ਇਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਯਜਮਾਨ ਵੱਡੇ ਭਾਵ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ, ਬਲਵਾਨ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਇੰਦਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਬਲਦ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਂਗ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਈ ਅਤੇ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਕਿ ਇੰਦਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰਾਖਾ ਬਣੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਲੰਬਾ ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਜੀਵਨ ਜੀ ਸਕਣ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਟਿਹਵਿਆ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਅੱਗ ਨੂੰ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਹੈ, ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਅੱਗੀ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ "ਵਸ਼ਟ! ਵਸ਼ਟ!" ਆਖ ਕੇ ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਚੀ ਕੀਤੀ ਅਤੇ "ਨਮਸਕਾਰ! ਨਮਸਕਾਰ!" ਕਹਿ ਕੇ ਆਰਾਧਨਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਯਜਮਾਨਾਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੋਮਾ ਰਸ ਪੀਣ ਲਈ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਮਹਾਨ ਇੰਦਰ, ਸ਼ਕਤੀ ਲਈ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ, ਧਨ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਲਈ ਸੋਮਾ ਪੀਓ। ਇਹ ਮਿੱਠਾ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਚੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੋਮਾ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ—ਇਸ ਨੂੰ ਪੀਓ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬਣੋ।" ਉਹ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਆਵੇ, ਸੋਮਾ ਪੀਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਦੇਵੇ ਅਤੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਅਸਮਾਨੀ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਨਚੋੜਿਆ ਗਿਆ ਸੋਮਾ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਮਸਤ ਕਰ ਦੇਵੇ, ਉਹੀ ਸੋਮਾ ਜਿਸ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਨੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਜਗ੍ਹਾ ਬਣਾਈ ਸੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਬਲਦ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਆਪਣੀਆਂ ਦੋ ਪੀਲੀਆਂ ਘੋੜੀਆਂ ਨਾਲ ਆਉਣ ਲਈ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਚੋੜੇ ਹੋਏ ਸੋਮਾ ਅਤੇ ਮਿੱਠੇ ਰਸ ਲਈ ਆ ਸਕੇ। ਉਹ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸ਼ਤ੍ਰੂ-ਵਿਧਵੰਸਕ ਬਲਦ ਕਹਿ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਅੱਗੇ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇੰਦਰ, ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਦੇ ਤੀਖੇ ਅਤੇ ਸੜਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਵੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰੱਖਿਆ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦੇਵੇ। ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਭਿਆਨਕ ਇੰਦਰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ—ਜਾ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸ਼ਤ੍ਰੂਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ।" ਉਹ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਆਪਣੀ ਵਡਿਆਈ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਵਧਾ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਤਣੇ ਹੋਏ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਂਗ। ਸਾਡੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੀ ਅਟੱਲ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਵਧਾ। ਉਹ ਇੰਦਰ ਲਈ ਭੇਟ ਤਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਤੇਰੇ ਲਈ ਸੋਮਾ ਨਚੋੜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਪਕਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ—ਇੰਦਰ, ਆ ਕੇ ਖਾ ਅਤੇ ਰਸ ਦਾ ਪਾਨ ਕਰ।" ਉਹ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਨਿਵੇਦਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਖਾਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਪਕਾਇਆ ਅਤੇ ਨਚੋੜਿਆ ਸੋਮਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੇ। ਉਹ ਵਾਅਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਆਰਾਧਨਾ ਕਰਾਂਗੇ, ਅਤੇ ਯਜਮਾਨ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਣ। ਇਕ ਰਿਸ਼ੀ ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਅੱਗੀ ਨੂੰ ਸੋਹਣੀਆਂ ਬਾਤਾਂ ਨਾਲ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਨਾਵ ਨੂੰ ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦੇਵਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਉਤਪੰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਰਿਸ਼ੀ ਸਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦੇਵਤੇ ਭੁੱਖ ਜਾਂ ਮੌਤ ਨਹੀਂ ਲਿਆਉਂਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਪ੍ਰੇਤ ਉਸ ਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਖਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਸ ਕੋਲ ਧਨ ਨਹੀਂ ਟਿਕਦਾ, ਅਤੇ ਜੋ ਵੰਡਦਾ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਸਾਥੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਭੁੱਖੇ, ਤਰਸੇ ਜਾਂ ਮੰਗਣ ਆਏ ਨੂੰ ਰੋਟੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਮਨ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੁਸ਼ਕਲ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸਾਥੀ ਨਹੀਂ ਘਟਦਾ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਘਰ ਆਏ ਭੁੱਖੇ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਲੋੜਵੰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਦਾਨੀ ਹੈ। ਉਹ ਸੱਦਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਤਨਾ ਕਿ ਪਰਾਏ ਵੀ ਉਸ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰੀ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਦੋਸਤ ਨਹੀਂ ਜੋ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਨੂੰ, ਮਦਦ ਮੰਗਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਲਗਾਤਾਰ ਸਾਥੀ ਰਹੇ। ਅਜਿਹੇ ਵਿਅਕਤੀ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਕੋਲ ਘਰ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ; ਮੌਤ ਵੇਲੇ ਵੀ, ਮਨੁੱਖ ਦਾਨੀ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਘੱਟ ਹੈ, ਜੋ ਭੁੱਖਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਵੱਡਿਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਵੇਖੇ। ਜਿਵੇਂ ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਧਨ ਵੀ ਇਕ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਬੁਝਾਰਤ ਵਾਲਾ ਆਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਵਿਅਰਥ ਖਾਣਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਇਹ ਉਸ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਦੋਸਤੀ ਨਹੀਂ ਨਿਭਾਉਂਦਾ, ਨਾ ਸਾਥੀ ਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਦਿੰਦਾ; ਜੋ ਇਕੱਲਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪ ਖਾਂਦਾ ਹੈ। ਹਲ ਜੋਤਣ ਵਾਲਾ ਆਪਣਾ ਹਲ ਤਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਖੇਤ ਤਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਨਾਲ ਰਸਤਾ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਹੈ। ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਬੋਲੇ, ਪਰ ਦਾਨੀ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਜੋ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਹੈ। ਇੱਕ ਪੈਰ ਵਾਲਾ ਦੋ ਪੈਰ ਵਾਲੇ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦੋ ਪੈਰ ਵਾਲਾ ਤਿੰਨ ਪੈਰ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਪਿੱਛੋਂ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਚਾਰ ਪੈਰ ਵਾਲਾ ਦੋ ਪੈਰ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸਮੂਹ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਤਾਰਾਂ ਵੇਖ ਕੇ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਦੋ ਹੱਥ ਵੀ ਇਕ ਜਿਹੇ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਦੋ ਮਾਵਾਂ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀ ਦੁੱਧ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ; ਜੁੜਵਾਂ ਦੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ ਵੀ ਇਕੋ ਜਿਹੀਆਂ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਸਬੰਧੀ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਸਭ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ। ਫਿਰ, ਅੱਗੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ restrainer ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਮਾਨਵਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੱਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਘੀ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਚਮਚੇ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਅੱਗੀ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੱਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਚਮਚੇ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਘੀ ਲਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹਦਾ ਚਿਹਰਾ ਮਿੱਠਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਰਾਧਨਾ ਵਿੱਚ ਘੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਬੁੱਢਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਵੀ ਭੜਕਦਾ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਨੂੰ ਚੁੱਕਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮਾਨਵ ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਦੇ ਹਨ। ਮਾਨਵ ਅੱਗੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਅਮਰ ਹੈ, ਘੀ ਨਾਲ, ਜੋ ਘਰ ਦਾ ਅਟੱਲ ਰਾਜਾ ਹੈ। ਉਹ ਅੱਗੀ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਆਪਣੀ ਅਜੇਯ ਸ਼িখਾ ਨਾਲ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇ, ਅਤੇ ਸੱਚ ਦਾ ਰਾਖਾ ਬਣ ਕੇ ਚਮਕ। ਉਹ ਮੰਗਦੇ ਹਨ ਕਿ ਅੱਗੀ ਆਪਣੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਰਹੇ। ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਅੱਗੀ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ ਹੈ। ਇਸ ਸਭ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇੱਕ ਰਿਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਅਨੁਭੂਤੀ ਬਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਮੇਰਾ ਮਨ ਸੋਚਦਾ ਹੈ—ਕਾਸ਼ ਮੈਨੂੰ ਗਾਂ, ਘੋੜਾ ਮਿਲੇ; ਸ਼ਾਇਦ ਮੈਂ ਸੋਮਾ ਪੀ ਸਕਾਂ।" ਉਸਦੇ ਵਿਚਾਰ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਉੱਡਦੇ ਹਨ, ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਤੇ ਮਸਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, "ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਸੋਮਾ ਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੈ।" ਉਸਦਾ ਮਨ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਦੌੜਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਰਥ ਨੂੰ ਖਿੱਚਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, "ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਸੋਮਾ ਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੈ।" ਉਸਦੇ ਵਿਚਾਰ ਉਸ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਬੱਛੜੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ; "ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਸੋਮਾ ਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੈ।" ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ, ਦਿਲ ਨਾਲ ਗਿਆਨ ਲੱਭਦਾ ਹੈ; "ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਸੋਮਾ ਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੈ।" ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਪੰਜ ਜਾਤੀਆਂ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀਆਂ; ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਸੋਮਾ ਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੈ।" "ਨਾਂ ਦੋਵੇਂ ਸੰਸਾਰ, ਨਾ ਹੀ ਹੋਰ ਕੋਈ ਪੱਖ ਮੈਨੂੰ ਰੋਕ ਸਕਦੇ; ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਸੋਮਾ ਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੈ।" "ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਆਸਮਾਨ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ; ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਸੋਮਾ ਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੈ।" "ਮੈਂ ਇਹ ਧਰਤੀ ਇੱਥੇ ਜਾਂ ਉੱਥੇ ਰੱਖ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਹਾਂ; ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਸੋਮਾ ਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੈ।" "ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਸਕਦਾ ਜਾਂ ਹਿੱਲਾ ਸਕਦਾ ਹਾਂ; ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਸੋਮਾ ਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੈ।" "ਮੇਰਾ ਇੱਕ ਪੱਖ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਦੂਜਾ ਮੈਂ ਹੇਠਾਂ ਬਣਾਇਆ ਹੈ; ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਸੋਮਾ ਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਯਜਮਾਨਾਂ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਆਰਾਧਨਾਵਾਂ, ਦਾਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਅੱਗੀ ਦੀ ਜੋਤ ਅਤੇ ਸੋਮਾ ਦੀ ਮਸਤਿ—all ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਵਾਂਗ ਰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖਤਾ, ਦਾਨ, ਆਸਥਾ ਅਤੇ ਅਨੁਭੂਤੀ ਦਾ ਸੁੰਦਰ ਰਸ ਵਹਿੰਦਾ ਹੈ।