ਇਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਚਮਕ ਵੱਸਦੀ ਸੀ। ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਦੀ ਉਸ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਨਾਂ ਸੀ—ਵੀਰਾਜ। ਦਿਨ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਟੁਭ ਛੰਦ ਦੀ ਰਚਨਾ ਹੋਈ। ਜਗਤੀ ਛੰਦ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਗਈ, ਅਤੇ ਇਸੀ ਰਾਹੀਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਯੋਗਤਾ ਮਿਲੀ। ਇਸ ਯੋਗਤਾ ਨਾਲ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਕਾਬਲ ਹੋਏ, ਜਦੋਂ ਕੁਰਬਾਨੀ ਜਨਮੀ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਪੁਰਖਿਆਂ ਨੇ ਕੀਤੀ। ਕੁਝ ਨੇ ਉਹ ਸੱਚਾਈ ਮਨ ਨਾਲ, ਅੱਖ ਨਾਲ ਵੇਖੀ। ਉਹ ਪੁਰਾਣੇ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਆਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਹ ਯਜਨਾ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ, ਛੰਦਾਂ ਅਤੇ ਸਤੁਤੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਏ; ਮਾਪ ਨਾਲ, ਸੱਤ ਦਿਵ੍ਯ ਰਿਸ਼ੀ ਵੀ। ਪੁਰਖਿਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਚੱਲਦਿਆਂ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਸਮਝਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਰਥਬਾਨ ਲਗਾਮ ਫੜ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਸਾਰੇ ਵਲੋਂ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ: “ਹੇ ਇੰਦ੍ਰ, ਸਾਡੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਪੂਰਬੋਂ, ਪੱਛਮੋਂ, ਹੇਠੋਂ, ਉੱਤੇ—ਹਰ ਪਾਸੋਂ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੰਨਾ ਦੂਰ ਭਜਾ ਦੇ ਕਿ ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣੀਏ।” ਫਿਰ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, “ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਇੰਦ੍ਰ, ਜਿਹੜੇ ਜੌ ਖਾਂਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਜੌ ਹੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ ਵੱਖ ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਣ। ਇੱਥੇ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਭੋਜਨ ਬਣਾਵੀਂ ਜਿਹੜੇ ਹੁੰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਆਹੁਤੀ ਤੇ ਨਹੀਂ ਆਏ, ਜਿਹੜੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।” ਕੋਈ ਵੀ ਮੌਸਮਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਨਹੀਂ ਚੱਲਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਸਭਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਗਿਆਨੀ, ਜਦੋਂ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀ ਲੋੜ ਹੋਵੇ, ਮਿੱਤਰਤਾ ਲਈ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਹਨ; ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਲੋੜ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰ, ਤੁਸੀਂ ਨਮੁਚੀ ਅਸੁਰ ਨਾਲ ਸੋਮਾ ਪੀਤਾ। ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੁਸੀਂ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਕਰਤਬਾਂ ਵਿੱਚ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੀਤਾ। ਮਾਪਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਸਿਆਣਪ ਅਤੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਜਦੋਂ ਸੋਮਾ ਪੀਤਾ। ਸਰਸਵਤੀ, ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੇੜੇ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈਂ, ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀ। ਇੰਦ੍ਰ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਸਾਰੀਆਂ ਮਦਦਾਂ ਨਾਲ, ਸਾਰਵਜਨਿਕ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਮਿਹਰਬਾਨ ਹੋ। ਉਹ ਵੈਰ ਦੂਰ ਕਰੇ, ਸਾਨੂੰ ਨਿਰਭੈ ਕਰੇ; ਅਸੀਂ ਵੀਰਤਾ ਦੇ ਮਾਲਕ ਬਣੀਏ। ਸਾਡੀ ਕਾਮਨਾ ਹੈ ਕਿ ਯੋਗਯ ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਸੁਖ ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਹੋਈਏ। ਇੰਦ੍ਰ, ਜੋ ਤਾਕਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਸਾਡਾ ਵੈਰ ਦੂਰ ਕਰੇ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਦੂਰ ਹੋਵੇ। ਜੋ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਯੋਗ ਹੈ, ਉਸਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੀਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ ਹੈ। ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਯੋਗ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ। ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ, ਆਪਣੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਸਥਿਰ ਰੱਖਣ; ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਯਜਨਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਤੇਰੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਲਈ, ਮਿੱਤਰਤਾ ਰਾਹੀਂ ਸਾਨੂੰ ਸਾਰੇ ਅਪਮਾਨਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਵੀਂ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰੀਏ, ਜੋ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੰਗੀਏ, ਤਾਂ ਜਿਹੜਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਪਾਲਣ ਵਾਲਾ ਦਾਨ ਦੇਵੇ, ਅਤੇ ਕੋਈ ਵੀ ਉਸਦੇ ਦਾਨ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਾ ਸਕੇ। ਇੱਕ ਹੋਰ ਮਹਾਨ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਹੇ ਵਰੁਣ, ਤੂੰ ਸਭ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈਂ। ਰਥ ਦਾ ਸਿਰਾ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ। ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ, ਚਮਕਦਾਰ ਥਾਂ ਤੇ, ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਮਿੱਤਰ ਵਿੱਚ, ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਸਰੀਰਾਂ, ਪਿਆਰੇ, ਯੋਗਯ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਦਾਤਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ। ਤੇਰੀ ਮਾਂ, ਅਦਿਤੀ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੈ; ਅਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਉਸਦੀ ਪਾਲਣਾ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਿਆਰੇ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰ, ਸੂਰਜ ਆਪਣੀ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਰਾਜੇ ਹੋ; ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਰਥ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਹੋ, ਅਜੇਤ, ਜਿੱਤੂ। ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਓ। ਇੰਦ੍ਰ ਲਈ ਜੈਕਾਰਾ ਬੁਲਾਓ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ, ਸਾਡਾ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਕ ਬਣ; ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਯੁੱਧਭੂਮੀ 'ਤੇ ਟੁੱਟ ਜਾਣ। ਤੂੰ, ਇੰਦ੍ਰ, ਦਰਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡਾਇਆ, ਨੀਵਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਪਾਲਾ ਨਾਸ ਕੀਤਾ। ਤੂੰ ਬਿਨਾ ਵੈਰੀ ਦੇ ਜਨਮਿਆ, ਸਭ ਦੌਲਤਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ। ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਉਂਦੇ ਹਾਂ; ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟ ਜਾਣ। ਸਾਰੇ ਵੈਰ ਮਿਟ ਜਾਣ, ਜਿਵੇਂ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨਾਸ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਸਾਡੇ ਵਿਚਾਰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹਿਣ। ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਨਾਸ ਸਥਾਪਤ ਕਰ, ਹੇ ਇੰਦ੍ਰ। ਤੇਰਾ ਦਾਨ, ਹੇ ਦਾਤਾ, ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟ ਜਾਣ। ਜੋ ਸਾਡੇ ਨੇੜੇ ਭੇੜੀਏ ਵਾਂਗ ਵਰਤਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨੀਵਾਂ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਹੇ ਇੰਦ੍ਰ। ਤੂੰ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ; ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟ ਜਾਣ। ਜੋ ਵੀ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰੇ, ਚਾਹੇ ਆਪਣੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਪਰਾਏ, ਉਸਦੀ ਤਾਕਤ ਘਟਾ ਦੇ, ਹੇ ਇੰਦ੍ਰ, ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਘਟਦਾ ਹੈ। ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟ ਜਾਣ। ਅਸੀਂ, ਹੇ ਇੰਦ੍ਰ, ਤੇਰੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਲੱਭਦੇ ਹਾਂ; ਅਸੀਂ ਇਸਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ। ਸਾਨੂੰ ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਰਸਤੇ ਲੈ ਚੱਲ, ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਟ ਦੂਰ ਕਰ। ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟ ਜਾਣ। ਸਾਨੂੰ, ਹੇ ਇੰਦ੍ਰ, ਉਹ ਦਾਤ ਦੇ, ਜੋ ਦੁੱਧ ਵਾਂਗ ਪਾਲਣ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ, ਭਗਤ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਾਨ। ਅਟੁੱਟ ਗਾਂ ਸਾਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਦੁੱਧ ਦੇਵੇ। ਜਦੋਂ, ਹੇ ਇੰਦ੍ਰ, ਤੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਭਰ ਦੇਂਦਾ ਹੈਂ, ਸੁਵੇਰਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਦਿਵ੍ਯ ਮਾਤਾ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸ਼ਾਸਕ ਹੈ; ਧੰਨ ਮਾਤਾ ਨੇ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਸਾਡੇ ਲਈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੂਰ ਕਰ; ਜੋ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੈ, ਢੀਲਾ ਕਰ। ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਵਿਰੋਧ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨੀਵਾ ਕਰ; ਦਿਵ੍ਯ ਮਾਤਾ ਨੇ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਧੰਨ ਮਾਤਾ ਨੇ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਵੱਡੀਆਂ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੂਰ ਕਰ, ਸਾਰੇ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ; ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਮਦਦਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦੇ, ਦਿਵ੍ਯ ਮਾਤਾ ਨੇ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਧੰਨ ਮਾਤਾ ਨੇ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਹੇ ਇੰਦ੍ਰ, ਜਦ ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਸੋਮਾ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮਦਦਾਂ ਨਾਲ, ਦਿਵ੍ਯ ਮਾਤਾ ਨੇ ਮੰਗਲਮਈ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਸਾਡੇ ਵੱਲੋਂ ਵੈਰੀ ਵਿਚਾਰ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਣ, ਜਿਵੇਂ ਪਸੀਨਾ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੁਸ਼ਾ ਦੀਆਂ ਤੰਦਾਂ ਵੱਖ ਵੱਖ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ; ਮੰਦੀ ਨੀਅਤ ਸਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਦਿਵ੍ਯ ਮਾਤਾ ਨੇ ਮੰਗਲਮਈ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ, ਗਿਆਨੀ, ਲੰਬਾ ਅੰਕੁਸ਼ ਹਥਿਆਰ ਵਾਂਗ ਫੜਦਾ ਹੈਂ, ਤਿਵੇਂ, ਹੇ ਦਾਤਾ, ਅਸੀਂ ਪੁਰਾਣੇ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਚੱਲੀਏ, ਜਿਵੇਂ ਯਮ ਚਲਿਆ; ਦਿਵ੍ਯ ਮਾਤਾ ਨੇ ਮੰਗਲਮਈ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਘਟਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਅਸੀਂ ਸੁਣੀ ਹੋਈ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਜੀਉਂਦੇ ਹਾਂ। ਪਰਾਂਵਾਲੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਇੱਥੇ ਅਸੀਂ ਇਕੱਠੇ ਯਤਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਵੱਡੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠ, ਯਮਾ ਦੇਵਤਾ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪੀਉਂਦੇ ਹਨ; ਉੱਥੇ ਸਾਡੇ ਪੁਰਖਾ, ਸਾਡੇ ਪਿਓ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਪੁਰਾਣੇ, ਜੋ ਪਿੱਛੇ ਪੈਂਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੰਦੇ ਰਾਹ ਉੱਤੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਇਰਖਾ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ; ਉਸ ਤੋਂ ਮੈਂ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੁਣ ਚਾਹ ਨਾ ਰੱਖੀ। ਹੇ ਨੌਜਵਾਨ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਵਾਂ ਰਥ ਬਣਾਇਆ, ਜਿਸਦੇ ਪਹੀਏ ਹਨ; ਕੁਝ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਮੋੜਿਆ ਵੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਤੂੰ ਉਸ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੈਂ। ਹੇ ਨੌਜਵਾਨ, ਤੂੰ ਗਿਆਨੀਆਂ ਲਈ ਰਥ ਚਲਾਇਆ; ਗੀਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਚਲਾਇਆ, ਸਭਾ ਪਿੱਛੇ ਨਾ ਰਹਿ ਗਈ। ਕੌਣ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਨੌਜਵਾਨ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ? ਕੌਣ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਰਥ ਬਣਾਇਆ? ਕੌਣ ਅੱਜ ਦੱਸੇਗਾ ਕਿ ਇਹ ਕ੍ਰਮ ਕਿਵੇਂ ਬਣਿਆ? ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਕ੍ਰਮ ਬਣਿਆ, ਉੱਥੋਂ ਪਹਿਲਾ ਜਨਮਿਆ; ਆਧਾਰ ਅੱਗੇ ਫੈਲਿਆ, ਧੁਰਾ ਪਿੱਛੇ ਬਣਾਈ ਗਈ। ਇਹ ਯਮ ਦਾ ਆਸਨ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਦਿਵ੍ਯ ਨਿਵਾਸ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਉਸਦਾ ਪਿਆਲਾ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਲੰਬੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲਾ ਅੱਗ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਵੀ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਵੀ; ਉਹ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਇਹ ਜੋਤ ਹੈ। ਰਿਸ਼ੀ, ਹਵਾ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਕਮਰਬੰਦ ਬਣਾ ਕੇ, ਪੀਲੇ ਕਪੜੇ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਹਵਾ ਦੇ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਚੱਲਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਕਥਾ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਅਤੇ ਪੁਰਖਿਆਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਿਹਰ, ਅਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੀ ਹੈ।