ਅਨੇਕਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਅੰਦਰ ਹੀ ਅੰਦਰ ਮੈਂ ਚੁਣੀਦਾ ਰਿਹਾ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵਾਹ ਵਾਹ ਕਰਦਾ, ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਰਾਜਸਿੰਘਾਸਨ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਅਗਨੀ, ਸੋਮ ਤੇ ਵਰੁਣ ਕੰਬ ਗਏ, ਸਭ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ। ਇਹ ਮਹਾਨ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੀ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ ਹਨ। ਵਰੁਣ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ। ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਸੱਚ ਤੇ ਝੂਠ ਨੂੰ ਪਛਾਣਦਾ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਰਾਜ ਦੀ ਸੁਤੰਤਰਤਾ ਤੇ ਆ। ਇਹੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਹੈ, ਇਹੀ ਧਨ ਹੈ, ਇਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚਕਾਰ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਚੌੜਾ ਪਰਕਾਸ਼ ਹੈ। ਆਓ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਈਏ, ਸੋਮ, ਤੂੰ ਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਅਰਾਧਨਾ ਕਰੀਏ। ਕਵੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕਵਿਤਾ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਇੱਕ ਰੂਪ ਰਚ ਦਿੱਤਾ। ਵਰੁਣ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਵਹਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਘਰ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਪਵਿੱਤਰ ਦਰਿਆ ਉਸ ਦੀ ਰੰਗਤ ਲੈ ਕੇ ਵਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਉੱਚੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਫੜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਕੁਦਰਤ ਨਾਲ ਇਥੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਜਾ ਆਪਣਾ ਰਾਜਾ ਚੁਣਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਗਏ ਹਨ। ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਹੰਸ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਭਿਆਨਕਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਦਿਵ੍ਯ ਪਾਣੀਆਂ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚਲਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨੀ, ਅਨੁਸ਼ਠੁਭ ਛੰਦ ਗਾ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਪਛਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਰੁਦਰਾਂ ਅਤੇ ਵਸੂਆਂ ਨਾਲ ਚਲਦੀ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਆਦਿਤਿਆਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਚਲਦੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਨੂੰ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਅਗਨੀ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਦਵਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਧਾਰਨ ਕਰਦੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲੇ ਸੋਮ ਨੂੰ, ਤਵਸ਼ਟਰ, ਪੂਸ਼ਣ ਅਤੇ ਭਗਾ ਨੂੰ ਵੀ ਸਾਂਭਦੀ ਹਾਂ। ਜੋ ਭਗਤ ਸ੍ਰਾਧਾ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਧਨ ਦਿੰਦੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਸਰਵੋਚ, ਧਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲੀ ਪੂਜਨਯਾ ਹਾਂ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਈ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਵਧਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਮੇਰੇ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਖਾਂਦਾ, ਵੇਖਦਾ, ਸੁੰਘਦਾ, ਸੁਣਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਅਗਿਆਨ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਨੇੜੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਸੁਣੋ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਸੁਣ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਯਕੀਨਯੋਗ ਗੱਲ ਆਖਦੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਆਪ ਹੀ ਇਹ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕਰਦੀ ਹਾਂ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰੀਤਿ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਤਾਕਤਵਾਨ, ਪੁਰੋਹਿਤ, ਰਿਸ਼ੀ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਬਣਾ ਦਿੰਦੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਰੁਦਰ ਲਈ ਧਨੁਖ ਤਾਣਦੀ ਹਾਂ, ਤੀਰ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਦੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਵੱਢਣ ਲਈ। ਮੈਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਚੋਟੀ ਤੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਰਚਦੀ ਹਾਂ। ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿਚ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਹੈ। ਉੱਥੋਂ ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ, ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਛੂਹ ਲੈਂਦੀ ਹਾਂ। ਹਵਾ ਵਾਂਗੂੰ ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਹ ਬਣ ਕੇ ਵੱਸਦੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ, ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਲੰਘ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ। ਇੰਨੀ ਵੱਡੀ ਹੈ ਮੇਰੀ ਮਹਾਨਤਾ। ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਰਯਮਨ, ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ, ਇਕਜੁੱਟ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਤੱਕ ਕੋਈ ਬੁਰਾਈ ਜਾਂ ਦੁਖ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦੀ। ਹੇ ਵਰੁਣ, ਮਿਤ੍ਰ, ਆਰਯਮਨ, ਅਸੀਂ ਇਹੀ ਚੁਣਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਅਖ਼ਤ ਰਹਿਣ ਦਿਓ, ਸਾਨੂੰ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦਿਓ। ਵਰੁਣ, ਮਿਤ੍ਰ, ਆਰਯਮਨ, ਸਾਨੂੰ ਸੱਚੀ ਰਾਹੀਂ ਰੱਖੋ, ਸਾਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖੋ, ਸਾਨੂੰ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦਿਓ। ਤੁਸੀਂ, ਵਰੁਣ, ਮਿਤ੍ਰ, ਆਰਯਮਨ, ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰੋ। ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਛਾਂ ਹੇਠਾਂ ਪ੍ਰੀਅ ਬਣੀਏ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋਈਏ। ਆਦਿਤਿਆ—ਵਰੁਣ, ਮਿਤ੍ਰ, ਆਰਯਮਨ—ਹਰ ਰੁਕਾਵਟ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹਨ। ਮੈਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰੁਦਰ, ਮਰੁਤ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸੱਦਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋਈਏ। ਵਰੁਣ, ਮਿਤ੍ਰ, ਆਰਯਮਨ, ਅੱਗੂ, ਸਾਨੂੰ ਸਹੀ ਰਸਤੇ ਤੇ ਲੈ ਚਲੋ। ਇਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਸਾਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੁਖਾਂ ਤੋਂ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦੇਣ। ਵਰੁਣ, ਮਿਤ੍ਰ, ਆਰਯਮਨ, ਆਦਿਤਿਆ, ਸਾਨੂੰ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਿਓ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਗੋ ਨੂੰ ਵੰਢੇ ਹੋਏ ਥਾਂ ਤੋਂ ਛੁਡਾਇਆ ਸੀ, ਹੁਣ ਸਾਨੂੰ ਵੀ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਛੁਡਾਓ। ਹੇ ਅਗਨੀ, ਸਾਡੀ ਬੇੜੀ ਵਾਂਗ, ਸਾਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦੇ ਦਰਿਆ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾ। ਰਾਤ, ਸਾਰੇ ਤਾਰੇ ਲੈ ਕੇ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਕੇ ਆ ਗਈ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਮਹਿਮਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਇਹ ਅਮਰ ਦੇਵੀ, ਦੂਰ ਤੱਕ ਫੈਲਦੀ ਹੋਈ, ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਮੈਦਾਨਾਂ ਉੱਤੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਰਾਤ ਅੱਗੇ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਉਸ਼ਾ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਹੁਣ ਕੋਈ ਹਾਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਜਿਸ ਰਾਹ ਤੇ ਅਸੀਂ ਅੱਜ ਚੱਲ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਉਹ ਰਾਤ ਸਾਨੂੰ ਝੋਨਾ ਦੇਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਦਰੱਖਤ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਪਿੰਡ ਸੁੱਤੇ ਪਏ ਹਨ, ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਉੱਡਣ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀ ਵੀ ਸੁੱਤੇ ਹਨ, ਭੁੱਖੇ ਬਾਜ ਵੀ ਆਰਾਮ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਹੇ ਰਾਤ, ਭੇੜੀਏ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ, ਚੋਰ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਰਾਹ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕਰ। ਫਿਰ ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰਾਖੀ ਕਰ। ਹਨੇਰਾ ਮੇਰੇ ਨੇੜੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਕਾਲਾ ਤੇ ਸਾਫ਼ ਖੜਾ ਹੈ। ਹੇ ਰਾਤ, ਇਸ ਨੂੰ ਕਰਜ਼ ਵਾਂਗ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇ। ਗਾਂਵਾਂ ਵਾਂਗ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਹੇ ਅਕਾਸ਼ ਦੀ ਧੀ, ਅਜਿਹੀ ਸਤੁਤੀ ਚੁਣ ਜੋ ਕਦੇ ਹਾਰ ਨਾ ਜਾਵੇ। ਹੇ ਅਗਨੀ, ਮੇਰੀ ਜੋਤ ਸਭ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ। ਅਸੀਂ, ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦੇ ਹਾਂ, ਸਰੀਰਕ ਤੌਰ ਤੇ ਵਧੀਏ। ਚਾਰੀਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਮੇਰੇ ਅੱਗੇ ਨਿਵਣ। ਤੂੰ ਨਿਗਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਜੰਗ ਜਿਤਾਉਣ ਵਾਲਾ ਬਣ। ਸਭ ਦੇਵਤੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਹੋਣ—ਇੰਦਰ, ਮਰੁਤ, ਵਿਸ਼ਣੂ, ਅਗਨੀ। ਮੱਧ ਆਕਾਸ਼ ਮੇਰੇ ਲਈ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਤੇ ਚੌੜਾ ਹੋਵੇ। ਹਵਾ ਮੇਰੇ ਮਨ ਅਨੁਸਾਰ ਵਹੇ। ਦੇਵਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਹਵਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮੈਨੂੰ ਧਨ ਦਿਉ। ਅਸੀਸਾਂ ਅਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਸਤੁਤੀਆਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਰਹਿਣ। ਪੁਰਾਤਨ ਦਿਵ੍ਯ ਪੁਰੋਹਿਤ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰਨ। ਅਸੀਂ ਬਚੇ ਰਹੀਏ, ਸਰੀਰ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰਹੀਏ। ਜੋ ਹਵਨ ਮੇਰੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਮਿਲਣ। ਮੇਰਾ ਮਨ ਸੱਚਾ ਹੋਵੇ। ਕੋਈ ਪਾਪ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਕਿਸਮ ਦਾ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਾ ਆਵੇ। ਹੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਇਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕਰੋ। ਦੇਵੀਆਂ ਸਾਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਣਾਉਣ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇੱਥੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿਉ। ਨਾਂ ਅਸੀਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਕਰ ਕੇ ਨਾਂ ਸਰੀਰ ਕਰ ਕੇ ਨਾਸ ਹੋਈਏ। ਹੇ ਸੋਮਾ ਰਾਜਾ, ਵੈਰੀ ਤੋਂ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਹੇ ਅਗਨੀ, ਅਟੱਲ ਰਾਖੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਵਾਲੇ, ਸਾਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਬਚਾ। ਜੋ ਸਾਡੇ ਵਿਰੁੱਧ ਸੋਚਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਿੱਛੇ ਮੜ ਜਾਣ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜਾਗਦੀ ਮੱਤ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਹਾਵੀ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਸਰਜਨਹਾਰ, ਸਰਜਨਹਾਰਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਦੇਵਤਾ, ਹਮਲਿਆਂ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਵਾਲਾ—ਅਸ਼ਵਿਨੀ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਇਸ ਯਜ੍ਞ ਅਤੇ ਯਜਮਾਨ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਨ। ਵੱਡਾ, ਬਹੁਤ ਸੱਦਿਆ ਗਿਆ, ਸਾਨੂੰ ਵਿਸ਼ਾਲ ਆਸ਼ਰਾ ਦੇਵੇ, ਹੇ ਬਹੁਤ ਚਾਹਿਆ ਗਿਆ। ਸਾਡੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਕਿਰਪਾ ਕਰ—ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵੀਂ, ਸਾਨੂੰ ਲੈ ਨਾ ਜਾਵੀਂ। ਜੋ ਸਾਡੇ ਵਿਰੋਧੀ ਹਨ, ਉਹ ਪਿੱਛੇ ਹੋ ਜਾਣ। ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਅਗਨੀ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੀਏ। ਵਸੂ, ਰੁਦਰ, ਆਦਿਤਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤੇ ਤੋਂ ਛੂਹੋ; ਉਸ ਕਪਟੀ, ਚਾਲਾਕ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਅਸਹਾਇ ਕਰ ਦਿਓ। ਇੱਕ ਸਮਾਂ ਸੀ ਜਦੋਂ ਨਾ ਅਸਤਿਤਵ ਸੀ, ਨਾ ਅਨਸਤਿਤਵ। ਨਾ ਹਵਾ ਦਾ ਖੇਤਰ ਸੀ, ਨਾ ਆਕਾਸ਼ ਉੱਤੇ ਕੁਝ ਸੀ। ਕਿਹੜਾ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ? ਕਿੱਥੇ ਸੀ? ਕਿਸ ਦੀ ਰਾਖੀ ਹੇਠਾਂ ਸੀ? ਕੀ ਪਾਣੀ ਸੀ, ਡੂੰਘਾ ਤੇ ਅਥਾਹ?