ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਰਿਗਵੇਦ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਅਸਮਾਨੀ ਸੱਚਾਈਆਂ ਨੂੰ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ। ਇੱਕ ਰਿਸ਼ਿ ਨੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਬੜੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਉੱਚੇ ਪਦ ‘ਤੇ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਸੋਚਦਾ, “ਕਦੇ ਇਹ ਸੋਮ ਰਸ ਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੈ।” ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ, ਸਜ-ਧਜ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਲੈ ਕੇ ਜਾਂਦਾ ਅਤੇ ਫਿਰ ਵੀ ਸੋਚਦਾ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਸੋਮ ਰਸ ਦੀ ਹੀ ਲੀਲਾ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਸਭ ਦੇ ਮੂਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਤੱਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਇੱਕ ਜ਼ਬਰਦਸਤ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਅਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਜਨਮਾ। ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹੀ ਉਸਨੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਤ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਸਾਰੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਦਿਨੋ-ਦਿਨ ਤਾਕਤਵਰ ਹੁੰਦਾ ਗਿਆ, ਬੇਹੱਦ ਬਲ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਸੇਵਕ ਲਈ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਾਲਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਲੋੜਵੰਦ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸਭ ਜੀਵ ਉਸਦੀ ਮੱਤ ਚੁਣਦੇ ਹਨ, ਦੋ ਵਾਰੀ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਇਹ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਮਿਠਿਆਈਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਮਿੱਠਾ ਹੈ, ਆਨੰਦ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਸ਼ਹਦ ਨਾਲ ਸ਼ਹਦ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਿਸ਼ੀ ਉਸਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹਰ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਦੌਲਤ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਤਾਕਤਵਰ, ਨਿਰਭੈ, ਅਟੱਲ ਰਹੇ, ਕੋਈ ਅਸ਼ੁਭ ਆਤਮਾ ਉਸਨੂੰ ਹਰਾ ਨਾ ਸਕੇ। ਉਸਦੇ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਦੇ ਹਾਂ, ਬਹੁਤੀਆਂ ਲੜਾਈਆਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਬਚਨ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਉਸ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ, ਮਹਾਨ, ਅਜੈ, ਸਹਾਇਕ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸੱਤ ਦਾਤਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਕਈ ਰੂਪ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਉੱਚਾ ਅਤੇ ਨੀਵਾਂ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਜਿਸਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠ ਅਸੀਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਾਂ। ਉਹ ਮਾਵਾਂ ਅਤੇ ਚਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸਥਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇਜ਼-ਤੇਜ਼ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਆਗੇ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਭਜਨ, ਜੋ ਬ੍ਰਿਹੱਦਿਵਾ ਨੇ ਉਚਾਰਣ ਕੀਤੇ, ਇੰਦਰ ਲਈ ਹਨ, ਜੋ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਵੱਡੀ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਸਵੈ-ਸ਼ਾਸਕ ਹੈ, ਦੂਰ-ਦੂਰ ਦੇ ਰਸਤੇ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਿਹੱਦਿਵਾ, ਅਥਰਵਣ ਦਾ ਵੰਸ਼ਜ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਉਸਦਾ ਆਪਣਾ ਆਪ ਹੋਵੇ। ਮਾਤਰਿਸ਼ਵਨ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ, ਭੈਣਾਂ, ਵੈਰ-ਰਹਿਤ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਸਭ ਕੁਝ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ ਸੋਨੇ ਦੀ ਅੰਡਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਉਹ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਦਾ ਅਕੈਲਾ ਮਾਲਕ ਬਣਿਆ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਉਸਨੇ ਹੀ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤੇ। ਅਸੀਂ ਕਿਸ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਹਵਨ ਅਰਪਿਤ ਕਰੀਏ? ਉਹ ਜੋ ਜਿੰਦ ਤੇ ਤਾਕਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਜਿਸਦੀ ਛਾਂ ਅਮਰਤਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਛਾਂ ਮੌਤ ਹੈ—ਉਸ ਕਿਸ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਅਰਪਣਾ ਦਈਏ? ਉਹ, ਜਿਸਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ ਜੋ ਸਾਹ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਚਲਦੇ ਹਨ, ਦੋ ਪੈਰਾਂ ਅਤੇ ਚਾਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ—ਉਸ ਕਿਸ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਹਵਨ ਕਰੀਏ? ਉਸਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਹਿਮਾਲਿਆ ਪਹਾੜ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਅਤੇ ਦਰਿਆ ਉਚਾਰਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਹਨ—ਅਸੀਂ ਕਿਸ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਅਰਪਣਾ ਕਰੀਏ? ਜਿਸਨੇ ਅਕਾਸ਼, ਧਰਤੀ, ਅੰਬਰ, ਸਭ ਕੁਝ ਮਜਬੂਤ ਕੀਤਾ, ਮੱਧ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਮਾਪੀ ਕੀਤੀ—ਉਸ ਕਿਸ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਅਰਪਣਾ ਕਰੀਏ? ਜਦੋਂ ਦੋ ਵਿਸ਼ਾਲ ਲੋਕ, ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ, ਉਸਦੇ ਬਲ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਦੇਖਦੇ ਹਨ, ਜਿਥੇ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਕਿਸ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਅਰਪਣਾ ਕਰੀਏ? ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਪਾਣੀਆਂ, ਸਰਬਜਨਕ ਬੀਜ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਥੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਇੱਕੋ ਪ੍ਰਭੂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਕਿਸ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਅਰਪਣਾ ਕਰੀਏ? ਉਹ, ਜਿਸ ਨੇ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਯੋਗਤਾ ਦੇਖੀ, ਯਜਨਾ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਭੀ ਦੇਵਤਾ ਹੈ—ਉਸ ਕਿਸ ਨੂੰ ਅਰਪਣਾ ਕਰੀਏ? ਉਹ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ, ਜਿਸਨੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸੱਚ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਚਮਕਦੀਆਂ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਪਾਣੀਆਂ ਬਣਾਈਆਂ—ਉਸ ਤੋਂ ਉਹ ਸਾਡਾ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਕਰੇ। ਹੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜੋ ਇਹ ਸਭ ਰਚਨਾ ਸਮਝ ਸਕੇ; ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇ, ਅਸੀਂ ਦੌਲਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਬਣੀਏ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਅੱਗਨੀ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ, ਅਚੰਭੇਤ, ਮਿਹਰਬਾਨ, ਮੰਗਲਕਾਰੀ, ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਮਹਿਮਾਨ, ਵੈਰ-ਰਹਿਤ, ਧਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਦਾ ਧਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਘਰ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਯਜਮਾਨ, ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਅੱਗਨੀ, ਮੇਰੇ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਕਬੂਲ ਕਰ, ਤੂੰ ਹਰ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ, ਸਾਰੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ, ਘਿਉ ਦੀ ਧਾਰ ਨਾਲ ਪੁਜਾਰੀ ਲਈ ਗੀਤ ਲੀਡ ਕਰ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਅਮਰ ਅੱਗਨੀ ਸੱਤ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਉਪਾਸਕ ਨੂੰ, ਨੇਕ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਅੱਗਨੀ, ਤੂੰ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰ; ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ ਵਾਲਾ ਧਨ ਦੇ, ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਹਵਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅੱਗਨੀ, ਯਜਨਾ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ, ਪਹਿਲਾ ਪੁਜਾਰੀ, ਸੱਤ-ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲਾ, ਚੜ੍ਹਾਵਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਘਿਉ ਨਾਲ ਲਿਪਤੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਹ ਦਾਨੀ, ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ ਭਰਪੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਪਹਿਲਾ ਦੂਤ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ, ਅਮਰਤਾ ਲਈ ਪੁਕਾਰਿਆ ਜਾ, ਮਰੁਤਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ, ਭ੍ਰਿਗੁਆਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ। ਅੱਗਨੀ, ਤੂੰ ਪੋਸ਼ਣ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਯਜਨਾ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈਂ, ਉਪਾਸਕ ਲਈ, ਤੂੰ ਘਿਉ ਨਾਲ ਲਿਪਤਾ, ਤਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ ਚਮਕਦਾ, ਤੂੰ ਯਜਨਾ ਦੀ ਪਰਿਕਰਮਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਹਰ ਸਵੇਰ, ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ ਯਜਨਾ ਲਈ ਪੁਕਾਰਦੇ ਹਨ, ਤੈਨੂੰ ਦੂਤ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਮਹਾਨਤਾ ਲਈ ਉਚਾਰਿਆ, ਘਿਉ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ। ਵਸੀਸ਼ਠਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਤਾਕਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਮੰਨ ਕੇ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਤੂੰ ਯਜਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦੇ, ਸਾਨੂੰ ਸਦਾ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਫਿਰ, ਵੇਨਾ, ਚਿੱਟੇ ਵਾਲੀ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਘੜੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਚਲਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਜਿੱਥੇ ਪਾਣੀ ਤੇ ਸੂਰਜ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਰਿਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਹਨ। ਵੇਨਾ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਲਹਿਰ ਵਾਂਗ ਉਠਦਾ ਹੈ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚਮਕਦਾਰ ਦੇ ਪਿੱਠ ਤੇ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ; ਸੱਚ ਦੇ ਸਿਖਰ ਤੇ, ਸਭ ਕੁਲ ਇੱਕੋ ਮੂਲ ਲੱਭਦੇ ਹਨ। ਕਈ ਪੁਰਾਤਨ ਮਾਵਾਂ, ਉਤਸੁਕ, ਬੱਚੇ ਕੋਲ ਖੜੀਆਂ, ਉਸਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ; ਉਹ ਸੱਚ ਦੇ ਸਿਖਰ ਨੂੰ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਅਮਰਤਾ ਤੇ ਸ਼ਹਦ ਦੇ ਨਦੀਆਂ ਲੱਭਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸਦਾ ਰੂਪ ਜਾਣਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਇਆ; ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਾਂਡ ਦੀ ਦਹਾੜ ਸੁਣੀ, ਹਿਰਣ ਦੀ ਚੀਕ ਸੁਣੀ; ਸੱਚ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੁਰਦੇ, ਦਰਿਆ ਕੋਲ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਗੰਧਰਵ ਨੇ ਅਮਰ ਨਾਮ ਲੱਭ ਲਏ। ਅਪਸਰਾ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਕੁੜੀ ਉਸਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਪਿਆਰਾ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ, ਵੇਨਾ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪੰਖ ਤੇ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲਾ ਬਾਜ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਡ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਹੜੇ ਵੇਨਾ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ—ਵਰੁਣ ਦਾ ਦੂਤ, ਪੰਖੀ, ਤੇਜ਼, ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ। ਗੰਧਰਵ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਖੜਾ, ਉਸਦੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ, ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲਾ ਚੋਲਾ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਪਿਆਰੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਨਾਮ ਜਨਮ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਬੂੰਦ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਗਿਧ ਦੀ ਅੱਖ ਨਾਲ ਦੇਖਦੀ, ਚਮਕਦਾਰ ਪੂਰਨ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਤੀਜੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਅੱਗਨੀ, ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਇਸ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਆ, ਪੰਜ-ਭਾਗੀ, ਤਿੰਨ-ਬੁਣੀ, ਸੱਤ-ਧਾਗੀ; ਤੂੰ, ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਲੈ ਕੇ ਆ, ਸਾਨੂੰ ਅੱਗੇ ਲੈ ਚੱਲ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਲੰਮੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ। ਇੱਕ ਰਿਸ਼ੀ ਆਖਦਾ ਹੈ, “ਮੈਂ ਅਸੁਰਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ, ਗੁਪਤ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਅਮਰਤਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ; ਜੋ ਅਸ਼ੁਭ ਹੈ, ਉਹ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਤਾ ਵਿਚੋਂ ਅੱਗ ਦੇ ਡੰਡੇ ਦੇ ਨਾਭੀ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।” ਮੈਂ, ਦੂਜੇ ਦੇ ਮਹਿਮਾਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਸੱਚ ਦੇ ਕਈ ਘਰ ਮਾਪ ਲਏ ਹਨ; ਮੈਂ ਪਿਤਾ, ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਯੋਗ ਹਿੱਸੇ ਤੇ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਅਯੋਗ ਤੇ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਿਗਵੇਦ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪਰਮ ਸਤਿਆ, ਤਾਕਤ, ਰਚਨਾ, ਅਤੇ ਆਤਮਿਕ ਯਾਤਰਾ ਦੀ ਮਹਾਨ ਗਾਥਾ ਉਚਾਰਨ ਕੀਤੀ।