ਇੱਕ ਵਾਰ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਤੱਕਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਆਦਿਤਿਆਂ—ਵਰੁਣ, ਮਿਤ੍ਰ, ਅਤੇ ਅਰਯਮਨ—ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਵਿਆਪਕ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੇਣ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਸਕੀਏ। ਜਿਵੇਂ ਰੱਬਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਇਕ ਬੰਧੀ ਹੋਈ ਗਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਖੁਲ੍ਹਾ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਅਸੀਂ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਵੀ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾਈਏ। ਹੇ ਅਗਨੀ, ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਬੇਕਸੀ ਨੂੰ ਪਾਰ ਲੰਘਾ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਨੌਕਾਵਾਲੇ ਨੇ ਦਰਿਆ ਪਾਰ ਕਰਵਾਇਆ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਤ ਦੀ ਦੇਵੀ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਤਾਰੇ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਵਡ਼ਿਆਈਆਂ ਨਾਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਅਮਰ ਅਤੇ ਦੂਰ-ਦੂਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਉੱਚੀਆਂ ਅਤੇ ਨੀਵੀਆਂ ਧਰਤੀਆਂ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਭੈਣ ਉਸ਼ਾ—ਸਵੇਰ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ—ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਭੇਜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਹੁਣ ਹਨੇਰਾ ਗੁਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਰ ਹੱਸ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਅਸੀਂ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਰਾਤ ਦੀ ਇਹ ਦੇਵੀ, ਜਿਸਦੇ ਰਸਤੇ ਅਸੀਂ ਅੱਜ ਚੱਲ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਸਾਨੂੰ ਵੀ ਉਹੀ ਆਸਰਾ ਦੇਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਰੁੱਖ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਰਾਤ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਪਿੰਡ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪੈਦਲ ਜਾਂ ਉਡਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਭੁੱਖੇ ਬਾਜ ਵੀ, ਸਭ ਸੁੱਤ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਰਾਤ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਸਾਨੂੰ ਭੇੜੀਏ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਜਾਂ ਚੋਰ ਤੋਂ ਬਚਾਵੇ, ਅਤੇ ਸਾਡੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰੱਖਿਆਕਾਰੀ ਬਣੇ। ਹਨੇਰਾ ਜਿਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੇ ਰਾਤ, ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਕਰਜ਼ ਵਾਂਗ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇ। ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਆਪਣੇ ਵਾਲ਼ੇ ਵੱਲ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਮੈਂ ਵੀ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਹੇ ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਧੀ, ਰਾਤ, ਤੂੰ ਐਸਾ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਭਜਨ ਚੁਣ, ਜੋ ਕਦੇ ਹਾਰ ਨਾ ਸਕੇ। ਅਗਲੇ ਦਿਨ, ਅਸੀਂ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਮੇਰੀ ਜੋਤ ਸਭ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਉਪਾਸਕ ਸਰੀਰਕ ਤੌਰ ਤੇ ਤੰਦਰੁਸਤ ਰਹੀਏ। ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਮੇਰੇ ਅੱਗੇ ਨਿਵਣ, ਤੇਰੀ ਨਿਗਰਾਨੀ ਹੇਠ ਅਸੀਂ ਜੰਗ ਜਿੱਤ ਲਈਏ। ਸਭ ਦੇਵਤੇ, ਇੰਦਰ, ਮਾਰੁਤ, ਵਿਸ਼ਣੁ, ਅਗਨੀ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਹੋਣ; ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਮੇਰੇ ਲਈ ਖੁੱਲਾ ਹੋਵੇ, ਹਵਾ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਵੱਗੇ। ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਯਜਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਧਨ ਦਿੰਦ; ਅਸੀਸਾਂ ਤੇ ਦਿਵਯ ਆਹਵਾਨ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਹੋਣ; ਪੁਰਾਤਨ ਰਿਸ਼ੀ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ; ਅਸੀਂ ਨੁਕਸਾਨ ਤੋਂ ਬਚੀਏ, ਸਰੀਰ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋਈਏ। ਜੋ ਯਜਨਾ ਮੇਰੇ ਹੱਕ ਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਮਿਲੇ; ਮੇਰਾ ਮਨ ਸੱਚਾ ਹੋਵੇ; ਕੋਈ ਪਾਪ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਕਿਸਮ ਦਾ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਾ ਆਵੇ; ਹੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਇਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਪ੍ਰਮਾਣਿਤ ਕਰੋ। ਦੇਵੀਆਂ ਸਾਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਣਾਉਣ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇੱਥੇ ਤਾਕਤ ਦੇਣ। ਨਾ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਨਾ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋਈਏ; ਹੇ ਸੋਮਾ ਰਾਜਾ, ਵੈਰੀ ਤੋਂ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਹੇ ਅਗਨੀ, ਤੂੰ ਅਟੱਲ ਰੱਖਿਆਕਾਰੀ, ਹੋਰਨਾਂ ਦੀ ਨਾਰਾਜ਼ਗੀ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਾਨੂੰ ਚੌਤਿਰਫਾ ਬਚਾ; ਜੋ ਸਾਡੀ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਸਾਜ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੋੜ ਲੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਜਾਗਦੇ ਮਨ ਸਾਨੂੰ ਨਚਾ ਨਾ ਸਕਣ। ਸਿਰਜਣਹਾਰ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅਧਿਪਤੀ, ਜੋ ਹਮਲੇ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦੇ ਹਨ—ਅਸ਼ਵਿਨੀ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਇਸ ਯਜਨਾ ਅਤੇ ਉਪਾਸਕ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ। ਹੇ ਮਹਾਨ, ਵੱਡੀ ਸਤਿਕਾਰ ਵਾਲੇ, ਇਸ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਸਾਨੂੰ ਵਿਆਪਕ ਆਸਰਾ ਦੇ; ਹੇ ਇੰਦਰ, ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸਾਡੇ ਵੰਸ਼ ਲਈ ਮਿਹਰਬਾਨ ਹੋ, ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵੀਂ, ਸਾਨੂੰ ਨਾ ਲੈ ਜਾਵੀਂ। ਜੋ ਸਾਡੇ ਵੈਰੀ ਹਨ, ਉਹ ਪਿੱਛੇ ਹਟਣ; ਅਸੀਂ ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਅਗਨੀ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੀਏ। ਵਾਸੁ, ਰੁਦ੍ਰ, ਆਦਿਤਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤੇ ਤੋਂ ਛੂਹਣ; ਜੋ ਤੀਖੇ, ਚਲਾਕ ਮੁਖੀ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅਸਹਾਇ ਕਰ ਦੇਵੋ। ਫਿਰ, ਅਸੀਂ ਸੋਚਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਨਾ ਅਸਤਿਤਵ ਸੀ, ਨਾ ਅਨਸਤਿਤਵ; ਨਾ ਹਵਾ ਦਾ ਖੇਤਰ ਸੀ, ਨਾ ਅਸਮਾਨ। ਕਿਹੜਾ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ? ਕਿੱਥੇ? ਕਿਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ? ਕੀ ਡੂੰਘਾ, ਅਥਾਹ ਪਾਣੀ ਸੀ? ਨਾ ਮੌਤ ਸੀ, ਨਾ ਅਮਰਤਾ; ਨਾ ਰਾਤ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ, ਨਾ ਦਿਨ ਦਾ। ਉਹ ਇੱਕ ਆਪ ਹੀ, ਬਿਨਾ ਹਵਾ ਦੇ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ ਸੀ; ਉਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕੁਝ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਹਨੇਰਾ ਹਨੇਰੇ ਉੱਤੇ ਛਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਸਭ ਕੁਝ ਪਾਣੀ ਹੀ ਪਾਣੀ, ਕੋਈ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨਹੀਂ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਖ਼ਲਾਸੀ ਅਤੇ ਖ਼ਾਲੀਪਨ ਨੇ ਢੱਕਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਤਾਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ "ਇੱਕ" ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ। ਇੱਛਾ ਉੱਠੀ, ਜੋ ਮਨ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਬੀਜ ਸੀ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਖੋਜ ਕੇ, ਅਸਤਿਤਵ ਦਾ ਬੰਧ ਅਨਸਤਿਤਵ ਵਿੱਚ ਲੱਭਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਲਕੀਰ ਖਿੱਚੀ ਗਈ: ਕੀ ਹੇਠਾਂ ਸੀ, ਕੀ ਉੱਤੇ? ਬੀਜਧਾਰੀ ਸੀ, ਤਾਕਤਾਂ ਸੀ; ਹੇਠਾਂ ਆਤਮ-ਨਿਰਭਰਤਾ, ਉੱਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ। ਕੌਣ ਸੱਚਮੁੱਚ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਕੌਣ ਦੱਸ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਕਿੱਥੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਇਹ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਿੱਥੋਂ ਆਈ? ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਇਸ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਏ—ਫਿਰ ਕੌਣ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਕਿੱਥੋਂ ਉੱਠੀ? ਇਹ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ—ਕਿੱਥੋਂ ਆਈ, ਬਣੀ ਜਾਂ ਨਹੀਂ—ਉਸ ਉੱਚੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਜੋ ਨਿਗਰਾਨ ਹੈ, ਉਹ ਜ਼ਰੂਰ ਜਾਣਦਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਜਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਉਹ ਵੀ ਨਾ ਜਾਣੇ। ਫਿਰ, ਉਹ ਯਜਨਾ, ਜੋ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੰਤੂਆਂ ਨਾਲ ਗੁੰਡੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਸੌ ਦੇਵਤਿਆਈ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਵਧਾਈ ਗਈ—ਪੁਰਖੇ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਆਏ, ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਗੁੰਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਇਸ ਕੋਲ ਬੈਠ ਕੇ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਚਲੋ, ਅੱਗੇ ਵਧੀਏ।" ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਨੂੰ ਖਿੱਚਦਾ, ਕੋਈ ਕੱਟਦਾ, ਕੋਈ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਗੁੰਦਾ। ਇਹ ਕਿਰਣਾਂ ਆਸਨ ਵੱਲ ਆਈਆਂ; ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਪਾਠ, ਹੋਮ ਦੇ ਰਸਤੇ ਬਣਾਏ। ਕੀ ਮਾਪ ਸੀ? ਕੀ ਨਮੂਨਾ? ਕੀ ਆਧਾਰ ਸੀ? ਘੀ ਕੀ ਸੀ? ਘੇਰਨ ਵਾਲੀ ਲੱਕੜ ਕੀ ਸੀ? ਛੰਦ, ਪਾਠ, ਭਜਨ ਕੀ ਸੀ, ਜਦ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਦੇਵਤੇ ਲਈ ਯਜਨਾ ਕਰਦੇ ਸਨ? ਅਗਨੀ ਤੋਂ ਗਾਇਤਰੀ ਛੰਦ ਜੁਆ ਬਣੀ; ਸਵੀਤਰ ਤੋਂ ਉਸ਼ਣਿਕ ਉੱਠੀ। ਸੋਮਾ ਤੋਂ ਅਨੁਸ਼ਟੁਭ ਛੰਦ ਤੇ ਭਜਨ ਆਏ; ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਤੋਂ ਬ੍ਰਿਹਤੀ ਨੇ ਬੋਲੀ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਦੀ ਚਮਕ ਵੀਰਾਜ ਸੀ; ਦਿਨ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਟੁਭ ਦਾ ਸੀ। ਜਗਤੀ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਰਵਾਨ ਹੋਈ; ਇਸ ਨਾਲ ਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਸਮਰਥ ਹੋਏ। ਜਦ ਯਜਨਾ ਜਨਮੀ, ਪੁਰਾਤਨ ਪਿਤਰਾਂ ਨੇ ਇਸ ਰਾਹੀਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਮਰਥ ਕੀਤਾ। ਕੁਝ ਨੇ ਮਨ ਤੇ ਅੱਖ ਨਾਲ ਇਹ ਸਭ ਵੇਖਿਆ; ਉਹ ਪੁਰਾਣੇ ਲੋਕ ਇਹ ਯਜਨਾ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਭਜਨ, ਛੰਦ ਨਾਲ ਉਹ ਢੱਕੇ ਹੋਏ; ਮਾਪ ਨਾਲ ਸੱਤ ਦੇਵਤਾਵੀ ਰਿਸ਼ੀ। ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚੱਲਦੇ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਰਸਸੀ ਵਾਂਗ ਫੜਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਰਥਬਾਨ ਰਸੀਆਂ ਫੜਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਾਂ—ਪੂਰਬ, ਪੱਛਮ, ਹੇਠਾਂ, ਉੱਤੇ—ਸਾਰੇ ਵੈਰੀ ਦੂਰ ਕਰ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇੰਨਾ ਦੂਰ ਕਰ, ਕਿ ਤੇਰੀ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਖੁਸ਼ ਰਹੀਏ। ਹੋ ਸਕਦਾ, ਇੰਦਰ, ਜਿਹੜੇ ਜੌ ਵਾਲੇ ਹਨ ਜਾਂ ਜੌ ਆਪ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਚਬਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਣ। ਇੱਥੇ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਖੁਰਾਕ ਬਣਾਵੀਂ, ਜਿਹੜੇ ਯਜਨਾ ਤੇ ਨਹੀਂ ਆਏ, ਜਿਹੜੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਕੋਈ ਮੌਸਮਾਂ ਵਾਲਾ ਰਸਤਾ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਮੇਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਯਸ਼ ਮਿਲਦਾ; ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਪਸ਼ੂ ਲੱਭਦੇ, ਦੋਸਤੀ ਲਈ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਲੱਭਦੇ, ਘੋੜਿਆਂ ਲਈ ਮਹਾਨ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ, ਅਸ਼ਵਿਨ, ਸੋਮਾ ਪੀਤਾ ਸੀ ਨਮੁਚੀ ਅਸੁਰ ਨਾਲ; ਹੇ ਸੋਭਾ ਦੇ ਮਾਲਕੋ, ਤੁਸੀਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਕਰਤਬਾਂ ਵਿੱਚ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੀਤਾ। ਮਾਪਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਅਸ਼ਵਿਨੋ, ਤੁਸੀਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਆਪਣੀ ਅਕਲ ਤੇ ਦੰਦ ਨਾਲ, ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸੋਮਾ ਪੀਤਾ। ਸਰਸਵਤੀ, ਤੂੰ ਸਦਾ ਨੇੜੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ, ਦਾਤੀ ਹੈਂ। ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੰਤੂ ਵਾਲਾ, ਸਵੈ-ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੀਆਂ ਮਦਦਾਂ ਨਾਲ ਦਿਆਲੂ ਹੋ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ। ਉਹ ਨਫ਼ਰਤ ਦੂਰ ਕਰੇ, ਸਾਨੂੰ ਨਿਡਰ ਬਣਾਵੇ; ਅਸੀਂ ਵੀਰਤਾ ਵਿੱਚ ਮਾਲਕ ਹੋਈਏ। ਅਸੀਂ, ਯੋਗ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਸੁੱਖ ਤੇ ਚੰਗਾ ਮਨ ਲੱਭੀਏ। ਇੰਦਰ, ਤੰਤੂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸਾਡੀ ਨਫ਼ਰਤ—even ਦੂਰ ਤੋਂ—ਦੂਰ ਕਰ ਦੇਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰੱਬਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ, ਰਾਤ-ਦਿਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ, ਯਜਨਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਅਤੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਅਰੰਭ ਦੀ ਗੂੜ੍ਹੀ ਸੋਚ, ਸਾਨੂੰ ਇਕ ਵੱਡੇ ਅਸਥਿਰ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰਾਹ ਉੱਤੇ ਚੱਲਣ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।