ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਸੰਤਾਂ ਅਤੇ ਯੋਗੀਆਂ ਦੀਆਂ ਸਭਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਅੱਗ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭੂ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਬੜੀ ਆਦਰ-ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, “ਹੇ ਅਗਨੀ! ਮੇਰੀ ਜੋ ਜੋਤ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਇਕ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਵੇ। ਅਸੀਂ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਅਰਾਧਨਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਸਰੀਰਕ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਵਧਦੇ-ਫੁੱਲਦੇ ਰਹੀਏ। ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ, ਚਾਰੇ ਦਿਸਾਵਾਂ ਮੇਰੇ ਅੱਗੇ ਨਿਵਣ, ਤੇਰੀ ਨਿਗਰਾਨੀ ਹੇਠ ਅਸੀਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੀਏ।” ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ—ਇੰਦਰ, ਮਾਰੁਤ, ਵਿਸ਼ਣੂ, ਤੇ ਅਗਨੀ ਆਪ—ਸਾਥੀ ਬਣ ਜਾਣ। ਮੱਧ ਆਕਾਸ਼ ਮੇਰੇ ਲਈ ਖੁੱਲਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਹਵਾ ਵੀ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਵਗੇ। ਜਦੋਂ ਯਜਨਾ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ, ਤਦ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਮੈਨੂੰ ਧਨ-ਪਦਾਰਥ ਦਿਣ; ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਬੋਲੀ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਹੋਵੇ। ਪੁਰਾਤਨ ਦਿਵ੍ਯ ਪੁਰੋਹਿਤ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ, ਤਾਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਸਰੀਰਕ ਤੌਰ ਤੇ ਵੀ, ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਅਟੁੱਟ ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਰਹੀਏ। ਜੋ ਯਜਨਾਂ ਮੇਰੇ ਹਿੱਸੇ ਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਮਿਲਣ। ਮੇਰੀ ਮੰਨਤ ਸੱਚੀ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਕਿਸੇ ਕਿਸਮ ਦਾ ਪਾਪ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਾ ਆਵੇ। ਹੇ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਇਹ ਸਾਡੀ ਵਾਸਤੇ ਸੱਚ ਕਰ ਦਿਉ। ਦੇਵੀਆਂ ਸਾਨੂੰ ਬਲਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਦੇਣ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਇਥੇ ਹੀ ਸਾਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿਉ। ਨਾ ਅਸੀਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਰਾਹੀਂ ਨਾਸ਼ੀਏ, ਨਾ ਸਰੀਰ ਰਾਹੀਂ; ਹੇ ਸੋਮਾ ਰਾਜਾ, ਵੈਰੀ ਵੱਲੋਂ ਸਾਨੂੰ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਹੇ ਅਗਨੀ! ਤੂੰ ਅਚੂਕ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਹੋਰਨਾਂ ਦੀ ਘੁੱਸੇ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦਾ। ਸਾਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਰੱਖਿਆ ਦਿਉ; ਜਿਹੜੇ ਸਾਡੀ ਵਿਰੋਧੀ ਯੋਜਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਜਾਣ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜਾਗਦੀ ਮੱਤ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਹਾਵੀ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਕਰਤਾ, ਸਾਰੇ ਕਰਤਾਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਦੇ ਵੀ ਹਮਲਾ ਹੋਇਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਵਾਲਾ—ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਇਸ ਯਜਨਾ ਅਤੇ ਉਪਾਸਕ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ। ਫਿਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਤੇ ਅਰਧਿਕ ਸੱਤਾਵਾਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਵੱਲੋਂ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਾਲ ਆਸਰਾ ਦੇਣ। ਹੇ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਸਾਡੇ ਵੰਸ ਵਧਾਉਣ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰੋ, ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲੋਂ ਦੂਰ ਨਾ ਕਰੋ। ਜੋ ਸਾਡੇ ਵਿਰੋਧੀ ਹਨ, ਉਹ ਹਟ ਜਾਣ। ਅਸੀਂ ਇੰਦਰ ਤੇ ਅਗਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੀਏ। ਵਸੂ, ਰੁਦ੍ਰ, ਆਦਿਤਿਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਵਰਤੋ; ਜੋ ਤਿੱਖੇ ਤੇ ਚਲਾਕ ਹਨ, ਉਹ ਬੇਅਸਰ ਹੋ ਜਾਣ। ਇਸ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਨਾ ਅਸਤਿਤਵ ਸੀ, ਨਾ ਅਨਸਤਿਤਵ; ਨਾ ਆਕਾਸ਼ ਸੀ, ਨਾ ਉਸ ਤੋਂ ਪਰੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ। ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ? ਕਿੱਥੇ? ਕਿਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਸੀ? ਕੀ ਕੋਈ ਅਥਾਹ ਪਾਣੀ ਸੀ? ਉਦੋਂ ਨਾ ਮੌਤ ਸੀ, ਨਾ ਅਮਰਤਾ; ਨਾ ਰਾਤ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ, ਨਾ ਦਿਨ ਦਾ। ਕੇਵਲ ਇੱਕੋ ਇਕ ਸੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ, ਬਿਨਾਂ ਹਵਾ ਦੇ, ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਅਰੰਭ ਵਿੱਚ ਹਨੇਰਾ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਪਾਣੀ ਹੀ ਪਾਣੀ ਸੀ, ਕੋਈ ਭੇਦ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਜੋ ਸ਼ੂਨਤਾ ਤੇ ਖਾਲੀਪਨ ਵਿੱਚ ਢੱਕਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਤਾਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਇਕ ਨੇ ਜਨਮ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਇੱਛਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ—ਇਹ ਮਨ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਬੀਜ ਸੀ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਖੋਜ ਕੇ, ਅਸਤਿਤਵ ਤੇ ਅਨਸਤਿਤਵ ਦੀ ਗੰਢ ਲੱਭ ਲਈ। ਉਹ ਲਕੀਰ ਖਿੱਚੀ ਗਈ: ਕੀ ਹੇਠਾਂ ਸੀ, ਕੀ ਉੱਪਰ ਸੀ? ਬੀਜ ਵਾਲੇ ਤੇ ਤਾਕਤਾਂ ਹੋਈਆਂ; ਹੇਠਾਂ ਆਤਮ-ਨਿਰਭਰਤਾ, ਉੱਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ। ਕੌਣ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਕੌਣ ਦੱਸ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਕਿੱਥੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਕਿੱਥੋਂ ਇਹ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਆਈ? ਦੇਵਤੇ ਵੀ, ਇਸ ਜਗਤ ਦੀ ਰਚਨਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਏ—ਫਿਰ ਕੌਣ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਕਿੱਥੋਂ ਆਇਆ? ਇਹ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ—ਕਿੱਥੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਬਣੀ ਜਾਂ ਨਹੀਂ ਬਣੀ—ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਨਿਗਰਾਨ ਹੈ, ਉਹ ਹੀ ਜਾਣਦਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਉਹ ਵੀ ਨਾ ਜਾਣਦਾ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ, ਉਹ ਯਜਨਾ, ਜੋ ਹਰ ਪਾਸੇ ਦਿਵ੍ਯ ਕਰਤਬਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਪੁਰਖਿਆਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਉਣਿਆ; ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਬੈਠ ਕੇ ਆਖਦੇ, “ਆਓ ਚੱਲੀਏ, ਆਓ ਚੱਲੀਏ।” ਇਕ ਮਨੁੱਖ ਉਸਨੂੰ ਖਿੱਚਦਾ, ਇਕ ਕੱਟਦਾ, ਇਕ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਸਨੂੰ ਉਣਦਾ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਆਸਨ ਵੱਲ ਆਈਆਂ; ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰਿਕਤਾਂ ਬਣਾਈਆਂ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਆਹੁਤੀ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ। ਕੀ ਮਾਪ ਸੀ? ਕੀ ਨਮੂਨਾ? ਕੀ ਆਧਾਰ ਸੀ? ਘਿਊ ਕੀ ਸੀ? ਲੱਕੜ ਕੀ ਸੀ? ਛੰਦ, ਪਾਠ, ਤੇ ਰਿਕਤ ਕੀ ਸੀ, ਜਦ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੂੰ ਯਜਨਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ? ਅਗਨੀ ਤੋਂ ਗਾਯਤਰੀ ਛੰਦ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਸਾਵਿਤਾ ਤੋਂ ਉਸ਼ਣਿਕ ਆਇਆ। ਸੋਮਾ ਤੋਂ ਅਨੁਸ਼ਟੁਭ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਤੋਂ ਬ੍ਰਿਹਤੀ, ਜੋ ਬੋਲੀ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦੀ ਜੋ ਮਹਿਮਾ ਸੀ, ਉਹ ਵਿਰਾਜ ਹੋਈ; ਦਿਨ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਇੰਦਰ ਦਾ ਸੀ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਟੁਭ ਨਾਲ। ਜਗਤੀ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਗਈ; ਇਸ ਨਾਲ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਸਮਰਥ ਹੋਏ। ਜਦ ਯਜਨਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਤਦ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਸਮਰਥ ਹੋਏ। ਕੁਝ ਨੇ ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਮਨ ਤੇ ਅੱਖ ਨਾਲ ਵੇਖੀਆਂ; ਉਹ ਪੁਰਖ ਯਜਨਾ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਉਹ ਸਤਿਕਾਰ, ਛੰਦ, ਤੇ ਮਾਪ ਨਾਲ ਘੇਰੇ ਹੋਏ; ਸੱਤ ਦਿਵ੍ਯ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪੁਰਖਿਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ‘ਤੇ ਚੱਲ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਵੱਸ ਵਿਚ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਰਥਵਾਨ ਰਸਮੀਆਂ ਨੂੰ ਫੜਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ, ਪੂਰਬ, ਪੱਛਮ, ਹੇਠਾਂ, ਉੱਤੇ, ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇੰਨਾ ਦੂਰ ਭਜਾ ਦੇ ਕਿ ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਖੁਸ਼ ਰਹੀਏ। ਸ਼ਾਇਦ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਜਿਹੜੇ ਜੌ ਵਾਲੇ ਹਨ ਜਾਂ ਜੌ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਇਕ ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਣ। ਇੱਥੇ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਭੋਜਨ ਬਣਾਵੇਂ, ਜੋ ਆਹੁਤੀ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਇੱਥੇ, ਮੌਸਮਾਂ ਨਾਲ ਨਾ ਆਉਣਾ ਜਾਂਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਸਭਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਮਿਲਦੀ। ਗਿਆਨਵਾਨ, ਪਸ਼ੂ ਲੱਭਦੇ ਹੋਏ, ਮਿੱਤਰਤਾ ਲਈ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਘੋੜੇ ਲੱਭਣ ਲਈ ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ, ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰ, ਸੋਮਾ ਪੀ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਤਾਕਤਵਾਨ ਬਣਾਇਆ; ਨਮੁਚੀ ਅਸੁਰ ਦੇ ਨਾਲ। ਹੇ ਸੋਹਣਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੁਸੀਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਮਾਪਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਅਸ਼ਵਿਨੀਓ, ਤੁਸੀਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਤੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸੋਮਾ ਪੀਤਾ। ਸਰਸਵਤੀ, ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੇੜੇ ਹੈਂ। ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਸਖਤ-ਧਾਗਾ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਬਲ ਨਾਲ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ। ਤੂੰ ਵੈਰ ਦੂਰ ਕਰ, ਸਾਨੂੰ ਨਿਰਭੈ ਕਰ; ਅਸੀਂ ਵੀਰਤਾ ਦੇ ਮਾਲਕ ਬਣੀਏ। ਅਸੀਂ, ਯੋਗ੍ਯ ਦੇ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਸੁਖ ਤੇ ਚੰਗਾ ਮਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੀਏ। ਇੰਦਰ, ਜੋ ਧਾਗੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਬਲ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਕੋਲੋਂ, ਚਾਹੇ ਦੂਰੋਂ ਵੀ, ਵੈਰ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇਵੇ। ਜਿਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਸਮਪੰਨਤਾ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਹੈ। ਦਿਵ੍ਯ ਅਸ਼ਵਿਨੀ, ਆਪਣੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ। ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ, ਆਪਣੀ ਮੀਠੀ ਹਦਾਇਤ ਨਾਲ, ਤੇਰਾ ਰਾਜ ਸੰਭਾਲਣ; ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਯਜਨਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਲਈ, ਮਿੱਤਰਤਾ ਰਾਹੀਂ, ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਤੋਂ ਬਚਾਵੋ। ਜਦ ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਚਾਹੀਏ, ਪਿਆਰਾ ਲੱਭਦੇ ਹੋਏ, ਤਦ ਵਡਿਆਈ ਵਾਲਾ, ਰਾਜ ਕਰਦਿਆਂ, ਸਾਨੂੰ ਪਾਲਣ ਵਾਲਾ ਦੇਵੇ, ਤੇ ਕੋਈ ਉਸ ਦੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਾ ਸਕੇ। ਹੋਰ ਇਕ ਵੱਡਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਮਾਲਕ; ਤੂੰ ਸਭ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਵਰੁਣ। ਰਥ ਦਾ ਸਿਰ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ, ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ। ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ, ਚਮਕਦੇ ਥਾਂ ਤੇ, ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਮਿੱਤਰ ਵਿੱਚ, ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਤੂੰ ਸਰੀਰਾਂ, ਪਿਆਰੇ, ਤੇ ਯੋਗ੍ਯ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਪ੍ਰਚੁਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ। ਤੇਰੀ ਮਾਂ, ਅਦਿਤੀ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੈ; ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉਸ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਿਆਰੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਸੂਰਜ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂਓ, ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਰਾਜੇ ਹੋ; ਅਟੱਲ ਰਥ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ, ਅਜੈ, ਜਿੱਤੂ। ਜਿਹੜੇ ਸਾਡੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨੋ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ। ਇੰਦਰ ਵਾਸਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਚੁੱਕੋ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੰਗ ਵਿਚ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ, ਸਾਡੀ ਰਹਿਨੁਮਾਈ ਕਰ; ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਟੁੱਟ ਜਾਣ। ਤੂੰ, ਇੰਦਰ, ਦਰਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡਾਇਆ, ਨੀਵਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਪਾਲਾ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ। ਤੂੰ ਬਿਨਾ ਵੈਰੀ ਦੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ। ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਅੰਗੀਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਟੁੱਟ ਜਾਣ। ਸਾਰੇ ਵੈਰ ਮਿਟ ਜਾਣ, ਜਿਵੇਂ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਸਾਡੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹਿਣ। ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਚਾਹੁੰਦਾ ਵੈਰੀ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਵਿਨਾਸ਼ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਇੰਦਰ। ਤੇਰਾ ਵਰਦਾਨ, ਹੇ ਧਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਟੁੱਟ ਜਾਣ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਯੋਗੀਆਂ, ਤੇ ਉਪਾਸਕ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ, ਯਜਨਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਤੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਅਰੰਭ ਦੀ ਗਹਿਰਾਈ ਨੂੰ ਸਮਝਦੇ ਹੋਏ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਤੇ ਅਨੁਗ੍ਰਹ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ।