ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਮੈਂ, ਜੋ ਸਹਿਨਸ਼ੀਲ ਹਾਂ, ਆਪਣੀ ਸਹਿਨਸ਼ੀਲ ਸਹਚਰੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਆਓ, ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਵਿਰੋਧੀ ਸਹਨ ਨੂੰ ਹਰਾਈਏ।” ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਵਿਰੋਧੀ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਬੈਠਾ ਦਿੱਤਾ, ਉਸਨੂੰ ਵਧੀਕ ਤਾਕਤ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਕਿਹਾ, “ਤੇਰਾ ਮਨ ਮੇਰੇ ਪਿੱਛੇ, ਵੱਛੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਵੱਛ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਦੇ ਰਸਤੇ ਵਗਣ ਵਾਂਗ, ਨਾ ਲੱਗੇ।” ਇਸ ਵੇਲੇ, ਇੱਕ ਜੰਗਲੀ ਜੀਵ ਹੈ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਅਜੀਬ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਮਰ ਰਹੀ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਨਾ ਪਿੰਡ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਦੀ, ਨਾ ਹੀ ਤੈਨੂੰ ਲੱਭਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਡਰੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ। ਜਦੋਂ ਚੀਕੜਾ ਬਲਦ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਐਸਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਭੱਜ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਜੀਵ ਮਹਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕਦੇ ਉਹ ਗਾਵਾਂ ਵਾਂਗ ਚਰਦੀ ਹੈ, ਕਦੇ ਘਰ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੀ ਹੈ, ਕਦੇ ਜੰਗਲੀ ਜੀਵ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਰਥ ਵਾਂਗ ਚੱਲਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਗਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਵੱਜਦਾ ਹੈ; ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਕੇ, ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, “ਮੈਂ ਧੁਨੀ ਕੀਤੀ ਹੈ।” ਪਰ ਜੰਗਲੀ ਜੀਵ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੀ, ਜਦ ਤੱਕ ਕੋਈ ਹੋਰ ਕੋਲ ਨਾ ਆ ਜਾਵੇ। ਮਿੱਠਾ ਫਲ ਖਾ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਰਾਮ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਸੁਗੰਧਤ ਤੇ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਜਮੀਨ ਜੁੱਤੀ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਉਸ ਜੰਗਲੀ ਜੀਵ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀ ਮਾਂ, ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨੂੰ ਉਸ ਮਹਾਨ ਵਿੱਚ ਟਿਕਾਇਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੋਂ ਅਕਾਸ਼ ਧਰਤੀ ਕੰਬਦੇ ਹਨ, ਪਹਾੜ ਵੀ ਹਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹਨ, ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਸ਼ਹੂਰ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਚਤੁਰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਮਨੁੱਖ, ਗਊਆਂ ਦੀ ਦੌੜ ਵਿਚ, ਉਸਨੂੰ ਚੁਣਦੇ ਹਨ, ਹਰ ਹੋਮ ਤੇ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਉਸਨੂੰ ਸੱਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਮਘਵਨ, ਦਾਨੀ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਆ, ਜੋ ਕਦੇ ਭੇਟ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲਦੇ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇਨਾਮ, ਤੇਜ਼ ਘੋੜਾ ਤੇ ਧਨ ਲੋੜਦੇ ਹਨ। ਸੱਚੀ ਦੌਲਤ ਉਹੀ ਭੋਗ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਤੁਰੰਤ ਕਿਰਪਾ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਮਘਵਨ, ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਯਜਮਾਨ ਜਲਦੀ ਇਨਾਮ ਤੇ ਧਨ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਵੱਡੀ ਸੰਗਤ ਦੇ, ਸਾਨੂੰ ਧਨ ਦੇ, ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਲਈ ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਵਾਂਗ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਪਿਤਾ, ਤੇ ਦਾਨੀ ਹੈਂ। ਸੋਮਾ ਨਿਚੋੜ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸਲਾਹੀਦਾ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਮਹਾਨ ਹੈਂ, ਸਾਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਇਨਾਮ ਦੇ। ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਦੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਸੰਤਾਨ ਸਮੇਤ ਤਰੱਕੀ ਕਰੀਏ। ਤੂੰ ਯੋਧਾ ਜਨਮਿਆ, ਦਾਸਾ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਜਿੱਤਿਆ। ਤੂੰ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਰਾਜ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਸੋਮਾ ਝਰਨੇ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ। ਜੋ ਗਿਆਨੀ ਹੈ, ਉਹ ਭਜਨਾਂ ਦੀ ਕਦਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਮਨੁੱਖ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਈਏ, ਜੋ ਸੋਮਾ ਨਾਲ ਯਤਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਤੇਰੀ ਰਥ ਤੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ, ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਪੂਜਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਭਜਨ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਉਚਾਰੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰ, ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਸਲਾਹੁੰਦੇ ਤੇ ਪੂਜਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸੁਣ, ਤੂੰ ਵੀਰ ਹੈਂ, ਮਹਾਨ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਵੇਨਾ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਸਲਾਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ। ਆ ਆਪਣੇ ਘੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਆਸਨ ਤੇ, ਜਿਥੇ ਗਾਇਕ ਆਪਣੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਵਾਂਗ ਆਪਣੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਸਵਿਤਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਯੋਜਨਾ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਥਾਂ ਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੀਤਾ, ਮੱਧ-ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਦੁੱਧਿਆ, ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਥਾਂ ਤੇ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। ਜਿਥੇ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਥੇ ਉਚਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਖੁਲ੍ਹਿਆ, ਉਥੇ ਸਵਿਤਾ, ਪਾਣੀਆਂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਉਸ ਦਾ ਰਸਤਾ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਉਥੋਂ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਉੱਪਰ ਵਧਿਆ, ਉਥੋਂ ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਅਡੋਲ ਫੈਲ ਗਏ। ਉਸ ਨੇ ਅਮਰ ਜਗਤ ਦੀ ਹੋਰ ਅਜਿਹੀ ਚੀਜ਼ ਵੇਖੀ, ਜੋ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮੁੱਕਦੀ। ਸਵਿਤਾ ਦਾ ਬਾਜ, ਮਹਾਨ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲਾ ਗਰੁਤਮਤ, ਪਹਿਲਾਂ ਜਨਮਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਹੀ ਉਸ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਗਾਵਾਂ ਰਵਾਨ ਨੂੰ, ਘੋੜੇ ਜੁੱਤ ਨੂੰ, ਮਾਂ-ਭੇਡ ਆਪਣੇ ਮੇਮਣੇ ਨੂੰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਸਵਿਤਾ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਵਾਂਗ ਮਿਲਾ। ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਤੰਭਾਂ ਵਾਲੇ ਸਵਿਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਅੰਗੀਰਸਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀ ਲਈ ਸੱਦਿਆ, ਮੈਂ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਸਲਾਹ ਕੇ, ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਲੱਭ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਸੋਮਾ ਦੀ ਬੂੰਦ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅੱਗ, ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਸਲਗਦੀ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭੇਟ ਲੈ ਜਾਣ ਵਾਲੀ। ਆ ਅਦਿਤਿਆਂ, ਰੁਦ੍ਰਾਂ, ਤੇ ਵਸੂਆਂ ਸਮੇਤ, ਸਾਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਲਈ ਮਿਲ। ਇਹ ਯਜਨਾ, ਇਹ ਬਾਤ ਕਬੂਲ ਕਰ, ਤੇ ਨੇੜੇ ਆ। ਮਨੁੱਖ, ਤੈਨੂੰ ਜਗਾ ਕੇ, ਕਿਰਪਾ ਮੰਗਦੇ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਲਈ ਸੱਦੇ ਹਾਂ। ਹੇ ਜਾਤਵੇਦਸ, ਸਭ ਕੁਝ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੋਚ ਨਾਲ ਸਲਾਹੀਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਅੱਗ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਲਿਆ, ਜੋ ਭੇਟਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਕਿਰਪਾ ਲਈ। ਅੱਗ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਪੁਰੋਹਿਤ ਬਣਿਆ; ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ। ਮੈਂ ਅੱਗ ਨੂੰ, ਵੱਡਾ ਧਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਕਿਰਪਾ ਤੇ ਧਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਸੱਦਾ ਹਾਂ। ਅੱਗ ਨੇ ਅਤ੍ਰੀ, ਭਰਦਵਾਜ, ਗਾਵਿਸਥਿਰ, ਕਣਵ ਅਤੇ ਤ੍ਰਸਦਸ੍ਯੁ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ। ਵਸੀਸ਼ਠ, ਪੁਰੋਹਿਤ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਲਈ ਸੱਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਅੱਗ ਜਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਭਾਗਾ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ। ਹੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ, ਜੋ ਵੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਿਆਰਾ ਹੈ; ਜੋ ਵੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਲੱਭਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਿਆਰਾ ਹੈ। ਭੋਗ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ, ਯਜਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਆਖਿਆ ਜਾਵੇ। ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ, ਤਿਵੇਂ ਭੋਗ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ, ਯਜਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਆਖਿਆ ਜਾਵੇ। ਦੇਵਤੇ, ਯਜਮਾਨ, ਵਾਯੂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਦਿਲ ਦੀ ਨੀਅਤ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਧਨ ਲੱਭਦਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਸਵੇਰੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨੂੰ ਸੱਦੇ ਹਾਂ, ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨੂੰ ਸੱਦੇ ਹਾਂ। ਸੂਰਜ ਡੁੱਬਣ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ, ਸਾਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੱਕ ਲੈ ਚੱਲ। ਇਕ ਵੱਡਾ, ਅਦਭੁੱਤ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਹੁਕਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਦੋਸਤ ਕਦੇ ਮਰਦਾ ਨਹੀਂ, ਕਦੇ ਹਾਰਦਾ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ, ਭਲਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਵਧ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਨ ਇੰਦਰ, ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਵੇ, ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਵਾਲਾ, ਨਿਡਰਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ। ਹੇ ਇੰਦਰ, ਦੈਤ ਨੂੰ ਤੋੜ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਤੋੜ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਜਬੜੇ ਤੋੜ, ਤੇ ਵੈਰੀ ਦੀ ਰੋਹ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ। ਸਾਡੇ ਲਈ, ਇੰਦਰ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ, ਹਮਲਾਵਰ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਸੁੱਟ, ਜੋ ਵੀ ਸਾਨੂੰ ਮਾਰੇ, ਉਸਨੂੰ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਭੇਜ ਦੇ। ਵੈਰੀ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ, ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਨੀਅਤ ਦੂਰ ਕਰ, ਸਾਨੂੰ ਰੋਹ ਤੋਂ ਬਚਾਵਾਂ, ਵਧੀਕ ਰੱਖਿਆ ਦੇ, ਤੇ ਘਾਤ ਨੂੰ ਰੋਕ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ, ਔਰਤਾਂ ਉਸ ਕੋਲ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਲੱਭਦੀਆਂ ਹਨ। ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਲੈ ਲਿਆ; ਤੂੰ, ਹੇ ਮਹਾਨ, ਸੱਚਮੁੱਚ ਮਹਾਨ ਹੈਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਿਗਵੇਦ ਦੇ ਇਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਮੰਤ੍ਰ ਸਾਨੂੰ ਸਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ, ਸ਼ਕਤੀ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਧਨ, ਸੰਤਾਨ ਤੇ ਸੁੱਖ ਪਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਤੇ ਕੁਦਰਤ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਸਕਦਾ ਹੈ।