ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਦਾਨੀਆਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਯਜਮਾਨ ਕਦੇ ਵੀ ਹੋਮ ਦਾ ਤਿਆਗ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਥੇ ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ ਪੱਧਰਾਂ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮਘਵਨ ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਬੜੀ ਆਸ ਨਾਲ ਸਦਾ ਸੱਦਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਦੌੜਦਾ ਘੋੜਾ ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਧਨ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਦੀ ਤੀਬਰ ਕਿਰਪਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਦਾਨ ਦੇ ਹੋਏ ਧਨ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਯਜਮਾਨ ਤੁਰੰਤ ਇਨਾਮ ਅਤੇ ਧਨ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ, ਜਿਸਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਸਾਰੇ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਭੰਡਾਰ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਾਲ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਵਾਂਗ, ਇੱਕ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਦਾਨੀ ਬਣ ਕੇ ਧਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਸੋਮ ਨੂੰ ਨਿਚੋੜ ਕੇ, ਲੋਕ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਤਾਕਤ ਦਾ ਇਨਾਮ ਮੰਗਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਸਮੇਤ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਹੋ ਸਕਣ। ਇੰਦਰ, ਜੋ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਵੀਰ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਦਾਸਾ ਵਲੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ। ਉਹ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਰਾਜ ਵੀ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੋਮ ਝਰਨੇ ਵਿੱਚ ਛੁਪਿਆ ਹੋਇਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਗਿਆਨੀ ਹੈ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਵੀ ਸੋਮ ਦੇ ਨਾਲ ਯਤਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰਹੀਏ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭੇਟਾਂ ਲਿਆਈਏ। ਇੰਦਰ ਲਈ ਇਹ ਸਾਰੇ ਭਜਨ ਉਚਾਰਨ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਤਾਕਤ ਦੇਵੇ ਅਤੇ ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਵੈਨਾ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਘੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਆਸਨ ਤੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਗਾਇਕ ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ ਬਹਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਸਵਿਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਉਪਕਰਣਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਟਿਕਾਇਆ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਅੰਤਰਾਲ ਨੂੰ ਇੱਕ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਦੁੱਧਿਆ, ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਉਸਦੀ ਥਾਂ ਤੇ ਅਡੋਲ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। ਜਿੱਥੇ ਸਮੁੰਦਰ ਥਾਂ-ਥਾਂ ਤੇ ਖੁਲਦਾ ਤੇ ਟਿਕਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਸਵਿਤਾ, ਜੋ ਪਾਣੀਆਂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਉਸਦਾ ਰਸਤਾ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਤੋਂ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਉੱਪਰ ਵਧਿਆ, ਉਥੇ ਤੋਂ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਅਡੋਲ ਫੈਲ ਗਏ। ਸਵਿਤਾ ਨੇ ਉਹ ਅਮਰ, ਕਦੇ ਨਾ ਮੁੱਕਣ ਵਾਲੀ ਵਸਤੂ ਵੇਖੀ। ਉਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮਹਾਨ-ਪੰਖੀ ਗਰੁੜ, ਜੋ ਸਵਿਤਾ ਦਾ ਚਿੜੀ ਹੈ, ਜਨਮ ਲਿਆ। ਉਹੀ ਆਪਣੇ ਨਿਯਮਾਂ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਝੁੰਡ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਘੋੜੇ ਜੁਤਾਈ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਮਾਂ-ਭੇੜ ਆਪਣੀ ਸੰਤਾਨ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਸਾਰੇ ਨੂੰ ਜੋੜਨ ਵਾਲਾ ਸਵਿਤਾ ਸਾਨੂੰ ਵੀ ਇਕੱਠਾ ਕਰੇ, ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਵਾਂਗ ਮਿਲਾਵੇ। ਸੋਨੇ ਦੇ ਖੰਭਿਆਂ ਵਾਲੇ ਸਵਿਤਾ, ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅੰਗੀਰਸਾਂ ਨੇ ਤਾਕਤ ਲਈ ਤੈਨੂੰ ਸੱਦਿਆ, ਮੈਂ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਸਲਾਹ ਲੈਂਦੇ ਹੋਏ, ਸੋਮ ਦੀ ਬੂੰਦ ਵਾਂਗ ਤੇਰੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਅਗਨੀ, ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਭੜਕਦਾ ਹੈਂ, ਤਦ ਵੀ ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭੇਟ ਲੈ ਕੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ। ਆਦਿਤਿਆਂ, ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਅਤੇ ਵਸੂਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ, ਸਾਨੂੰ ਦਇਆ ਦੇ। ਇਹ ਯਜਨਾ ਅਤੇ ਇਹ ਬਾਣੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ, ਨੇੜੇ ਆ। ਮਾਨਵ, ਤੈਨੂੰ ਜਗਾ ਕੇ ਦਇਆ ਮੰਗਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਜਾਤਵੇਦਸ, ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਧਨੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਨ ਨਾਲ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਅਗਨੀ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਲਿਆ, ਜੋ ਭੇਟਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਅਗਨੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਪੁਰੋਹਿਤ ਬਣ ਗਿਆ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਜਗਾਇਆ। ਮੈਂ ਅਗਨੀ ਨੂੰ, ਵੱਡਾ ਧਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਦਇਆ ਲਈ ਸੱਦਾ ਹਾਂ। ਅਗਨੀ ਨੇ ਅਤਰੀ, ਭਰਦਵਾਜ, ਗਾਵਿਸਥਿਰ, ਕਣਵ ਅਤੇ ਤ੍ਰਸਦਸਯੁ ਦੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਵਸੀਸ਼ਠ ਪੁਰੋਹਿਤ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਦਇਆ ਲਈ ਸੱਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਅਗਨੀ ਜਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਹੋਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨੂੰ ਭਾਗਾ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ। ਹੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ, ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕੁਝ ਮੰਗਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਿਆਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਹੜੇ ਯਜਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਗੱਲ ਸਾਡੇ ਲਈ ਕਹੀ ਜਾਵੇ। ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ, ਤਿਵੇਂ ਆਨੰਦ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਯਜਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਗੱਲ ਸਾਡੇ ਲਈ ਕਹੀ ਜਾਵੇ। ਦੇਵਤੇ, ਯਜਮਾਨ, ਵਾਯੂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮਨ ਦੀ ਨੀਅਤ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਹੀ ਧਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਸਵੇਰੇ, ਦੁਪਹਿਰ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬਣ ਵੇਲੇ ਵੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨੂੰ ਸੱਦਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਕਿ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਮਿਲੇ। ਇੰਦਰ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂ ਹਰਾਇਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ। ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ, ਭਲਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਵਧ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਨਿਵਾਰਨ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਆਵੇ, ਸੋਮ ਪੀਣ ਵਾਲਾ, ਨਿਡਰਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ। ਹੇ ਇੰਦਰ, ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦੇ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਜਬੜੇ ਚੱਕ ਦੇ, ਵੈਰੀ ਦੀ ਕ੍ਰੋਧ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ। ਜੋ ਸਾਡਾ ਵੈਰੀ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਹੇਠਲੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦੇ। ਜੋ ਸਾਡਾ ਬੁਰਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਮੰਦਾ ਨੀਅਤ ਦੂਰ ਕਰ, ਸਾਨੂੰ ਕ੍ਰੋਧ ਤੋਂ ਬਚਾਵੇ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਰੱਖਿਆ ਦੇ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ, ਔਰਤਾਂ ਉਸ ਵੱਲ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਵੀਰਤਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਤਾਕਤ ਲੈ ਲਈ, ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮਹਾਂਵੀਰ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਵਧ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਅੰਤਰਾਲ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ, ਵਜਰ, ਨੂੰ ਦੋਹਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਲਹਿਰਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਸਭ ਕੁਝ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹੀ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਹਨ, ਉਹੀ ਸਾਰੀਆਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਆਂ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਲਈ ਸੋਮ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਲਈ ਘਿਉ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਲਈ ਸ਼ਹਦ ਵਗਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਣ। ਜੋ ਤਪ ਨਾਲ ਅਜੇਯ ਹਨ, ਜੋ ਤਪ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਪਹੁੰਚੇ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤਪ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਜਾਵਣ। ਜੋ ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਲੜਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਕੁਰਬਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਜੋ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਜਾਵਣ। ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਸੱਚ ਦੇ ਪਾਲਣਹਾਰ ਹਨ, ਜੋ ਸੱਚੇ ਹਨ, ਜੋ ਸੱਚ ਵਿੱਚ ਵਧਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਪੂਰਵਜ ਤਪ ਨਾਲ ਯਮ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ—ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਜਾਵਣ। ਕਵੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਹ ਹਨ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਤਪ ਨਾਲ ਯਮ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਵੀ, ਤਪ ਦੇ ਜਨਮੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਜਾਵਣ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਵੈਰੀ ਹੈ, ਜੋ ਇੱਕ ਅੱਖ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜੋ ਵਿਅੰਗ ਹੈ, ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ, ਸਦਾ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਜਾਵੇ। ਅਸੀਂ ਉਸਨੂੰ ਸ਼ਿਰਿੰਬਿਠ ਦੇ ਭੂਤਾਂ ਨਾਲ, ਉਥੇ ਭੇਜਦੇ ਹਾਂ। ਇੱਥੋਂ ਤੇ ਉੱਥੋਂ, ਸਾਰੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੇ ਅੰਡੇ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਣ। ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣਸਪਤਿ, ਆਪਣੇ ਨੁਕੀਲੇ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲੇ ਬਲਦ ਨਾਲ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਚੋਟ ਲਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਿਗਵੇਦ ਦੇ ਇਹ ਅਮੋਲਕ ਸ਼ਬਦ ਸਾਨੂੰ ਯਾਦ ਦਿਲਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਵਿਸ਼ਵਾਸ, ਯਜਨਾ, ਤਪ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਧਨ, ਨਿਡਰਤਾ, ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਆਤਮਿਕ ਉਚਾਈ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।