ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਸਾਧੂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਅਗਨਿ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਆਰਜ਼ੂ ਕੀਤੀ, "ਹੇ ਅਗਨਿ! ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਸਾਡੀ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਸਾਡਾ ਭਲਾ ਚਾਹ। ਤੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ, ਸਾਨੂੰ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਬਖ਼ਸ਼, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਹੀ ਸਾਡਾ ਦਾਤਾ ਹੈਂ।" ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਅਰਯਮਨ, ਭਗਾ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਸਾਨੂੰ ਦਾਤਾ ਬਣਨ, ਦੇਵਤੇ, ਚੰਗੀ ਬੋਲੀ, ਅਤੇ ਦਿਵਯ ਧਨ ਸਾਡੇ ਹਿੱਸੇ ਆਵੇ। ਫਿਰ ਉਹ ਸੋਮਾ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਗਨਿ ਦੀ ਸਤਕਾਰ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਆਦਿਤ੍ਯ, ਵਿਸ਼ਣੁ, ਸੂਰਜ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਸੱਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇੰਦ੍ਰ ਅਤੇ ਵਾਯੁ ਨੂੰ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਬੁਲਾਵਟ ਨਾਲ ਸੱਦਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਮਿਲ ਕੇ ਰਹਿਣ ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਦਿਲੋਂ ਚੰਗੇ ਹੋਣ। ਉਹ ਅਰਯਮਨ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਾਨੂੰ ਦਿਣ; ਵਾਤਾ, ਵਿਸ਼ਣੁ, ਸਰਸਵਤੀ, ਸਵਿਤਾ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੀ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ। "ਹੇ ਅਗਨਿ! ਤੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਗਾਂ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਅਤੇ ਯਜਨਾ ਵਧਾ; ਦੇਵ ਸਭਾ ਲਈ ਤੂੰ ਧਨ ਦਿਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੱਕ ਭਗਤ ਅਗਨਿ ਕੋਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, "ਹੇ ਅਗਨਿ, ਤੂੰ ਤਾਕਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ। ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੁੱਖਦ ਛਾਂ ਹੈ, ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਰਖਿਆ ਕਰ, ਹਾਨੀ ਨੂੰ ਦੂਰ ਰੱਖ, ਸਾਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਮੂਲ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਕਰਦਾ, ਸਾਥੀ ਵਾਂਗ। ਸੱਤ ਗਿਆਨੀ ਸਾਨੂੰ ਸੋਚਾਂ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਹਨ।" "ਹੇ ਅਗਨਿ! ਤੂੰ ਚੁਣਦਾ ਹੈਂ ਕਿ ਉੱਤੇ ਜਾਂ ਹੇਠਾਂ ਫੈਲਣਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਬਲਵਾਨ ਹੈਂ, ਵੇਦੀ ਦਾ ਮਾਲਕ। ਬੰਜਰ ਖੇਤ ਵੀ ਉਪਜਾਊ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰੋਧੀ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਜਦ ਤੂੰ ਉੱਚੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਫੌਜ ਵਾਂਗ ਵੱਖ ਵੱਖ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਹੈਂ। ਜਦ ਤੇਰੀ ਲਪਟ ਹਵਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਦਾਢ਼ੀ ਨਾਈ ਵਾਂਗ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਹੈਂ।" "ਤੇਰੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ ਦਿਸਦੀਆਂ ਹਨ, ਕਈ ਰਥ ਇੱਕ ਰਸਤੇ ਪਿੱਛੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਤੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਭੁਜਾਂ ਸਾਫ਼ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਖੋਜਦਾ ਹੈਂ, ਮੋੜਦਾ ਤੇ ਤਾਣਦਾ ਹੈਂ।" "ਉਠੋ, ਹੇ ਸ਼ਕਤੀਆਂ, ਉਠੋ, ਹੇ ਲਪਟ, ਉਠੋ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਖੁਸ਼ੀ ਵਾਲੇ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ; ਵਧ, ਪਿੱਛੇ ਨਾ ਹਟ, ਵਧਦੇ ਰਹੋ, ਅੱਜ ਸਾਰੇ ਵਸੁ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਬੈਠਣ।" "ਇਹ ਪਾਣੀਆਂ ਦੀ ਉਤਰਾਈ ਹੈ, ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਠਿਕਾਣਾ ਹੈ; ਆਪਣੇ ਲਈ ਹੋਰ ਰਾਹ ਬਣਾਓ, ਆਗਿਆਕਾਰੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਥੇ ਜਾਓ।" "ਤੇਰੇ ਆਉਣ-ਜਾਣ ਵਿੱਚ, ਘਾਹ ਫੁੱਲ ਲੈ ਕੇ ਉੱਗਣ, ਕਮਲ ਦੇ ਤਲਾਬ ਬਣਣ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਘਰ ਹਨ।" ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਅਤ੍ਰੀ ਜੋ ਅਮਰ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਲਈ, ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਤੂੰ ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ ਨਵੇਂ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਉਸਨੂੰ ਨਵਾਂ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ। ਉਹ ਘੋੜਾ, ਤੇਜ਼, ਜਿਸ ਤੱਕ ਹਵਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕੀ; ਮਜ਼ਬੂਤ ਗੰਢ ਵਾਂਗ, ਜਿਸਨੂੰ ਖੋਲਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਨੌਜਵਾਨ ਅਤ੍ਰੀ ਨੇ ਰਾਜ ਪਾਰ ਕਰ ਲਿਆ। "ਹੇ ਲੋਕੋ, ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰਖਿਆ ਲਈ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੋ, ਚਮਕਣ ਵਾਲੇ, ਗਿਆਨ ਲੱਭੋ; ਤਦ ਹੀ, ਹੇ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਲੋਕੋ, ਸਾਡੀ ਸਤਕਾਰ ਬੇਅਸਰ ਨਹੀਂ ਜਾਵੇਗੀ।" "ਅਸ਼ਵਿਨੀ, ਤੁਹਾਡੀ ਦਾਤ ਵਾਅਕਈ ਦਿਵਯ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਸੋਚ ਵਾਲੀ ਹੈ; ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਚੌੜੀ ਬੈਠਕ, ਸਾਂਝੀ ਥਾਂ ਤੇ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਹੋ।" "ਤੁਸੀਂ ਭੁਜਯੁ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ, ਪਾਰਲੇ ਪਾਸੇ ਤੋਂ, ਲਕੜੀ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਾ ਕੇ, ਲੈ ਆਏ; ਤੁਸੀਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਨਾਸਤਿਆਂ, ਆਪਣੇ ਪਰਾਂ ਨਾਲ ਆਏ, ਬਚਾਅ ਦੀ ਲੋੜ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ।" "ਤੁਸੀਂ, ਚੰਗੀ ਸੋਚ ਵਾਲੇ, ਸਮਯੂ ਵਾਂਗ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਵੱਡੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਦਿਓ; ਸਾਨੂੰ ਸਦਾ ਵਗਦੀਆਂ ਪੋਸ਼ਣ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਬਖ਼ਸ਼ੋ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, "ਹੇ ਅਮਰ ਇੰਦ੍ਰ! ਇਹ ਤੇਰੀ ਅਜੈਤੂ ਤਾਕਤ ਹੈ; ਹੁਨਰ, ਸਾਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ, ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਰਚਨਹਾਰ ਲਈ।" "ਸਾਡੇ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਰਿਭੁ ਹੈ, ਤਾਕਤਵਾਨ, ਦਾਨੀ ਲਈ; ਇਹ ਸਿੱਧਾ, ਪਤਲਾ ਉਤਸ਼ਾਹ ਲਿਆਉਂਦਾ, ਰਿਭੁ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਦਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ।" "ਉਤਸ਼ਾਹੀ, ਬਾਜ਼ ਲਈ, ਕਰਤਾਰ, ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ, ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜੰਮੇ; ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਚਮਕਣ।" "ਜਿਸਨੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਪਰ ਵਾਲਾ, ਦੂਰ ਉੱਡਣ ਵਾਲਾ, ਬਾਜ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਲੈ ਆਇਆ; ਜੋ ਸੌ ਪਹੀਏ ਵਾਲੇ ਦੇ ਰਸਤੇ ਦਾ ਪਾਲਣਹਾਰ ਹੈ।" "ਜਿਸਨੂੰ ਤੇਰਾ ਸੁੰਦਰ ਬਾਜ਼, ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈ ਆਇਆ, ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲਾ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਾਲੇ ਪਾਨੀ ਦਾ ਮਾਪ; ਇਸ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਣ ਵਧਦਾ, ਜੀਵਨ ਜਾਗਦਾ, ਇਸ ਨਾਲ ਰਿਸ਼ਤੇ ਜਾਗਦੇ ਹਨ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਇੰਦ੍ਰ! ਸੋਮਾ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਥਾਮਿਆ; ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਾਣ ਵਧਦਾ, ਹੇ ਹੁਨਰਵਾਨ, ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਇਹ ਸੋਮਾ ਸਾਡੇ ਲਈ ਨਿਚੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਇੱਕ ਹੋਰ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਔਰਤ ਇੱਕ ਜੜੀਬੂਟੀ ਖੋਦ ਰਹੀ ਹੈ, "ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤਿਸ਼ਾਲੀ ਪੌਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਵੈਰੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪਤੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਉੱਤੇ ਵੱਲ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੀ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਚੁਣੀ, ਮਜ਼ਬੂਤ; ਮੇਰੀ ਵੈਰੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ, ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਸਿਰਫ਼ ਮੇਰਾ ਬਣ ਜਾਵੇ।" "ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹਾਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਮੈਂ ਵਧੀਆਵਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਵਾਂ; ਜੋ ਵੈਰੀ ਪਤਨੀ ਮੇਰੇ ਹੇਠ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੇਠਾਂ ਰਹੇ।" "ਮੈਂ ਉਸਦਾ ਨਾਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੀ, ਨਾ ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਲੱਭੇ; ਆਓ, ਵੈਰੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਦੂਰ, ਦੂਰਲੇ ਥਾਂ ਭੇਜੀਏ।" "ਮੈਂ ਸਹਿਣ ਵਾਲੀ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਵੀ ਸਹਿਣ ਵਾਲੀ; ਦੋਵੇਂ ਮਿਲ ਕੇ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਕੇ, ਵੈਰੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦੇਈਏ।" "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵੈਰੀ ਤੋਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਵਧੇਰੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ; ਤੇਰਾ ਮਨ ਮੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਨਾ ਲੱਗੇ, ਨਾ ਗਾਂ ਵਾਂਗ ਬਛੜੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦੀ, ਨਾ ਪਾਣੀ ਰਸਤੇ ਵਗਦਾ।" ਇਸੇ ਵਿਚ, ਇੱਕ ਜੰਗਲੀ ਜੀਵ ਦੀ ਗੱਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, "ਇਹ ਜੰਗਲੀ ਹੈ, ਸੱਚਮੁੱਚ ਜੰਗਲੀ, ਜਿਵੇਂ ਮਰ ਰਹੀ ਹੋਵੇ; ਕਿਉਂ ਉਹ ਪਿੰਡ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਪੁੱਛਦੀ, ਨਾ ਤੈਨੂੰ ਲੱਭਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਡਰ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ?" "ਜਦ ਚੀਂਕਣ ਵਾਲਾ ਬੈਲ ਵਾਂਗ ਚੀਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਭੱਜ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ; ਜੰਗਲੀ ਵੱਡੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।" "ਕਦੇ ਉਹ ਗਾਂ ਵਾਂਗ ਚਰਦੀ ਹੈ, ਕਦੇ ਘਰ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੀ ਹੈ; ਕਦੇ ਜੰਗਲੀ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਰਥ ਵਾਂਗ ਚਲਦੀ ਹੈ।" "ਉਹ ਗਾਂ ਨੂੰ ਆਵਾਜ਼ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਲਾਠੀ ਨਾਲ ਮਾਰਦਾ ਹੈ; ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਵੱਸਦਾ, ਸੋਚਦਾ, 'ਮੈਂ ਆਵਾਜ਼ ਕੀਤੀ।'" "ਜੰਗਲੀ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ, ਜਦ ਤੱਕ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਾ ਆਵੇ; ਮਿੱਠਾ ਫਲ ਖਾ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੇ ਲੇਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।" "ਇਤਰ ਨਾਲ ਸੁਗੰਧਿਤ, ਮਿੱਠੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਵਾਲੀ, ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਬਿਨਾ ਜੋਤੇ ਹੋਏ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਜੰਗਲੀ, ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੀ ਮਾਂ, ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕੀਤੀ।" ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਲੋਕ ਇੰਦ੍ਰ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਮਹਾਨ! ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਜਦ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਿਆ, ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਕੰਬ ਗਏ, ਪਹਾੜ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵੀ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਅੱਗੇ ਹਿੱਲ ਗਏ।" "ਤੂੰ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਅਦਭੁਤ ਹੁਨਰ ਨਾਲ, ਚਲਾਕ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਮਨ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ; ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ ਮਾਲ ਲਈ ਚੁਣਦੇ ਹਨ, ਹਰ ਯਜਨਾ ਅਤੇ ਹੋਮ ਵਿੱਚ ਤੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ।