ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਲਹਿਰ ਵਾਂਗ, ਵੇਨਾ ਉਭਰਦੀ ਹੈ—ਉਸ ਚਮਕਦਾਰ ਦੇ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦੀ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਉਹ ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸਾਰੇ ਵੰਸ਼ ਇੱਕ ਹੀ ਮੂਲ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕਈ ਪੁਰਾਤਨ ਮਾਤਾਵਾਂ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਵਾਛਾ ਦੇ ਨੇੜੇ ਖੜੀਆਂ ਹਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਲਣ-ਪੋਸ਼ਣ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਵੀ ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਚੋਟੀ ਵੱਲ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਮਧੁਰਤਾ ਅਤੇ ਅਮਰਤਾ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵੇਨਾ ਦਾ ਰੂਪ ਜਾਣਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਇਆ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬਲਦ ਦੀ ਗੂੰਜ ਅਤੇ ਹਿਰਣ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਸੁਣੀ। ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ, ਉਹ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਖੜੇ ਰਹੇ—ਗੰਧਰਵ ਨੇ ਅਮਰ ਨਾਮ ਲੱਭ ਲਏ। ਅਪਸਰਾ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਵੱਲ ਆਈ, ਕੁਆਰੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਚੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਪ੍ਰੇਮੀ, ਪ੍ਰੇਮ-ਭਰੇ ਨਿਵਾਸਾਂ ਵਿੱਚ, ਵੇਨਾ ਸੋਨੇ ਦੀ ਪੰਖ ਉੱਤੇ ਟਿਕ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਸੋਨੇ ਦੀ ਪੰਖ ਵਾਲਾ ਬਾਜ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਡ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜੋ ਵੇਨਾ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ—ਵਰੁਣ ਦਾ ਦੂਤ, ਪੰਛੀ, ਤੇਜ਼, ਯਮ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਵਿੱਚ। ਗੰਧਰਵ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਿੱਧਾ ਖੜਾ ਸੀ, ਇਸ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ; ਉਹ ਸੁਗੰਧਤ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਸਭ ਨੂੰ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਨਾਮ ਜਨਮ ਦਿੱਤੇ। ਜਦੋਂ ਬੂੰਦ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਗ੍ਰਿਫ਼ਨ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਵੇਖਦੀ, ਚਮਕਦਾਰ ਪੁਰਸ਼ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਤੀਜੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰੇ ਚੀਜ਼ਾਂ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਅਗਨੀ, ਸਾਡੇ ਪੰਜ-ਭਾਗੀ, ਤਿੰਨ-ਸੂਤ, ਸੱਤ-ਧਾਗੇ ਵਾਲੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਆ। ਤੂੰ, ਭੋਗ ਲੈ ਕੇ ਆਉਣ ਵਾਲਾ, ਸਾਨੂੰ ਅੱਗੇ ਲੈ ਚੱਲ—ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ, ਲੰਮੀ ਹਨੇਰੀ ਦੂਰ ਕਰ। ਮੈਂ, ਦੇਵਤਾ ਹੋ ਕੇ, ਅਧਰਮੀ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੁੰਦਾ ਹਾਂ; ਗੁਪਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਮਝ ਕੇ, ਅਮਰਤਾ ਲੱਭ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਅਸ਼ੁਭ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸ਼ੁਭ ਲੱਗੇ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਤਾ ਤੋਂ, ਅੱਗ ਦੀ ਛਾਲੀ ਦੇ ਨੈੜੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ। ਮੈਂ, ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਦੂਜੇ ਦੇ ਮਹਿਮਾਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੱਚ ਦੇ ਕਈ ਨਿਵਾਸ ਮਾਪ ਲਏ। ਮੈਂ ਪਿਤਾ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਲਾਇਕ ਹਿੱਸੇ ਤੇ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਨਾ ਕਿ ਅਲਾਇਕ ਤੇ। ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ, ਮੈਂ ਅੰਦਰ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਆਇਆ, ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਚੁਣ ਕੇ, ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ। ਅਗਨੀ, ਸੋਮਾ, ਤੇ ਵਰੁਣ ਹਿਲ ਗਏ—ਰਾਜਾ ਦੀ ਅਸਥਾਨ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ। ਇਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ, ਤੇ ਤੂੰ, ਵਰੁਣ, ਮੈਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਰਾਜਾ, ਸੱਚ ਤੇ ਝੂਠ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਰਾਜ ਦੀ ਸਰਵੋਚਤਾ ਤੇ ਆ। ਇਹ ਰੋਸ਼ਨੀ ਹੈ, ਇਹ ਧਨ ਹੈ, ਇਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚਕਾਰ ਚੌੜਾ ਚਮਕਦਾ ਖੇਤਰ ਹੈ। ਆਓ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਵਧ ਕਰੀਏ, ਸੋਮਾ ਆਉ, ਆਓ, ਜਿਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਭੋਗ ਚੜਾਈਏ। ਕਵੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕਵਿਤਾ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੂਪ ਰਚਿਆ; ਵਰੁਣ, ਅਟੱਲ, ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਭੇਜਦਾ ਹੈ। ਲੋਕਾਂ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਘਰ ਬਣਾਉਂਦੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਦਰਿਆ ਉਸ ਦਾ ਰੰਗ ਲੈ ਕੇ ਚਲਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਸਰਵੋਚਤਾ ਨੂੰ ਫੜਦੇ ਹਨ; ਆਪਣੀ ਕੁਦਰਤ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਵੱਸਦੇ, ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਪ੍ਰਜਾ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਰਾਜਾ ਚੁਣਦੇ, ਉਹ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਹੰਸ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਭਿਆਨਕਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਦਿਵਿਆ ਪਾਣੀਆਂ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਲਦਾ। ਗਿਆਨੀਆਂ, ਅੰਦਰੂਨੀ ਤੁਰਤ ਨਾਲ, ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਲੱਭਦੇ, ਅਨੁਸ਼ਟੁਭ ਗਾ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਤੇ ਵਸੁਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲਦੀ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਆਦਿਤਿਆਂ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲਦੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ, ਇੰਦ੍ਰ ਤੇ ਅਗਨੀ, ਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਚਲਦੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲਾ ਸੋਮਾ ਲੈ ਕੇ ਚਲਦੀ ਹਾਂ, ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ, ਪੂਸ਼ਣ ਤੇ ਭਾਗ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ। ਮੈਂ ਦਾਨੀ ਨੂੰ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਭੋਗ ਚੜ੍ਹਾਏ, ਧਨ ਦਿੰਦੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਸਰਵੋਚ, ਖਜਾਨਾ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਗਿਆਨਵਤੀ, ਯਜਨ ਦੇ ਲਾਇਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੀ ਹਾਂ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਈ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਵੰਡਿਆ, ਮੈਨੂੰ ਵਧਾਇਆ ਤੇ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਰਚਿਆ। ਮੇਰੇ ਰਾਹੀਂ, ਉਹ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਵੇਖਦਾ, ਜੋ ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ, ਜੋ ਬੋਲ ਸੁਣਦਾ। ਜੋ ਨਾ ਸਮਝਦੇ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਨੇੜੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਸੁਣੋ, ਜੋ ਸੁਣਦੇ ਹੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਯਕੀਨ ਯੋਗ ਗੱਲ ਦੱਸਦੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਇੱਕੋ ਇਕ ਇਹ ਐਲਾਨ ਕਰਦੀ ਹਾਂ, ਜੋ ਦੇਵਤਾ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਪੁਰੋਹਿਤ, ਰਿਸ਼ੀ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਰੁਦ੍ਰ ਲਈ ਧਨੁ ਖਿੱਚਦੀ ਹਾਂ, ਤੀਰ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਵੱਜਣ ਲਈ। ਮੈਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੀ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਚੁੱਕੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਚੋਟੀ ਤੇ ਪਿਤਾ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹਾਂ; ਮੇਰਾ ਮੂਲ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਉਥੋਂ ਮੈਂ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਹਾਤਮ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਛੂਹਦੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ, ਹਵਾ ਵਾਂਗ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸਾਹ ਦਿੰਦੀ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰਾਂ ਤੋਂ ਵਧ, ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਵਧ, ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਵਧ ਹਾਂ। ਮੇਰੀ ਮਹਾਤਮ ਇੰਨੀ ਵੱਡੀ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ, ਆਰਯਮਨ, ਮਿਤ੍ਰ, ਤੇ ਵਰੁਣ, ਜੋ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਮਰਤਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਕੇ, ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ, ਕੋਈ ਬੁਰਾਈ ਪਹੁੰਚਣ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ। ਇਹੀ, ਅਸੀਂ ਚੁਣਦੇ ਹਾਂ, ਵਰੁਣ, ਮਿਤ੍ਰ, ਆਰਯਮਨ: ਜਿਸ ਨਾਲ, ਨੁਕਸਾਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਮਰਤਾਂ ਨੂੰ ਵੈਰੀਆਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਕੇ ਰੱਖਦੇ ਹੋ। ਵਰੁਣ, ਮਿਤ੍ਰ, ਆਰਯਮਨ, ਸਾਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਲੰਘਾ ਕੇ ਲੈ ਜਾਵਣ; ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਰਾਹ ਦਿਖਾਵਣ, ਸਾਨੂੰ ਵੈਰੀਆਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦੇਣ। ਤੁਸੀਂ, ਵਰੁਣ, ਮਿਤ੍ਰ, ਆਰਯਮਨ, ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋ; ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਥ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰੇ ਰਹੀਏ, ਵੈਰੀਆਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘੀਏ। ਆਦਿਤਿਆਂ—ਵਰੁਣ, ਮਿਤ੍ਰ, ਆਰਯਮਨ—ਸਾਰੇ ਵਿਰੋਧਾਂ ਤੋਂ ਵਧ ਹਨ; ਮੈਂ ਰੁਦ੍ਰ, ਮਾਰੁਤਾਂ, ਇੰਦ੍ਰ, ਤੇ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਭਲਾਈ ਲਈ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਵੈਰੀਆਂ ਤੋਂ ਪਾਰ। ਵਰੁਣ, ਮਿਤ੍ਰ, ਆਰਯਮਨ, ਨੇਤਾਵਾਂ, ਸਾਨੂੰ ਰਾਹ ਦਿਖਾਵਣ; ਇਹ ਰਾਜੇ, ਸਾਨੂੰ ਸਾਰੇ ਬੁਰਿਆਂ ਤੋਂ, ਵੈਰੀਆਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦੇਣ। ਵਰੁਣ, ਮਿਤ੍ਰ, ਆਰਯਮਨ, ਆਦਿਤਿਆਂ, ਸਾਨੂੰ ਚੌੜੀ ਰੱਖਿਆ ਦਿਣ, ਜਦ ਅਸੀਂ ਵੈਰੀਆਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਇਕ ਵਾਰੀ, ਥੜੀ ਵਿੱਚ ਬੰਨੀ ਗਾਂ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕੀਤਾ, ਅਜ ਵੀ ਸਾਨੂੰ ਕਲੇਸ਼ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰੋ; ਅਗਨੀ, ਸਾਨੂੰ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾ, ਜਿਵੇਂ ਨਾਵਾ ਵੱਲਾ ਜੀਵਨ ਦੇ ਦਰਿਆ ਪਾਰ ਕਰਦਾ। ਰਾਤ, ਸਜ-ਧਜ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਤਾਰੇ ਲੈ ਕੇ ਆਈ ਹੈ; ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਮਹਿਮਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ ਹੈ। ਅਮਰ ਦੇਵੀ, ਦੂਰ-ਦੂਰ ਤੱਕ, ਹੇਠਾਂ ਤੇ ਉੱਤੇ ਉਤਰਦੀ ਹੈ; ਆਪਣੇ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਹਨੇਰਾ ਭਜਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਰਾਤ, ਅੱਗੇ ਵਧ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਉਸ਼ਾ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ; ਹੁਣ ਹਨੇਰਾ ਮਿਟ ਗਿਆ, ਤੇ ਹੱਸਦਾ ਨਹੀਂ। ਉਹ, ਜਿਸ ਦਾ ਰਾਹ ਅਸੀਂ ਅੱਜ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ, ਸਾਨੂੰ ਆਸਰਾ ਦੇਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਰੁੱਖ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਪਿੰਡਾਂ, ਪੈਦਲ ਚੱਲਣ ਵਾਲੇ, ਪੰਖ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਟਿਕ ਗਏ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਭੁੱਖੇ ਬਾਜ ਵੀ ਟਿਕ ਗਏ ਹਨ। ਭੇੜ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ, ਚੋਰ ਨੂੰ ਰਾਹ ਤੋਂ ਭਜਾ ਦੇ; ਫਿਰ, ਸਾਡਾ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰੱਖਵਾਲੀ ਬਣ। ਹਨੇਰਾ ਮੇਰੇ ਨੇੜੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਕਾਲਾ ਤੇ ਸਪਸ਼ਟ ਖੜਾ ਹੈ; ਰਾਤ, ਕਰਜ਼ਾ ਵਾਂਗ, ਇਸ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦੇ। ਗਾਂ ਵਾਂਗ ਥੜੀ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਧੀ, ਰਾਤ, ਅਜਿਹੀ ਸਤਿ-ਕਥਾ ਚੁਣ, ਜੋ ਕਦੇ ਹਾਰਣੀ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਿਗਵੇਦ ਦੇ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਤ੍ਰ, ਸੱਚਾਈ, ਰੋਸ਼ਨੀ, ਰੱਖਿਆ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੀ ਅਵਿਰਲ ਧਾਰਾ ਵਾਂਗ, ਸਾਡੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਪੂਜਨਯੋਗ ਕਥਾ ਵਜੋਂ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।