨੂੰ ਨਾ ਚੁਣੇ। ਉਹ ਪੰਖੀ ਬਾਣ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਉਹ ਚੁੱਲ੍ਹੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਥਾਂ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਡੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਭਲਾ ਹੋਵੇ; ਫਾਖਤਾ ਇੱਥੇ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਦੇਵੇ। ਉੱਲੂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਅਰਥ ਹੈ, ਜੋ ਫਾਖਤਾ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਵਿਅਰਥ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਇਹ ਸੰਦਿਸ਼ਾ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ, ਉਸਨੂੰ, ਯਮ ਨੂੰ, ਮੌਤ ਨੂੰ, ਨਮਨ ਹੋਵੇ। ਅਸੀਂ ਗੀਤ ਨਾਲ ਫਾਖਤਾ ਨੂੰ ਦੂਰ ਭਜਾਉਂਦੇ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ—ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਲੈ ਚੱਲ। ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਛੱਡ ਕੇ, ਜੁੜ ਕੇ, ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਥਿਰਤਾ ਵੱਲ ਉੱਡ ਜਾ। ਮੈਂ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਮਕਾਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਾਂਡ ਬਣਾਓ, ਵੈਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ। ਮੈਂ ਅਜੈਯ, ਅਘਾਤ ਰਹਿਤ ਹਾਂ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਵੈਰੀਆਂ ਵਿਚ; ਮੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠਾਂ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਵੈਰੀ ਦਬੇ ਹੋਣ। ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਬਾਂਧਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਤੰਤੂ ਬਾਂਧਦੀ ਹੈ; ਵਾਕ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੁੱਪ ਕਰ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਮੇਰੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਾ ਕਰ ਸਕਣ। ਮੈਂ ਸਰਵ-ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਰਤਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਕੇ ਆਇਆ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਮਨ, ਵਚਨ, ਸਭਾ ਫੜ ਲਈ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਮੈਂ ਉੱਚਾ ਹੋਇਆ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸਿਰਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਹਾਂ—ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠੋਂ ਐਸੇ ਉੱਠੋ ਜਿਵੇਂ ਮੇਂਡਕ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚੋਂ ਉੱਠਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਮਿੱਠਾ ਪਾਨੀ ਭਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਤੂੰ ਸੋਮਾ ਦੇ ਪਾਤਰ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ। ਸਾਨੂੰ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਦੇ, ਬਹੁਤ ਸੂਰਮੇ ਦੇ; ਤੂੰ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ ਸਵਰਗ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈਂ। ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ, ਸੋਮੇ ਲਈ ਸੱਦਦੇ ਹਾਂ; ਆ, ਇਸ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਆ, ਮਘਵਨ, ਤੂੰ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਸੋਮਾ ਰਾਜ, ਵਰੁਣ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਅਤੇ ਅਨੁਮਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ, ਮਘਵਨ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸਤਿਕਾਰ ਵਿੱਚ ਸੋਮਾ ਪੀਤਾ ਹੈ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟਿਕਰਤਾ ਅਤੇ ਨਿਯਮਕ ਹੈਂ। ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਮੈਂ ਭੇਟ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਫਿਰਿਆ; ਪਹਿਲੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਇਹ ਗੀਤ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤਾ। ਸੋਮਾ ਨਾਲ, ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਜਮਦਗਨੀ ਲਈ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੈ। ਹੁਣ, ਹਵਾ ਦੇ ਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ: ਉਹ ਗੜਗੜਾਂਦਾ, ਧੁੱਪਦਾ, ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਛੂਹਦਾ, ਸੁਬਹਾਂ ਨੂੰ ਲਾਲ ਕਰਦਾ, ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਧੂੜ ਉਡਾਉਂਦਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਵਾ ਦੇ ਰਸਤੇ ਚੱਲਦਾ ਹੈ; ਔਰਤਾਂ, ਸਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਰੱਬ ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜ ਕੇ ਚਲਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ। ਉਹ ਮੱਧ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਦਿਨ ਵੀ ਨਹੀਂ ਠਹਿਰਦਾ; ਉਹ ਪਾਣੀ ਦਾ ਮਿਤਰ, ਰਿਤ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਜੰਮਿਆ—ਕਿੱਥੇ ਉਹ ਜੰਮਿਆ, ਕਿੱਥੋਂ ਆਇਆ? ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਗਰਭ ਹੈ; ਇਹ ਰੱਬ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਹੈ। ਉਸਦੀ ਧੁਨੀ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਰੂਪ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ; ਅਸੀਂ ਉਸ ਹਵਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਭੇਟ ਅਰਪਣ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਅਸੀਂ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਹਵਾ ਮਿੱਠੀ ਵੱਜੇ, ਪੌਦੇ ਪਾਲਣ ਵਾਲੇ ਵਧਣ, ਦੂਧ ਵਾਲੀਆਂ, ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਵਾਂ ਸਾਡੇ ਲਈ ਪੀਣ, ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰਾ, ਤੂੰ ਮਿੱਠਾ ਬਣ।