ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਜਿੱਥੇ ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਸਤਸੰਗਤੀਆਂ ਅਰਪਿਤ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਸਤਸੰਗਤੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਰੀ, ਪੰਦਰਾਂ ਭਿੰਨ-ਭਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੀ ਹੱਦ ਤੱਕ ਵਿਆਪਕ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਬੋਲੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੀ ਉਥੇ ਤੱਕ ਫੈਲਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਇਹ ਸਬ ਕੁਝ ਕੌਣ ਜਾਣਦਾ ਹੈ? ਕੌਣ ਸਮਝਦਾ ਹੈ ਕਿ ਛੰਦਾਂ ਦੀ ਮਿਲਾਪ ਕਿਵੇਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਕੌਣ ਬੋਲੀ ਨੂੰ ਯਜਨਾ ਦੇ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠਾਉਂਦਾ ਹੈ? ਸੱਚ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਅੱਠਵੇਂ ਨੂੰ ਕੌਣ ਜਾਣਦਾ ਹੈ? ਕੌਣ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਦੋ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ? ਕੁਝ ਲੋਕ ਧਰਤੀ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਰਥ ਦੇ ਜੁਆਏ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਜਿੰਮੇਵਾਰੀ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਯਮ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਕ ਚਮਕਦਾਰ, ਨੌਜਵਾਨ ਪੰਛੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਹਿਰਦਾ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਆਪਣੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਪਾਲਣਾ ਕਰ ਸਕਣ। ਜੇਕਰ ਅਵਿਵਾਹਿਤ ਨੇ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਫਿਰ ਪਾਲਣਾ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਵੱਡਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਗ ਦਾ ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ—ਅਗਨੀ, ਜੋ ਭੋਜਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਨੌਜਵਾਨ ਹੁੰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਆਪਣੀ ਲਪਟ ਨਾਲ ਲੱਕੜਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਜੀਭ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵੱਧਦਾ ਹੈ, ਸੁੱਕੀ ਘਾਹ ਉੱਤੇ ਬਲਦ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਉਹ ਇੰਦੂ ਹੈ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਲਈ ਨਿਚੋੜਿਆ ਗਿਆ, ਪੱਥਰ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰੀਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਲਹਿਰਾਂ ਮਾਰਦਾ ਤੇ ਵਗਦਾ ਹੈ। ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਮਹਾਨ ਨਿਸ਼ਚੇ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਲਈ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਬੁੱਢਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਪਰ ਕਦੇ ਥੱਕਦਾ ਨਹੀਂ, ਹਵਾਵਾਂ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀਆਂ। ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆਂ ਵਾਂਗ ਜਿੱਤ ਲਈ ਲੜਦੇ ਹਨ, ਟ੍ਰਿਤਾ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਕਦੇ ਹਾਰਦੇ ਨਹੀਂ, ਸਦਾ ਯਜਨਾ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਅਗਨੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਕਣਵਾਂ ਵਾਂਗ, ਕਣਵਾਂ ਦਾ ਮਿੱਤਰ, ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੈ। ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਆਗੂਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਸਾਨੂੰ ਅਗਨੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਮਿਲੇ। ਉਹ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਯੁੱਧਯੋਗ ਹੈ, ਉੱਚ ਕੁਲ ਦਾ, ਤਿੰਨ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ, ਜਾਤਵੇਦਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ। ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਅਜੈ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਗਨੀ ਨੂੰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਦਾਨੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਸੱਚ ਦੇ ਭਗਤ, ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਤਾ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਹਨ। ਹੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਹਾਨ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਲਦ ਦੀ ਅਵਾਜ਼ ਤੇਰੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਵੀ ਤੇਰੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਾਂਗੇ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਲੰਮੀ ਤੇ ਸੁਖੀ ਉਮਰ ਲੰਘਾਵੀਏ। ਵ੍ਰਿਸ਼ਟੀਹਵਿਆ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਵੀ ਤੈਨੂੰ, ਅਗਨੀ, ਸਤਿਕਾਰਿਆ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ; ਉਹਨਾਂ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਆਗੂਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਜੋ ਤੈਨੂੰ 'ਵਸ਼ਟ, ਵਸ਼ਟ' ਆਖਦੇ ਹਨ, 'ਨਮਸਕਾਰ, ਨਮਸਕਾਰ' ਆਖਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਤਾਕਤ ਲਈ, ਵੈਰੀ ਮਾਰਨ ਲਈ, ਧਨ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਲਈ। ਮਿੱਠਾ ਨਿਚੋੜਿਆ ਸੋਮਾ, ਇੰਦਰ, ਪੀਕੇ ਤੂੰ ਵਧ। ਇੰਦਰ, ਇਹ ਰਸਾਲ ਸੋਮਾ ਪੀ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਸਾਨੂੰ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਦੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਲੈ, ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ, ਚਮਕਦਾਰ ਭਾਗ ਦਿੱਲਾ। ਆਕਾਸ਼ੀ ਸੋਮਾ ਤੈਨੂੰ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਕਰ ਦੇਵੇ, ਇੰਦਰ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਨਿਚੋੜਿਆ ਵੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਵ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਵੈਰੀ ਮਾਰੇ। ਇੰਦਰ, ਬਲਦ, ਆਪਣੀਆਂ ਦੋ ਪੀਲੀਆਂ ਘੋੜੀਆਂ ਨਾਲ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਚੋੜੇ ਪਾਨੀ ਵਾਲੇ ਪਾਨੀ ਵੱਲ ਆਵੇ; ਪਸ਼ੂਆਂ ਲਈ, ਰਸਦਾਰ ਮਿੱਠੇ ਲਈ, ਵੈਰੀ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ, ਬਲਦ, ਇੱਕਠੇ ਹੋ ਕੇ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋਵੇ। ਤੂੰ, ਹੇ ਭਯਾਨਕ, ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਦੇ ਤਿੱਖੇ, ਸਾੜਦੇ ਹਥਿਆਰ ਸਾੜ ਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰੱਖਿਆ ਤੋੜ ਦੇ; ਤੈਨੂੰ, ਤਾਕਤ ਦੇਂਦਾ ਹਾਂ—ਜਾ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੈਰੀ ਮਾਰ। ਇੰਦਰ, ਆਪਣੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਧਾ, ਵੈਰੀਆਂ ਵਿਰੁੱਧ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਂਗ; ਸਾਡੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ, ਅਜੇਯ ਹੋ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਵਧਾ। ਇਹ ਉਪਹਾਰ, ਦਾਤਾ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ, ਹੇ ਰਾਜਾ; ਤੇਰੇ ਲਈ ਸੋਮਾ ਨਿਚੋੜਿਆ ਗਿਆ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਪਕਾਇਆ ਗਿਆ—ਖਾ, ਇੰਦਰ, ਅਤੇ ਵਗਦੇ ਨੂੰ ਪੀ। ਇੰਦਰ, ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਭੋਜਨ ਖਾ; ਸਾਡੇ ਲਈ ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਨਿਚੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੋਮਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ; ਅਸੀਂ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਾਂਗੇ—ਯਜਮਾਨ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਣ। ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਤੇ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਸੱਦਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਨਾਵ ਨੂੰ ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ ਚਪੂਆਂ ਨਾਲ ਲਾਂਚ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਇਸ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਧਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਦੇਵਤੇ ਭੁੱਖ ਜਾਂ ਮੌਤ ਨਹੀਂ ਲਿਆਉਂਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਪਿਤਰ ਉਹਦੇ ਕੋਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਖਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੋ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਉਸ ਕੋਲ ਧਨ ਨਹੀਂ ਟਿਕਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਜੋ ਨਹੀਂ ਵੰਡਦਾ, ਉਸਨੂੰ ਕੋਈ ਸਹਾਰਾ ਮਿਲਦਾ। ਜੋ ਭੁੱਖੇ, ਤਰਸੇ, ਜਾਂ ਲੋੜਵੰਦ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਭੋਜਨ ਦਿੰਦਾ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਮਨ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਦਾ, ਹੋਰਨਾਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਮਿਲਦਾ। ਉਹੀ ਸੱਚਾ ਦਾਨੀ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਘਰ ਆਏ ਭੁੱਖੇ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦਿੰਦਾ, ਜੋ ਪਤਲੇ ਤੇ ਭੁੱਖੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਸੱਦਣ ਵਾਲੇ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਅਣਜਾਣਿਆਂ ਨਾਲ ਵੀ ਦੋਸਤੀ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਦੋਸਤ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਮਦਦ ਮੰਗਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਐਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੋ, ਉਸ ਕੋਲ ਘਰ ਨਹੀਂ; ਮੌਤ ਵੇਲੇ ਵੀ, ਦਾਤਾ ਦੀ ਲੋੜ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਜੋ ਹੋਰ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਵੱਡਿਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਦੇਖੋ; ਜਿਵੇਂ ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਧਨ ਇੱਕ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਭੋਜਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਇਹ ਉਸ ਦੀ ਨਾਸ਼ ਹੈ; ਉਹ ਦੋਸਤੀ ਨਹੀਂ ਨਿਭਾਉਂਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਸਾਥੀ ਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਦਿੰਦਾ; ਜੋ ਇਕੱਲਾ ਖਾਂਦਾ, ਉਹ ਪਾਪ ਖਾਂਦਾ ਹੈ। ਹਲਵਾਹ ਆਪਣਾ ਹਲ ਤਿਆਰ ਕਰਦਾ, ਖੇਤ ਤਿਆਰ ਕਰਦਾ, ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਨਾਲ ਰਸਤਾ ਸਾਫ ਕਰਦਾ; ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਬੋਲੇ, ਪਰ ਦਾਤਾ ਵੱਡਾ ਹੋਵੇ; ਜੋ ਦਿੰਦਾ, ਉਹ ਨਾ ਦਿੰਦਿਆਂ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੋਵੇ। ਇੱਕ ਪੈਰ ਵਾਲਾ ਦੋ ਪੈਰ ਵਾਲੇ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦਾ, ਦੋ ਪੈਰ ਵਾਲਾ ਤਿੰਨ ਪੈਰ ਵਾਲੇ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਜਾਂਦਾ; ਚਾਰ ਪੈਰ ਵਾਲਾ, ਜਦੋਂ ਇਕੱਠ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ, ਦੋ ਪੈਰ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਲਾਈਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵੇਖਦਾ ਹੋਇਆ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਕੋ ਜਿਹੀਆਂ ਦੋ ਹੱਥ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਦੋ ਮਾਵਾਂ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਦੁੱਧ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ; ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਜੁੜਵਾ ਵੀ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ, ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੀ, ਸਾਰੇ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ। ਅਗਨੀ, ਤੂੰ ਰੋਕਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਵਰਤ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੱਦੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਘਿਉ ਦੀਆਂ ਆਹੁਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਚਮਚੇ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੱਦਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਅਗਨੀ, ਤੂੰ ਚਮਕ ਉਠਦਾ ਹੈਂ; ਤੈਨੂੰ ਚਮਚੇ ਨਾਲ ਉੱਤੇ ਲਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਘਿਉ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਮਿੱਠਾ ਹੈ ਜਦ ਸੱਦਿਆ ਜਾਂਦਾ; ਚਮਕਦਾਰ ਚਾਨਣ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਬੁੱਢਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਤੂੰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭੇਟਾ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ; ਮਨੁੱਖ ਤੈਨੂੰ ਸੱਦੇ ਹਨ। ਮਨੁੱਖ ਤੈਨੂੰ, ਅਗਨੀ, ਅਮਰ, ਘਿਉ ਨਾਲ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਘਰ ਦਾ ਅਟੱਲ ਰਖਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਆਪਣੀ ਅਜੇਯ ਲਪਟ ਨਾਲ, ਅਗਨੀ, ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇ; ਸੱਚ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਬਣ ਕੇ ਚਮਕ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਗਨੀ, ਆਪਣੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ, ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ; ਵਿਸ਼ਾਲ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕ। ਉਹ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਭੇਟਾ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਭਜਨ ਨਾਲ ਪ੍ਰਜਲਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ ਹੈਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਸੋਚਦਾ ਹੈ: "ਕਾਸ਼! ਮੈਨੂੰ ਗਾਂ, ਘੋੜਾ ਮਿਲ ਜਾਵੇ"; ਸ਼ਾਇਦ ਮੈਂ ਵੀ ਸੋਮਾ ਪੀ ਸਕਾਂ।