ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਨਾ ਮੌਤ ਸੀ, ਨਾ ਅਮਰਤਾ, ਨਾ ਰਾਤ ਦਾ ਕੋਈ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸੀ, ਨਾ ਦਿਨ ਦਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਸਿਰਫ਼ "ਉਹ ਇਕ" ਸੀ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਹਵਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸੁਆਸ ਲੈਂਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਹਨੇਰਾ ਹੀ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਬੇਰੂਪ ਸੀ, ਕਿਸੇ ਕਿਸਮ ਦੀ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਇਸ ਖ਼ਾਲੀਪਨ ਅਤੇ ਸ਼ੂਨਤਾ ਵਿੱਚੋਂ, ਤਾਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, "ਉਹ ਇਕ" ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ, ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਇੱਛਾ ਜਾਗੀ, ਜੋ ਮਨ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਬੀਜ ਸੀ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਖੋਜ ਕਰਕੇ, ਅਸਤਿਤਵ ਅਤੇ ਅਨਅਸਤਿਤਵ ਦੇ ਬੰਧਨ ਨੂੰ ਲੱਭ ਲਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਲਕੀਰ ਖਿੱਚੀ ਗਈ—ਕੀ ਹੇਠਾਂ ਸੀ, ਕੀ ਉੱਤੇ ਸੀ? ਬੀਜਧਾਰੀ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਮੌਜੂਦ ਸਨ; ਹੇਠਾਂ ਆਤਮ-ਨਿਰਭਰਤਾ, ਉੱਤੇ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਸੀ। ਕੌਣ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਕੌਣ ਦੱਸ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਿੱਥੋਂ ਜੰਮੀ, ਕਿੱਥੋਂ ਆਈ? ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਇਸ ਜਗਤ ਦੇ ਬਣਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਏ—ਫਿਰ ਕੌਣ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ? ਇਹ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਿੱਥੋਂ ਆਈ, ਬਣਾਈ ਗਈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ—ਉਹ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਜਾਣਦਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਉਹ ਵੀ ਨਾ ਜਾਣੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੱਕ ਯਜਨਾ (ਕੁਰਬਾਨੀ) ਸੀ, ਜੋ ਹਰ ਪਾਸੇ ਧਾਗਿਆਂ ਨਾਲ ਵੁਣੀ ਹੋਈ, ਸੌਂ ਦੇਵਤਾਮਈ ਕਰਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਫੈਲਾਈ ਗਈ। ਜੋ ਪੁਰਖ ਪਿਛਲੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਇਸ ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਵੁਣਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਇਸ ਕੋਲ ਬੈਠ ਕੇ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਆਓ, ਅਸੀਂ ਅੱਗੇ ਵਧੀਏ।" ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਖਿੱਚਦਾ, ਇੱਕ ਕੱਟਦਾ, ਇੱਕ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੁਣਦਾ। ਚਮਕਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਆ ਕੇ ਆਸਨ ਕੋਲ ਪੁੱਜਦੀਆਂ ਹਨ; ਉਹ ਗੀਤ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਹਵਨ ਲਈ ਸਾਰੇ ਰਸਤੇ ਤੈਅ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕੀ ਮਾਪ ਸੀ, ਕੀ ਆਦਰਸ਼ ਸੀ, ਕੀ ਆਧਾਰ ਸੀ, ਕੀ ਘਿਉ ਸੀ, ਕੀ ਵੇਦਿਕ ਲੱਕੜ ਸੀ, ਕੀ ਛੰਦ ਸੀ, ਕੀ ਪਾਠ ਸੀ, ਕੀ ਸੂਕਤ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਦੇਵਤਾ ਲਈ ਯਜਨਾ ਕੀਤੀ? ਅਗਨੀ ਤੋਂ ਗਾਯਤਰੀ ਛੰਦ ਜੁਆ ਬਣ ਕੇ ਆਇਆ; ਸਵਿਤਾ ਤੋਂ ਉਸ਼ਣਿਕ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਸੋਮਾ ਤੋਂ, ਅਨੁਸ਼ਟੁਭ ਛੰਦ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ; ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਤੋਂ ਬ੍ਰਿਹਤੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਬੋਲੀ ਆਈ। ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਦੀ ਜੋ ਰੌਣਕ ਸੀ, ਉਹ ਵਿਰਾਜ ਸੀ; ਦਿਨ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਇੰਦ੍ਰ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਟੁਭ ਦਾ ਸੀ। ਜਗਤੀ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਈ; ਇਸ ਨਾਲ ਹੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਸਮਰਥ ਹੋਏ। ਜਦੋਂ ਯਜਨਾ ਜੰਮੀ, ਤਦ ਇਸ ਨਾਲ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਸਮਰਥ ਹੋਏ। ਕੁਝ ਨੇ ਮਨ ਅਤੇ ਨੈਣ ਨਾਲ ਉਹ ਤੱਤ ਵੇਖੇ; ਉਹ ਪੁਰਾਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਇਹ ਯਜਨਾ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਛੰਦ, ਮਾਪ ਅਤੇ ਸਤਕਾਰ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ; ਮਾਪ ਨਾਲ, ਸੱਤ ਦੇਵਤਿਆ ਰਿਸ਼ੀਆਂ। ਪਹਿਲਿਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚੱਲਦੇ ਹੋਏ, ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਸਮਝਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਰਥਵਾਨ ਰਸੀਆਂ ਨੂੰ ਫੜਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਇੰਦ੍ਰਾ ਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸਾਡੇ ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਪੂਰਬ, ਪੱਛਮ, ਹੇਠਾਂ, ਉੱਤੇ—ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹੀਏ। ਇੰਦ੍ਰਾ, ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਜੌ ਖਾਂਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਜੌ ਆਪ ਹੀ, ਉਹ ਵੀ ਵੱਖ ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਣ; ਇੱਥੇ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਭੋਜਨ ਬਣਾਉ, ਜੋ ਹਵਨ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਏ, ਜਿਹੜੇ ਨੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਇੱਥੇ ਕਿਸੇ ਮੌਸਮ ਦਾ ਚਲਣ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਸਭਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਗਿਆਨੀ, ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ, ਦੋਸਤੀ ਲਈ ਇੰਦ੍ਰਾ ਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਹਨ; ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰ, ਤੁਸੀਂ ਨਾਮੁਚੀ ਅਸੁਰ ਨਾਲ ਸੋਮਾ ਪੀਤਾ, ਸੋਭਾ ਦੇ ਮਾਲਕੋ, ਤੁਸੀਂ ਇੰਦ੍ਰਾ ਨੂੰ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬਣਾਇਆ। ਮਾਪਿਆਂ ਵਾਂਗ ਪੁੱਤਰ ਲਈ, ਅਸ਼ਵਿਨੀਓ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਬੁੱਧੀ ਅਤੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਇੰਦ੍ਰਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਸੋਮਾ ਪੀਤਾ। ਸਰਸਵਤੀ, ਦਾਨ ਦੀ ਮਾਲਕਾ, ਤੂੰ ਸਦਾ ਨੇੜੇ ਹੈਂ। ਇੰਦ੍ਰਾ, ਜੋ ਮਜ਼ਬੂਤ ਧਾਗੇ ਵਾਲਾ, ਆਤਮ-ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਹ ਵੈਰ ਦੂਰ ਕਰੇ, ਸਾਨੂੰ ਨਿੜਰ ਬਣਾਏ; ਅਸੀਂ ਵੀਰਤਾ ਵਾਲੇ ਹੋਈਏ। ਉਸ ਦੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਸੋਚ ਪਾਈਏ। ਇੰਦ੍ਰਾ, ਧਾਗਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਵੈਰ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕਰੇ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਦੂਰ ਹੋਵੇ। ਜਿਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕਮਾਰ, ਆਪਣੇ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਨਾਲ, ਇਸ ਉਪਾਸਿਤ ਦੀ ਵਾਧੂ ਕਰਾਉ। ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ, ਆਪਣੇ ਮੀਠੇ ਨੇਤ੍ਰਤਵ ਨਾਲ, ਤੇਰੀ ਰਿਆਸਤ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰੱਖਣ; ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਯਜਨਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਲਈ, ਦੋਸਤੀ ਰਾਹੀਂ ਸਾਨੂੰ ਬਚਾਵੋ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਪ੍ਰੀਤ ਲਈ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ, ਰਾਜ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਾਨੂੰ ਪਾਲਣ ਵਾਲਾ ਦੇਵੇ, ਅਤੇ ਕੋਈ ਉਸ ਦੀ ਦਾਤ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਾ ਸਕੇ। ਹੋਰ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਜੰਮਿਆ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ; ਵਰੁਣ, ਤੂੰ ਸਭ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈਂ। ਰਥ ਦਾ ਸਿਰ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ, ਪਾਪ ਹਟਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ, ਚਮਕਦੇ ਥਾਂ ਤੇ, ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਦੋਸਤ ਵਿੱਚ, ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਪ੍ਰੀਤ ਦਿੰਦਾ, ਪਿਆਰੇ, ਯੋਗ ਦੇਹਾਂ ਨੂੰ, ਤੂੰ ਪ੍ਰਚੁਰ ਹੈਂ। ਤੇਰੀ ਮਾਤਾ, ਅਦਿਤੀ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੈ; ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉਸ ਦੀ ਪੋਸ਼ਣ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਮਿਹਰ ਦੇ, ਸੂਰਜ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ, ਪ੍ਰਭੂ, ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਰਾਜੇ ਹੋ; ਅਟੱਲ ਰਥ ਉੱਤੇ ਬੈਠਦੇ ਹੋ, ਅਜੈ, ਜਿੱਤੂ। ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਿਆਣੇ, ਸਾਨੂੰ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਬਚਾਓ। ਇੰਦ੍ਰਾ ਲਈ ਜੈਕਾਰ ਕਰੋ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਗੇਵਾਨ ਹੈ। ਲੜਾਈ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵੀ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ, ਸਾਡਾ ਨੇਤਾ ਬਣ; ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਟੁੱਟ ਜਾਣ। ਇੰਦ੍ਰਾ, ਤੂੰ ਦਰਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡਾਇਆ, ਹੇਠਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਪਾਲਾ ਨਾਸ ਕੀਤਾ। ਤੂੰ ਬਿਨਾ ਵੈਰੀ ਦੇ ਜੰਮਿਆ ਹੈਂ; ਸਾਰੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ। ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਗਲ ਲਾਉਂਦੇ ਹਾਂ; ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟ ਜਾਣ। ਸਾਰੇ ਵੈਰ ਮਿਟ ਜਾਣ, ਵੈਰੀ ਨਾਸ ਹੋਣ; ਸਾਡੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਬਚੀਆਂ ਰਹਿਣ। ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਆਉਂਦਾ, ਇੰਦ੍ਰਾ, ਉਸ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ। ਤੇਰੀ ਦਾਤ, ਧਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟ ਜਾਣ। ਜੋ ਵੀ ਸਾਡੇ ਨੇੜੇ, ਭੇੜੀਏ ਵਾਂਗ, ਵਿਅਵਹਾਰ ਕਰੇ, ਇੰਦ੍ਰਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਨੀਵਾਂ ਕਰ। ਤੂੰ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਹਟਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ; ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟ ਜਾਣ। ਜੋ ਵੀ ਸਾਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦੇਂਦਾ, ਚਾਹੇ ਆਪਣੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਪਰਾਏ, ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਘਟਾ ਦੇ, ਇੰਦ੍ਰਾ, ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਘਟਦਾ ਹੈ। ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟ ਜਾਣ। ਅਸੀਂ, ਇੰਦ੍ਰਾ, ਤੇਰੀ ਦੋਸਤੀ ਲੱਭਦੇ ਹਾਂ; ਅਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਫੜਦੇ ਹਾਂ। ਸਾਨੂੰ ਸੱਚ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਲੈ ਚੱਲ, ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰ। ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟ ਜਾਣ। ਸਾਨੂੰ, ਇੰਦ੍ਰਾ, ਉਹ ਦਾਤ ਦੇ, ਜੋ ਦੁੱਧ ਵਾਂਗ ਸਦਾ ਮਿਲਦੀ ਰਹੇ, ਭਗਤ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਾਤ। ਅਟੁੱਟ ਗਾਂ ਸਾਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਧਾਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਦੁੱਧ ਦੇਵੇ। ਜਦੋਂ, ਇੰਦ੍ਰਾ, ਤੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਸੁਵੇਰਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਤਦ ਰੱਬੀ ਮਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਜੰਮਿਆ, ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਇਕ ਨੂੰ; ਧਨਵਾਨ ਮਾਂ ਨੇ ਜੰਮਿਆ। ਸਾਡੇ ਲਈ, ਇੰਦ੍ਰਾ, ਮੁਸ਼ਕਲ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੂਰ ਕਰ, ਜੋ ਪੱਕੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਢੀਲੀਆਂ ਕਰ। ਜੋ ਸਾਡਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਨੀਵਾਂ ਕਰ; ਰੱਬੀ ਮਾਂ ਨੇ ਜੰਮਿਆ, ਧਨਵਾਨ ਮਾਂ ਨੇ ਜੰਮਿਆ। ਉਹ ਵੱਡੇ ਵੈਰ ਦੂਰ ਕਰ, ਸਾਰੇ ਚਮਕਦੇ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ। ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਇੰਦ੍ਰਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦੇ, ਸਹਾਇਤਾਵਾਂ ਨਾਲ; ਰੱਬੀ ਮਾਂ ਨੇ ਜੰਮਿਆ, ਧਨਵਾਨ ਮਾਂ ਨੇ ਜੰਮਿਆ। ਇੰਦ੍ਰਾ, ਜਦ ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਦੁਖ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਸੋਮਾ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਧਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਤਦ ਹਜ਼ਾਰ ਸਹਾਇਤਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਰੱਬੀ ਮਾਂ ਨੇ ਮੰਗਲਮਈ ਜੰਮਿਆ। ਸਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਵੈਰੀ ਵਿਚਾਰ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ, ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਣ, ਜਿਵੇਂ ਪਸੀਨਾ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਘਾਸ ਦੇ ਧਾਗੇ ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਮੰਦਾ ਮਨਸੂਬਾ ਸਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਰੱਬੀ ਮਾਂ ਨੇ ਮੰਗਲਮਈ ਜੰਮਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਲੰਬਾ ਅੰਕੁਸ਼ ਹਥਿਆਰ ਵਾਂਗ ਫੜਦਾ ਹੈਂ, ਤਿਵੇਂ, ਦਾਨੀ, ਅਸੀਂ ਪੁਰਾਣੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਤੁਰੀਏ, ਜਿਵੇਂ ਯਮ ਨੇ ਕੀਤਾ; ਰੱਬੀ ਮਾਂ ਨੇ ਮੰਗਲਮਈ ਜੰਮਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਦਿ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਯਜਨਾ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਇੰਦ੍ਰਾ, ਅਸ਼ਵਿਨੀ, ਮਿਤ੍ਰ, ਵਰੁਣ ਅਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਸੁਖ-ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਸਦਾ ਵਰਣੀ ਜਾਂਦੀ ਰਹੀ।