ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਅਮਰ ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਅਪਰਾਧੀ ਸ਼ਕਤੀ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੀ—ਇਹ ਅਜਿਹੀ ਤਾਕਤ ਸੀ ਜੋ ਕਦੇ ਵੀ ਦਬਾਈ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ। ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਕਲਾ, ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਰਚਨਾ ਦੀ ਸਮਝ, ਸਿਆਣਿਆਂ ਲਈ ਸਦਾ ਹੀ ਆਦਰਯੋਗ ਰਹੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ, ਰਿਭੂ ਵੀਰ, ਦਾਨੀ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਉੱਚੇ ਆਦਰ ਵਾਲਾ ਸਿਆਣਾ ਸੀ। ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਪੂਰੀ ਮਾਪ ਲੈ ਕੇ, ਸਿੱਧਾ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਉਤਸ਼ਾਹ ਲਿਆਉਂਦਾ, ਪਰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਕਾਰਵਾਈ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਰਿਭੂਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ, ਬਾਜ਼ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕਰਤਾਰ, ਆਪਣਿਆਂ ਵਿਚ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਚਮਕਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਉਤਸ਼ਾਹ ਦੀ ਲਹਿਰ। ਉਸ ਨੂੰ, ਚਮਕਦਾਰ ਪੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਦੂਰ ਉੱਡਣ ਵਾਲਾ, ਬਾਜ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਲਿਆਇਆ ਸੀ—ਜੋ ਸੌ ਪਹੀਆਂ ਵਾਲੀ ਰਾਹ ਦਾ ਪੂਰਾ ਪੂਰਾ ਪਤਾ ਸੀ। ਇੰਦ੍ਰ ਦਾ ਸੁੰਦਰ ਬਾਜ਼, ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਲਿਆਇਆ, ਲਾਲ ਰੰਗ ਦਾ, ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਪੀਣ ਦੀ ਮਾਪ ਲਿਆਉਂਦਾ। ਇਸ ਨਾਲ, ਜੀਵਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਧਦੀ, ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਆਉਂਦੀ, ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੁੰਦੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੰਦ੍ਰ, ਸੋਮਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਵੀ, ਮਹਾਨ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਜੀਵਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਧੀ, ਅਤੇ ਕਲਾ ਨਾਲ, ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਲਈ ਪੀਸਿਆ ਗਿਆ। ਇਕ ਵਾਰ, ਇੱਕ ਔਰਤ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਜੜੀ-ਬੂਟੀ ਖੋਦ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਜਾਦੂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। "ਹੇ ਉਪਰ ਵੱਲ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੀ, ਭਾਗਸ਼ਾਲੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਚੁਣੀ ਹੋਈ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ! ਮੇਰੀ ਵਿਰੋਧੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਦੂਰ ਭਜਾ, ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਸਿਰਫ਼ ਮੇਰਾ ਬਣਾਓ।" ਉਹ ਆਤਮ-ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਕਹਿੰਦੀ, "ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹਾਂ, ਉੱਤਮ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਤਮ ਹੋ ਜਾਵਾਂ। ਮੇਰੀ ਵਿਰੋਧੀ ਪਤਨੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੇਠਾਂ ਰਹੇ।" "ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੀ, ਨਾ ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਉਂਦੀ। ਆਓ, ਉਸ ਵਿਰੋਧੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਦੂਰ, ਅਜਿਹੇ ਸਥਾਨ ਤੇ ਭੇਜੀਏ।" ਉਹ ਆਤਮ-ਸੰਭਲ ਨਾਲ ਕਹਿੰਦੀ, "ਮੈਂ ਵੀ ਸਹਿੰਦੀ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਵੀ ਸਹਿੰਦੀ ਹੈਂ; ਆਓ, ਦੋਵਾਂ ਮਿਲ ਕੇ, ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਮੇਰੀ ਵਿਰੋਧੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਈਏ।" ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਵਿਰੋਧੀ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਥਾਂ ਤੇ ਰੱਖਿਆ, "ਤੇਰਾ ਮਨ ਮੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਨਾ ਆਵੇ, ਨਾ ਗਾਂ ਦੇ ਬੱਝੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦੀ, ਨਾ ਪਾਣੀ ਰਾਹ ਤੇ ਵਗਦਾ।" ਇਕ ਹੋਰ ਵਾਰ, ਇੱਕ ਜੰਗਲੀ, ਵਾਕਈ ਜੰਗਲੀ, ਜਿਵੇਂ ਮਰ ਰਹੀ ਹੋਵੇ, ਪਿੰਡ ਦੀ ਖੋਜ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ, ਨਾ ਤੈਨੂੰ ਲੱਭਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਡਰ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ। ਜਦੋਂ ਤਿਟਲੀ ਵਿਅੰਗ ਕਰਦੀ, ਬਲਦ ਦੇ ਬੋਲਣ ਤੇ, ਉਹ ਜੰਗਲੀ ਵੱਡੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ। ਕਦੇ ਗਾਂ ਵਾਂਗ ਚਰਦੀ, ਕਦੇ ਘਰ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੀ, ਕਦੇ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਰਥ ਵਾਂਗ ਚਲਦੀ। ਬਲਦ ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦਾ, ਲਾਠੀ ਨਾਲ ਮਾਰਦਾ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ, ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਸੋਚਦਾ, "ਮੈਂ ਆਵਾਜ਼ ਕੀਤੀ।" ਜੰਗਲੀ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ, ਜਦ ਤਕ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨੇੜੇ ਨਾ ਆਵੇ; ਮਿੱਠਾ ਫਲ ਖਾ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲਟਾ ਜਾਂਦੀ। ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਖੁਰਾਕ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਖੇਤ ਨਾ ਹੋਏ, ਮੈਂ ਜੰਗਲੀ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀ ਮਾਂ, ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕੀਤੀ। ਇੰਦ੍ਰ, ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ, ਤੇਰੀ ਮਹਾਨਤਾ ਲਈ। ਜਦ ਤੂੰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਚੀਰਿਆ, ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਕੰਬਦੇ, ਪਹਾੜ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹਿਲਦੇ। ਤੂੰ, ਬੇਦਾਗ ਤਾਕਤਾਂ ਵਾਲਾ, ਅਦਭੁਤ ਕਲਾ ਨਾਲ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਮਨ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ। ਲੋਕ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀਆਂ ਮੁਕਾਬਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤੈਨੂੰ ਚੁਣਦੇ, ਹਰ ਯਜਨਾ ਤੇ ਭੇਟ ਵਿੱਚ ਤੈਨੂੰ ਬੁਲਾਂਦੇ। "ਮਘਵਨ, ਦਾਨੀ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਭੇਟ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵਿਚ ਤੇਰੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਦੇ, ਇਨਾਮ, ਤੇਜ਼ ਘੋੜਾ, ਅਤੇ ਧਨ ਚਾਹੁੰਦੇ।" ਜੋ ਤੇਰੀ ਤੇਜ਼ कृपा ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ, ਉਹ ਹੀ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਦਾ ਅਸਲ ਸੁਆਦ ਲੈਂਦਾ। ਮਘਵਨ, ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਯਜਕ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਇਨਾਮ ਅਤੇ ਧਨ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ। "ਤੂੰ, ਮਹਾਨਤਾ ਲਈ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ, ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਧਾ, ਮਘਵਨ! ਸਾਨੂੰ ਧਨ ਦੇ, ਤੂੰ ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣਾ ਵਾਂਗ, ਸਿਆਣੇ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਦਾਨੀ ਵਾਂਗ ਸਾਨੂੰ ਮਿਲ।" ਸੋਮਾ ਪੀਸ ਕੇ, "ਹੇ ਇੰਦ੍ਰ, ਤੈਨੂੰ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਸਾਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਇਨਾਮ ਦੇ। ਤੂੰ ਭਾਗ ਦੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ, ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸੰਤਾਨਾਂ ਨਾਲ ਫਲਫ਼ਲ ਹੁੰਦੇ।" ਇੰਦ੍ਰ, ਤੂੰ ਮਹਾਨ, ਵੀਰ ਵਾਂਗ ਜੰਮਿਆ; ਦਾਸਾ ਦੇ ਦਲਾਂ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਜਿੱਤਿਆ। ਤੂੰ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਗੁਪਤ ਚੀਜ਼, ਸੋਮਾ ਦੀ ਵਾਂਗ, ਸਮਭਾਲਿਆ। ਉੱਚਾ, ਸਿਆਣਾ, ਭਜਨਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਦਾ, ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ, ਪ੍ਰੇਰਿਤ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਲਿਆਉਂਦਾ। "ਅਸੀਂ ਸੋਮਾ ਨਾਲ ਯਤਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹੋਈਏ, ਤੇਰੇ ਲਈ, ਜੋ ਰਥ ਤੇ ਆਉਂਦਾ, ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ।" "ਇਹ ਭਜਨ, ਇੰਦ੍ਰ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਮਰਦਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ, ਹੇ ਵੀਰ! ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਮਦਦਗਾਰ ਹੋ ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਲੱਭਦੇ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਤੇ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ।" "ਹੇ ਇੰਦ੍ਰ, ਵੀਰ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਸੱਦਾ ਸੁਣ। ਤੂੰ ਵੇਨਾ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਹੋਇਆ। ਆ, ਆਪਣੇ ਘੀ ਵਾਲੇ ਆਸਨ ਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਗਾਇਕ, ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਗਾਉਂਦੇ।" ਜਦ ਸਵਿਤਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕਲਾ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਥਾਂ ਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੀਤਾ, ਮੱਧ-ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਦੁਹਿਆ, ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਥਾਂ ਤੇ ਬੰਨ੍ਹਿਆ। ਜਿੱਥੇ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹਿਆ ਤੇ ਖੁਲਿਆ, ਉਥੇ ਸਵਿਤਾ, ਪਾਣੀਆਂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਉਸ ਦਾ ਰਾਹ ਜਾਣਦਾ। ਉਥੇ ਤੋਂ ਵਿਸ਼ਾਲ ਖੇਤਰ ਉੱਪਰ ਵਧਿਆ, ਉਥੇ ਤੋਂ ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਅਡੋਲ ਫੈਲ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਅਮਰ ਲੋਕ ਦੀ ਕੁਝ ਹੋਰ, ਕਦੇ ਨਾ ਬੁੱਢੀ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਵੇਖੀ। ਮਹਾਨ ਪੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਗਰੁਤਮਤ, ਸਵਿਤਾ ਦਾ ਬਾਜ਼, ਪਹਿਲਾਂ ਜੰਮਿਆ, ਉਹ ਹੀ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦਾ। "ਗਾਂ ਵਾਂਗ ਪਾਲੇ ਨੂੰ, ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਜੋਤ ਨੂੰ, ਮਾਂ-ਭੇੜ ਵਾਂਗ ਬੱਚੇ ਨੂੰ, ਸਵਿਤਾ, ਆਕਾਸ਼ ਦਾ ਧਾਰਕ, ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾਵੇ, ਪਤੀ ਪਤਨੀ ਵਾਂਗ।" "ਸਵਿਤਾ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਖੰਭਿਆਂ ਵਾਲਾ, ਅੰਗੀਰਸਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ, ਮੈਂ ਵੀ, ਤੇਰੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਕੇ, ਮਦਦ ਮੰਗਦਾ, ਸੋਮਾ ਦੀ ਬੂੰਦ ਵਾਂਗ ਤੇਰੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦਾ।" ਅਗਨੀ, ਜਦ ਭੜਕਦਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦਾ। ਆਦਿਤਿਆਂ, ਰੁਦ੍ਰਾਂ, ਵਸੁਆਂ ਨਾਲ, ਦਇਆ ਲਈ ਆ। "ਇਹ ਯਜਨਾ, ਇਹ ਬੋਲੀ, ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ, ਨੇੜੇ ਆ। ਮਾਨਵ, ਤੈਨੂੰ ਭੜਕਾ ਕੇ, ਦਇਆ ਲਈ ਬੁਲਾਉਂਦੇ, ਅਸੀਂ ਵੀ ਦਇਆ ਲਈ ਬੁਲਾਉਂਦੇ।" "ਤੂੰ, ਜਾਤਵੇਦਸ, ਸਭ ਕੁਝ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਮੈਂ ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਦਾ। ਹੇ ਅਗਨੀ, ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਿਆ ਦੇ, ਜੋ ਭੇਟਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ, ਦਇਆ ਲਈ।" ਅਗਨੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਪੁਜਾਰੀ ਬਣਿਆ; ਮਨੁੱਖ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਭੜਕਦੇ। "ਅਗਨੀ, ਵੱਡੇ ਧਨ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲਾ, ਦਇਆ ਲਈ, ਧਨ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ, ਤੈਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਹਾਂ।" "ਅਗਨੀ ਨੇ ਅਤ੍ਰੀ, ਭਰਦਵਾਜ, ਗਾਵਿਸਥਿਰ, ਕਾਨਵਾ, ਤੇ ਤ੍ਰਸਦਸ੍ਯੂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਕੀਤਾ। ਵਸਿਸ਼ਠ, ਪੁਜਾਰੀ, ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਦਇਆ ਲਈ ਬੁਲਾਉਂਦਾ, ਪੁਜਾਰੀ ਦਇਆ ਲਈ।" "ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਅਗਨੀ ਭੜਕਦਾ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਭੇਟ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ। ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ, ਭਾਗ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।" "ਹੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਪਿਆਰਾ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਮੰਗਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਪਿਆਰਾ। ਜੋ ਭੋਗਦੇ, ਜੋ ਯਜਨਾ ਕਰਦੇ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਕਹਿਆ ਜਾਵੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਿਗਵੇਦ ਦੇ ਮਹਾਨ ਭਜਨਾਂ ਵਿਚ, ਇੰਦ੍ਰ, ਰਿਭੂ, ਸੋਮਾ, ਬਾਜ਼, ਸਵਿਤਾ, ਅਗਨੀ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ, ਅਤੇ ਜੜੀ-ਬੂਟੀਆਂ, ਸਭ ਨੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਜੀਵਨ, ਤਾਕਤ, ਰਿਸ਼ਤੇ, ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕੀਤੀ।