ਪਾਣੀਆਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਕਹਾਣੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ—ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਚੰਗਾ ਕਰਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਪਾਣੀਆਂ ਰੋਗਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਸਭ ਲਈ ਉਪਚਾਰ ਹਨ। ਪਾਣੀਆਂ ਤੁਹਾਡੀ ਚੰਗੀ ਸਿਹਤ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਣ। ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਦਸ ਉਂਗਲਾਂ ਅਤੇ ਜੀਭ, ਜੋ ਬੋਲੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਨਾਲ ਰੋਗ ਦੂਰ ਕਰਨ ਦੀ ਕਿਰਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਚੰਗਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਛੂਹਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਵਿੱਚ, ਅਗਨੀਆਂ ਨੇ ਸੱਚ ਦੀ ਸੋਚ ਕਰਕੇ ਵਿਸਤ੍ਰਤ ਖੇਤਰ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ; ਜਿੱਥੇ ਉਲਾਸ ਨਾਲ, ਉਸ਼ਾ ਨੇ ਕੁਤਸਾ ਲਈ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਸਾਡੀ ਸਤੁਤਿ ਅਤੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈਆਂ ਉੱਚੀਆਂ, ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਧਾਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ, ਮਿੱਠਾ ਮਧੁ ਪਾਨ ਕੀਤਾ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਜੰਗਲਾਂ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੀਤਾ; ਸੂਰਜ ਨੇ ਸੱਚ ਤੋਂ ਜਨਮੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਦਿੱਤੀ। ਸੂਰਜ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰਥ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਛੱਡਿਆ; ਉੱਚੇ ਨੇ ਦਾਸਾ ਨੂੰ ਸੰਕੇਤ ਦਿੱਤਾ; ਇੰਦਰ ਨੇ ਚਲਾਕ ਅਸੁਰਾ ਦੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਰਜੀਸ਼ਵਨ ਦੇ ਨਾਲ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਅਜੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿਖੇਰ ਦਿੱਤਾ; ਦੇਵਤਾ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਾ ਸਕੇ; ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਧਨ ਰੱਖਿਆ; ਸਤੁਤਿ ਕਰਕੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਧਨ ਨਾਲ ਵਿਦੇਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ। ਬਿਨਾ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਾਲੀ ਫੌਜ ਨਾਲ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਇੰਦਰ, ਤੁਸੀਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੇ ਹੋ; ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜਰ ਤੋਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਨਾ ਟੁੱਟਿਆ; ਤੇਜ਼ ਨੇ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ, ਉਸ਼ਾ ਨੇ ਰਥ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਤੇਰੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਵਿਲੱਖਣ ਕਰਤਬ ਹਨ, ਜਦ ਤੂੰ ਇਕੱਲਾ ਇਕ ਲਈ ਯਜਨਾ ਕੀਤੀ; ਤੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਮਹੀਨਿਆਂ ਦਾ ਕ੍ਰਮ ਬਣਾਇਆ; ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਪਿਤਾ ਨੇ ਵਿਸਤ੍ਰਤ ਖੇਤਰ ਨੂੰ ਸਹਾਰਿਆ, ਵੰਡ ਕੇ। ਸੂਰਜ ਦੀ ਕਿਰਣ, ਪੀਲੀ ਵਾਲ, ਸਾਹਮਣੇ, ਸਵਿਤਾ ਨਿਰੰਤਰ ਚਾਨਣ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਿੱਚ, ਪੂਸ਼ਣ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ, ਦੇਖਦਾ, ਗਵਾਲਾ, ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ, ਮਨੁੱਖੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਾਲਾ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਬੈਠਾ, ਦੋ ਸੰਸਾਰਾਂ ਅਤੇ ਮਧਯ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਖਦਾ, ਘੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਪੁਰਾਣੀ ਅਤੇ ਨਵੀਂ ਜੋਤ ਵਿਚ। ਸੰਪਤੀ ਦਾ ਆਧਾਰ, ਧਨ ਦੀ ਇਕੱਠੀ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸਭ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ; ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਵਿਤਾ ਸੱਚ ਦੀ ਰੀਤ ਵਾਲਾ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਧਨ ਦੀ ਦੌੜ ਵਿਚ ਰੁਕਿਆ ਨਹੀਂ। ਵਿਸ਼ਵਾਵਸੁ, ਸੋਮਾ, ਗੰਧਰਵ, ਪਾਣੀਆਂ ਨੇ ਸੱਚ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਦੇ ਵੇਖਿਆ; ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਨੇ, ਖੋਜ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹੱਦ ਪਾਈ, ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵੇਖੇ। ਵਿਸ਼ਵਾਵਸੁ, ਆਕਾਸ਼ੀ ਗੰਧਰਵ, ਜੋ ਵਿਸਤ੍ਰਤ ਵਿੱਚ ਚਲਦਾ, ਸਾਡੀ ਸਤੁਤਿ ਕਰੇ; ਚਾਹੇ ਉਹ ਸੱਚ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਸਾਡੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸਹੀ ਦਿਸ਼ਾ ਦੇਵੇ, ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੇਵੇ। ਉਸ ਨੇ ਦਰਿਆ ਦੇ ਪਾਰ ਪਾਇਆ, ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਰੁਕਾਵਟ ਖੋਲ੍ਹੀ; ਗੰਧਰਵ ਨੇ ਅਮਰ ਬਚਨ ਉਚਾਰੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਪੂਜਾ ਦੀ ਕਲਾ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝਿਆ। ਅਗਨੀ, ਤੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵੱਡੀ ਹੈ; ਤੇਰੀ ਚਮਕਦਾਰ ਲਪਟਾਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ; ਤੇਰੀ ਵਿਸਤ੍ਰਤ ਚਮਕ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਪੂਜਕ ਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਸਤੁਤਿ ਦਿੰਦਾ, ਮਹਾਨ। ਤੂੰ ਸ਼ੁੱਧ, ਚਮਕਦਾਰ, ਘਟਣ-ਰਹਿਤ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਉਗਦਾ; ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ, ਮਾਂ-ਪਿਤਾ ਵਿਚ, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਭਰਦਾ। ਪੋਸ਼ਣ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਜਾਤਵੇਦਸ, ਸਾਡੇ ਚੰਗੇ ਸਤੁਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਲੈ; ਤੇਰੇ ਲਈ, ਪੂਜਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਅਦਭੁਤ ਜਨਮ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ। ਅਗਨੀ, ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਫੈਲ, ਅਮਰ ਧਨ ਦੇ; ਤੂੰ ਦਿੱਖੀ ਰੂਪ ਦੀ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਸਾਨੂੰ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਦਾ। ਤੂੰ ਯਜਨਾ ਦਾ ਬੁਧੀਮਾਨ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਵੱਡਾ ਧਨ ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲਾ; ਤੂੰ ਅਨੰਦਦਾਇਕ, ਵਾਧੂ ਦਾਤਾ, ਸਦੀਵੀ ਧਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ। ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਅਗਨੀ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਧਰਮਵਾਨ, ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੀ ਖੈਰ-ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਰੱਖਿਆ; ਧਿਆਨ-ਧਰਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਪੁਕਾਰਿਆ, ਸਭ ਯੁਗਾਂ ਵਿਚ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਵਾਂਗ। ਅਗਨੀ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰੀਏ; ਤੁਹਾਡਾ ਰਵੱਈਆ ਚੰਗਾ ਅਤੇ ਦਇਆਲੂ ਹੋਵੇ। ਧਨ ਦਿਓ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਦਾਤਾ ਹੈ। ਆਰਯਮਨ, ਭਾਗਾ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤਿ, ਦੇਵਤਾ, ਚੰਗੀ ਬੋਲੀ, ਦਿਵਯ ਧਨ ਸਾਨੂੰ ਦਿਓ। ਅਸੀਂ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਸੋਮਾ ਰਾਜਾ, ਅਗਨੀ, ਆਦਿਤਿਆਂ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਸੂਰਜ, ਬ੍ਰਹਮਣ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤਿ ਨੂੰ ਪੁਕਾਰਦੇ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਵਾਯੂ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤਿ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਸਤੁਤਿ ਨਾਲ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਕਿ ਸਭ ਲੋਕ ਸਾਡੇ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਹੋਣ। ਆਰਯਮਨ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤਿ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਦਾਤਾ ਬਣਾਉ, ਵਾਤਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਸਰਸਵਤੀ, ਸਵਿਤਾ, ਤੇਜ਼। ਅਗਨੀ, ਅੱਗ ਨਾਲ, ਸਾਡੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਅਤੇ ਯਜਨਾ ਵਧਾ; ਦਿਵਯ ਸਭਾ ਲਈ, ਧਨ ਦੇਣ ਉਤਸ਼ਾਹ ਦਿਓ। ਇਹ ਪੂਜਕ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਅਗਨੀ, ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ; ਹੋਰ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ। ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ, ਸ਼ੁਭ ਆਸਰਾ ਹੈ; ਹਾਨੀ ਦੂਰ ਰੱਖੋ, ਸਾਨੂੰ ਮੁਕਤ ਕਰੋ। ਅਗਨੀ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਮੂਲ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ; ਤੂੰ ਸਭ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰਦਾ, ਸਾਥੀ ਵਾਂਗ। ਸੱਤ, ਬੁਧੀਮਾਨ, ਸਾਨੂੰ ਵਿਚਾਰ ਲਿਆਉਂਦੇ, ਗਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਆਪਣੀ ਰੀਤ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ। ਤੂੰ ਚੁਣਦਾ, ਅਗਨੀ, ਉਪਰ ਜਾਂ ਹੇਠਾਂ ਫੈਲਣਾ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਯਜਨਾ ਦੇ ਸਵਾਮੀ; ਪੂੰਛੀ ਖੇਤ ਵੀ ਉਪਜਾਊ ਬਣ ਜਾਂਦੇ; ਤੇਰਾ ਹਥਿਆਰ, ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸਾ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਜਦ ਤੂੰ ਉਚਾਈ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਜਾਂਦਾ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚਲਦਾ, ਫੌਜ ਵਾਂਗ; ਜਦ ਤੇਰੀ ਲਪਟ ਹਵਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦੀ, ਤੂੰ ਨਾਈ ਵਾਂਗ ਦਾਡ਼ੀ ਫੈਲਾਉਂਦਾ। ਉਸ ਦੇ ਲਕੀਰਾਂ ਵੇਖੇ ਜਾਂਦੇ, ਕਈ ਰਥ ਇੱਕ ਰਸਤੇ ਜਾਂਦੇ; ਜਦ ਤੂੰ, ਅਗਨੀ, ਆਪਣੀ ਬਾਂਹਾਂ ਸਾਫ ਕਰਦਾ, ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਖੋਜਦਾ, ਝੁਕਦਾ ਤੇ ਵਧਦਾ। ਉਠੋ, ਸ਼ਕਤੀਆਂ, ਉਠੋ, ਲਪਟ, ਉਠੋ, ਅਗਨੀ, ਉਲਾਸ ਵਾਲੇ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ; ਉਠੋ, ਡੁੱਬੋ ਨਾ, ਵਧਦੇ ਹੋਏ, ਸਾਰੇ ਵਸੁ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਬੈਠਣ। ਇਹ ਪਾਣੀਆਂ ਦਾ ਉਤਰਣਾ ਹੈ, ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਆਰਾਮ-ਥਾਂ; ਹੋਰ ਰਸਤਾ ਬਣਾਓ, ਆਗਿਆਕਾਰੀ, ਉਸ ਰਾਹ ਤੇ ਜਾਓ। ਤੇਰੇ ਆਉਣ-ਜਾਣ ਤੇ, ਘਾਹ ਉਗੇ, ਫੁੱਲ ਲੈ ਕੇ; ਅਤੇ ਕਮਲ ਦੇ ਪੰਡ, ਇਹ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਘਰ ਹਨ। ਅਤ੍ਰੀ, ਜੋ ਮਰਦਾ ਨਹੀਂ, ਉਦੇਸ਼ ਲਈ, ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਯਾਤਰਾ ਲਈ; ਜਦ ਤੂੰ ਰਥ ਨੂੰ ਧੁਰਾਂ ਨਾਲ ਨਵਾਂ ਕਰਦਾ, ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਨਵਾਂ ਕਰਦਾ। ਉਹ ਘੋੜਾ, ਤੇਜ਼, ਹਵਾਵਾਂ ਵੀ ਨਾ ਪਹੁੰਚੀਆਂ; ਮਜ਼ਬੂਤ ਗੰਢ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਖੁਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ, ਅਤ੍ਰੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟਾ, ਖੇਤਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ। ਮਨੁੱਖੋ, ਤ੍ਰਿਪਲ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰੋ, ਚਮਕਦਾਰੋ, ਗਿਆਨ ਲੱਭੋ; ਫਿਰ, ਅਕਾਸ਼ੀ ਮਨੁੱਖੋ, ਸਾਡੀ ਸਤੁਤਿ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ। ਤੁਹਾਡੀ ਦਾਤ, ਅਸ਼ਵਿਨੋ, ਸਪਸ਼ਟ, ਦਿਵਯ ਦਾਤਾ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਸੋਚ ਵਾਲੀ; ਜਦ ਤੁਸੀਂ, ਮਨੁੱਖੋ, ਸਾਨੂੰ ਵਿਸਤ੍ਰਤ ਆਸਨ, ਸਾਂਝੇ ਘਰ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਾਓ। ਤੁਸੀਂ ਭੁਜਯੂ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ, ਵਿਸਤ੍ਰਤ ਤੋਂ, ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਾ ਕੇ ਪਾਰ ਲਿਆ; ਤੁਸੀਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਏ, ਨਾਸਤਿਆ, ਆਪਣੇ ਪੰਖਾਂ ਨਾਲ, ਬਚਾਅ ਕੀਤਾ। ਚੰਗੀ ਸੋਚ ਨਾਲ, ਸ਼ਾਮਯੂ ਵਾਂਗ, ਸਭ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਵੱਡੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਆਉਣ; ਮਨੁੱਖੋ, ਸਦੀਵੀ ਪੋਸ਼ਣ ਦੇ ਵਹਿੰਦੇ ਧਾਰੇ ਸਾਨੂੰ ਦਿਓ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਣੀਆਂ, ਅਗਨੀ, ਇੰਦਰ, ਸੂਰਜ, ਗੰਧਰਵ, ਆਦਿਤਿਆ, ਅਸ਼ਵਿਨ, ਸਭ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦਾਤ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚੰਗੀ ਸੋਚ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਨੰਦ-ਦਾਇਕ ਕਰਤਬਾਂ ਦੀ ਕਥਾ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਜੁੜੀ, ਸਾਡੀ ਜੀਵਨ-ਯਾਤਰਾ 'ਚ ਚਮਕ ਰਹੀ ਹੈ।