ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਮਹਾਨ ਤਪਸ੍ਵੀਆਂ ਦੀ ਕਠੋਰ ਤਪੱਸਿਆ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਨੰਦਤ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਹਵਾ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ ਚਲੇ, ਅਤੇ ਮਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਜ਼ਰ ਆਉਣ ਲੱਗੇ। ਉਹ ਤਪਸ੍ਵੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਸੀ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਉੱਡਦਾ, ਸਾਰੇ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਲਈ ਵੱਖਰਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਵਾਯੂ ਦਾ ਘੋੜਾ, ਵਾਯੂ ਦਾ ਮਿੱਤਰ, ਉਹੀ ਤਪਸ੍ਵੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਦੋਨਾਂ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ—ਇਕ ਪਿਛਲਾ, ਇਕ ਅੱਗੇ। ਉਹ ਲੰਮੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲਾ ਤਪਸ੍ਵੀ, ਜੋ ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਅਤੇ ਜੰਗਲੀ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ, ਸੰਕੇਤ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ, ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਮਸਤ ਮਿੱਤਰ ਸੀ। ਹਵਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸਾਡੇ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਮਾਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਦਬੋਚਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਲੰਮੇ ਵਾਲੇ ਨੇ, ਜ਼ਹਿਰ ਦੇ ਪਿਆਲੇ ਨਾਲ, ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪੀਤਾ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਕੁਝ ਲੁਕਾਇਆ, ਫਿਰ ਵਾਪਸ ਉਭਾਰਿਆ; ਉਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਦਿਨ ਬਣਾਇਆ, ਅਤੇ ਉਹੀ ਮੁੜ ਤੋਂ ਜੀਵਨ ਦਿੱਤਾ। ਵਾਯੂ, ਦੋ ਹਵਾਵਾਂ ਦਰਿਆ ਦੇ ਪਾਰਲੇ ਕੰਢੇ ਤੋਂ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ—ਇੱਕ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੁਸ਼ਲ ਲਿਆਉਂਦੀ, ਦੂਜੀ ਜੋ ਨੁਕਸਾਨਦਾਇਕ ਹੈ, ਉਹ ਹਵਾ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇਵੇ। ਵਾਯੂ, ਤੂੰ ਚੰਗਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਦੂਰ ਕਰ; ਤੂੰ ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਚੰਗਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਦੂਤ ਹੈਂ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਵਧਾਈਆਂ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੁਸ਼ਲ ਤੇ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਲਿਆਉਂ, ਅਤੇ ਰੋਗ ਦੂਰ ਕਰਾਂ। ਇੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ, ਮਾਰੁਤਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਨੁਕਸਾਨ ਤੋਂ ਬਚਿਆ ਰਹੇ। ਪਾਣੀ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਚੰਗਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਪਾਣੀ ਰੋਗ ਦੂਰ ਕਰਦਾ, ਪਾਣੀ ਸਭ ਦਾ ਇਲਾਜ ਹੈ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗਾ ਕਰਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰੇ। ਦੋ ਹੱਥ, ਦੱਸ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਜੀਭ, ਜੋ ਬੋਲੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦੀ, ਇਹ ਦੋਨੋ ਜੋ ਰੋਗ ਦੂਰ ਕਰਦੇ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਛੂਹਦੇ ਹਾਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਵਿੱਚ, ਅੱਗਾਂ, ਸੱਚ ਦੀ ਸੋਚ ਕਰਦੀਆਂ, ਵੱਡੀ ਖੁਲ੍ਹੀ ਜਗ੍ਹਾ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ; ਜਿੱਥੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ਼ਾਵਾਂ ਨੇ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਕੁਤਸਾ ਲਈ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ, ਸਾਡੀ ਸਤੁਤੀ ਅਤੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ। ਤੂੰ, ਇੰਦਰ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਉਫਣਦੀਆਂ, ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ; ਤੂੰ ਮਿੱਠਾ, ਪਿਆਰਾ ਮਧੁ ਪੀਤਾ; ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਜੰਗਲਾਂ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੀਤਾ; ਸੂਰਜ ਨੇ ਸੱਚੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਦਿੱਤੀ। ਸੂਰਜ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰਥ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ; ਮਹਾਨ ਨੇ ਦਾਸਾ ਨੂੰ ਸੰਕੇਤ ਦਿੱਤਾ; ਇੰਦਰ ਨੇ ਚਤੁਰ ਆਸੁਰ ਦੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਟੋੜ ਦਿੱਤਾ, ਰਿਜ਼ੀਸ਼ਵਨ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ। ਅਜੇਤਿਆਂ ਨੂੰ, ਜਿੱਤ ਕੇ, ਉਹ ਨੇ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ; ਦੇਵਤੇ, ਉਸਦੇ ਸਾਥੀ, ਉਸਨੂੰ ਰੋਕ ਨਾ ਸਕੇ; ਜਿਵੇਂ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ, ਉਸਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਧਨ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ; ਉਸਨੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਚਮਕਦੇ ਧਨ ਨਾਲ ਸੁਣਿਆ। ਹਥਿਆਰ-ਰਹਿਤ ਫੌਜ ਨਾਲ, ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਤੂੰ ਤੋੜਦਾ, ਹੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ-ਨਾਸ਼ਕ, ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਚਮਕਦਾ; ਇੰਦਰ ਦੀ ਵਜ੍ਰੀ ਦੇ ਅੱਗੇ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਨਾ ਟੁੱਟਿਆ; ਤੇਜ਼ ਨੇ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ, ਉਸ਼ਾਵਾਂ ਨੇ ਰਥ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਤੇਰੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਵਿਲੱਖਣ ਕੰਮ ਹਨ, ਜਦ ਤੂੰ ਇੱਕ ਲਈ ਯਜਨਾ ਕੀਤੀ; ਤੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਮਹੀਨਿਆਂ ਦੀ ਰੀਤ ਬਣਾਈ; ਤੇਰੇ ਨਾਲ, ਪਿਤਾ ਨੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਜਗ੍ਹਾ ਨੂੰ ਸਮਭਾਲਿਆ, ਵੰਡ ਕੇ। ਸੂਰਜ ਦੀ ਕਿਰਣ, ਪੀਲੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੀ, ਸਾਹਮਣੇ, ਸਾਵਿਤਾ ਲਗਾਤਾਰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਲਿਆਉਂਦਾ; ਉਸਦੀ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਵਿੱਚ, ਪੂਸ਼ਣ, ਸਾਰੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ, ਵੇਖਦਾ, ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਜਾਂਦਾ। ਉਹ, ਮਨੁੱਖੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਬੈਠਾ, ਦੋਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਮੱਧ-ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ; ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ, ਘਿਉ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਪੁਰਾਣੇ ਅਤੇ ਨਵੇਂ ਚਾਨਣ ਵਿਚਕਾਰ। ਧਨ ਦਾ ਆਧਾਰ, ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਦਾ ਇਕੱਠ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਬਲ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਰੂਪ ਵੇਖਦਾ; ਦੇਵਤਾ ਵਾਂਗ, ਸੱਚ ਦੀ ਰੀਤ ਵਾਲਾ ਸਾਵਿਤਾ, ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਧਨ ਦੀ ਦੌੜ ਵਿੱਚ ਰੁਕਿਆ ਨਹੀਂ। ਵਿਸ਼ਵਾਵਸੁ, ਸੋਮਾ, ਗੰਧਰਵ, ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ, ਸੱਚ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹਿਲਦੇ; ਫਿਰ ਇੰਦਰ, ਲੱਭਦਿਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਹੱਦਾਂ ਪਾਈਆਂ, ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵੇਖੇ। ਵਿਸ਼ਵਾਵਸੁ, ਅਕਾਸ਼ੀ ਗੰਧਰਵ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ, ਸਾਡੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰੇ; ਚਾਹੇ ਉਹ ਸੱਚ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਅਸੀਂ ਨਾ ਜਾਣੀਏ, ਉਹ ਸਾਡੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਗ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰੇ, ਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੇਵੇ। ਉਸਨੇ ਦਰਿਆ ਦੇ ਪਾਰ ਲੰਘਣ ਦੀ ਥਾਂ ਲੱਭੀ, ਪੱਥਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ; ਗੰਧਰਵ ਨੇ ਅਮਰ ਬੋਲ ਉਚਾਰੇ, ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਭੇਟਾਂ ਦੀ ਕਲਾ ਪੂਰੀ ਸਮਝੀ। ਅੱਗੇ, ਅਗਨੀ, ਤੇਰੀ ਮਹਾਨ ਕੀਰਤੀ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਹੈ; ਤੇਰੀ ਚਮਕਦੀ ਅੱਗ ਜਗਤ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰਦੀ, ਹੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ। ਆਪਣੀ ਵਿਸ਼ਾਲ ਚਮਕ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਉਪਾਸਕ ਨੂੰ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਸਤਕਾਰ ਦਿੰਦਾ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ। ਤੂੰ ਪਵਿੱਤਰ, ਚਮਕਦਾਰ, ਘਟਣ ਨਾ ਵਾਲੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਉੱਗਦਾ; ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ, ਮਾਂ-ਪਿਓ ਵਿਚਕਾਰ ਤੁਰਦਾ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਦੋਵੇਂ ਭਰ ਦਿੰਦਾ। ਪੋਸ਼ਣ ਤੋਂ ਜੰਮੇ, ਹੇ ਜਾਤਵੇਦਸ, ਸਾਡੀਆਂ ਚੰਗੀਆਂ ਸਤੁਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣ; ਤੇਰੇ ਲਈ ਭੇਟਾਂ ਲਿਆਂਦੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਹੇ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ, ਅਚੰਭੇ ਨਾਲ ਜੰਮੇ, ਤਾਕਤ ਦੇਣ ਵਾਲੇ। ਅਗਨੀ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲ, ਸਾਨੂੰ ਅਮਰ ਧਨ ਦੇ; ਤੂੰ ਰੂਪ ਦੀ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਸਾਨੂੰ ਗਿਆਨ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰ ਦੇ। ਤੂੰ ਯਜਨਾ ਦਾ ਗਿਆਨੀ ਕਰਤਾ, ਵੱਡੇ ਧਨ ਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ; ਤੂੰ ਸੁਖਦਾਇਕ, ਵਧੀਆ ਦਾਤਾਂ ਦਿੰਦਾ, ਸਾਨੂੰ ਸਦਾ ਟਿਕਣ ਵਾਲਾ ਧਨ ਦਿੰਦਾ। ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਅਗਨੀ ਨੂੰ, ਮਹਾਨ, ਧਰਮਵਾਨ, ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਲਈ ਰੱਖਿਆ; ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਨ ਵਾਲਾ, ਤੂੰ ਬੋਲਣ ਨਾਲ ਸੱਦਾ ਜਾਂਦਾ, ਮਨੁੱਖੀ ਯੁੱਗਾਂ ਵਿਚ ਰੱਬੀ ਹੈ। ਅਗਨੀ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆਵਾਨ ਹੋ; ਸਾਨੂੰ ਧਨ ਦੇ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਦਾਤਾ ਹੈਂ। ਅਰਯਮਨ, ਭਗਾ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਸਾਨੂੰ ਦਿਨ; ਦੇਵਤੇ, ਚੰਗੀ ਬੋਲੀ, ਰੱਬੀ ਧਨ ਸਾਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਵੇ। ਅਸੀਂ ਸੋਮਾ ਰਾਜਾ ਦੀ ਮਦਦ ਲਈ, ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ, ਆਦਿਤਿਆਂ, ਵਿਸ਼ਣੂ, ਸੂਰਜ, ਬ੍ਰਹਮਣ ਅਤੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਸੱਦਦੇ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਇੰਦਰ ਤੇ ਵਾਯੂ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਸਤੁਤੀ ਨਾਲ ਸੱਦਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਚੰਗੇ ਹੋਣ। ਅਰਯਮਨ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਦਾਤਾ ਬਣਾਉ, ਵਾਤਾ, ਵਿਸ਼ਣੂ, ਸਰਸਵਤੀ, ਸਾਵਿਤਾ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਨੂੰ। ਤੂੰ, ਅਗਨੀ, ਅੱਗਾਂ ਨਾਲ, ਸਾਡੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਅਤੇ ਯਜਨਾ ਵਧਾ; ਤੂੰ, ਰੱਬੀ ਸਭਾ ਲਈ, ਧਨ ਦੀ ਦਾਤਾ ਬਣ। ਇਹ ਉਪਾਸਕ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਹੇ ਅਗਨੀ, ਤਾਕਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ; ਹੋਰ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ। ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ, ਮੰਗਲਮਈ ਆਸਰਾ ਹੈ; ਬੁਰੀ ਤਕਲੀਫ ਦੂਰ ਕਰ, ਸਾਨੂੰ ਖਤਰੇ ਤੋਂ ਬਚਾ। ਅਗਨੀ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਓ ਦੇ ਮੂਲ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ; ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰਦਾ, ਮਿੱਤਰ ਵਾਂਗ। ਸੱਤ, ਗਿਆਨੀ, ਸਾਨੂੰ ਸੋਚਾਂ ਲਿਆਉਂਦੇ, ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨਾਲ ਗਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ। ਤੂੰ, ਅਗਨੀ, ਚੁਣਦਾ ਹੈਂ ਕਿ ਉੱਤੇ ਫੈਲਣਾ ਜਾਂ ਹੇਠਾਂ, ਹੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਹੇ ਬੇਦੀ ਦੇ ਮਾਲਕ। ਉਜਾੜ ਖੇਤ ਵੀ ਉਪਜਾਊ ਹੋ ਜਾਂਦੇ; ਤੇਰਾ ਹਥਿਆਰ, ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ, ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰੋਧੀ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਜਦ ਤੂੰ ਉੱਚਾਈ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਜਾਂਦਾ, ਹੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਤੂੰ ਵੱਖ ਵੱਖ ਫੈਲਦਾ, ਫੌਜ ਵਾਂਗ। ਜਦ ਤੇਰੀ ਲੋਅ ਹਵਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦੀ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਦਾਢੀ ਨਾਈ ਵਾਂਗ ਫੈਲਾਉਂਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤਪਸ੍ਵੀ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਅਗਨੀ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਵਾਯੂ ਦਾ ਚੰਗਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹਿੱਸਾ, ਪਾਣੀਆਂ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧਤਾ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ, ਇਹ ਸਾਰੀ ਕਹਾਣੀ ਸਾਨੂੰ ਸਤਿ, ਸੁਰੱਖਿਆ, ਧਨ ਤੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।