ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਸੋਮ ਰਸ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਬਚਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਉਸਦੇ ਮਰਦਾਨਾ ਕਰਤੱਬ ਵਧਾ ਦਿੱਤੇ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਇਸ ਜਿੱਤ ਨਾਲ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋ ਗਈ; ਉਹ ਅੱਗ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਜ੍ਹਾੜ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ, ਪਿਆਸਿਆਂ ਲਈ ਭੋਜਨ ਲੈ ਆਇਆ। ਹੁਣ, ਅਸੀਂ ਵੀ ਆਪਣੀ ਕਲਾ, ਬਚਨਾਂ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ, ਇਹ ਮਿੱਤਰਤਾ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰੀਏ। ਇੰਦਰ, ਜੋ ਸ਼ੋਰ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਚਲਾਕਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਸੁਣਦਾ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਅਨੇਕ ਉਪਹਾਰ ਤੇ ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਾਡੀਆਂ ਸਤੁਤੀਆਂ ਆਪਣੇ ਮੰਤਵ ਤੱਕ ਪੁੱਜਣ। ਸਾਨੂੰ ਆਸਾਨ ਰਾਹ ਦਿਵੇਂ, ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ-ਕਲੇਸ਼ ਪਾਰ ਕਰਾਈਏ। ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਅੱਜ ਸਾਨੂੰ ਵਿਸ਼ਾਲ ਤੇ ਡੂੰਘੀ ਸ਼ਰਨ ਦਿਓ। ਤਬ, ਤੀਨ ਗੁਣਾ ਮਾਪੇ ਹੋਏ ਹੌਤ੍ਰ-ਹੋਮ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਵਿਖੇਲ ਗਏ। ਮਾਤਰੀਸ਼ਵਾਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਸੰਦ ਲਈ ਗਿਆ। ਅਕਾਸ਼ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਵਾਂ, ਦੈਨ ਲਈ ਉਤਾਵਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ, ਜੋ ਤਾਕਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਪਛਾਣ ਲਿਆ। ਯਜਮਾਨ ਅਗਨੀ-ਕੁੰਡ ਦੇ ਨੇੜੇ ਤਿੰਨ ਵਿਨਾਸ਼ਕ ਦੇਵੀਆਂ ਹਾਜ਼ਰ ਹਨ; ਲੰਮੇ ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ ਅੱਗਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦੀਆਂ ਹਨ। ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲੁਕਵੀਂ ਨੇਵਾਂ ਪਛਾਣ ਲਈ, ਜੋ ਦੂਰ ਤੇ ਗੁਪਤ ਕਰਮਾਂ ਵਿਚ ਹਨ। ਇੱਕ ਨੌਜਵਾਨ ਸੁੰਦਰ ਔਰਤ, ਚਾਰ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਲੀ, ਘਿਉਂ ਵਰਗੀ ਚਮਕਦਾਰ, ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਉੱਤੇ ਦੋ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਪੰਛੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਥਾਂ ਜਿਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹਿੱਸਾ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਕੀਤਾ। ਇੱਕ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਪੰਛੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆ; ਉਹ ਪੂਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੁੱਧ ਮਨ ਨਾਲ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਨੇੜੇ ਵੇਖਿਆ; ਮਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਵੀ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨੀ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਆਪਣੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਪੰਛੀ ਨੂੰ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਵਰਣਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਇਕੋ ਹੈ। ਉਹ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਛੰਦ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸੋਮ ਦੇ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਪਾਤਰ ਮਾਪਦੇ ਹਨ। ਛੱਤੀ ਤੇ ਚਾਰ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਉਹ ਛੰਦ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਬਾਰ੍ਹਵਾਂ ਜੋੜਦੇ ਹਨ। ਗਿਆਨੀ, ਯਜਨ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਕੇ, ਕ ਤੇ ਸਾਮਨ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਰਥ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਚੌਦਾਂ ਮਹਾਨ ਤਾਕਤਾਂ ਹਨ, ਜੋ ਗਿਆਨੀ ਸੱਤ-ਭਾਗੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕੌਣ ਇੱਥੇ ਉਹ ਰਸਤਾ ਦੱਸੇਗਾ, ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਧਾਰ ਤੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਸੋਮ ਪੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਪੰਦਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ ਸਤਿਕਾਰ ਹਨ; ਉਹ ਆਕਾਸ਼-ਧਰਤੀ ਵਰਗਾ ਵਿਸ਼ਾਲ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਵੀ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ ਹੈ; ਜਿੱਥੇ ਤੱਕ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਜਾਂਦਾ, ਉਥੇ ਤੱਕ ਬੋਲੀ ਵੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕੌਣ ਗਿਆਨੀ ਛੰਦਾਂ ਦਾ ਮਿਲਾਪ ਜਾਣਦਾ? ਕੌਣ ਬੋਲੀ ਨੂੰ ਯਜਨ ਆਸਨ ਤੱਕ ਲੈ ਜਾਂਦਾ? ਸੱਚ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਅੱਠਵੇਂ ਨੂੰ ਕੌਣ ਕਹਿੰਦਾ? ਇੰਦਰ ਦੇ ਦੋ ਸੁੰਦਰ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਕੌਣ ਵੇਖਦਾ? ਕੁਝ ਧਰਤੀ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ; ਹੋਰ ਰਥ ਦੇ ਜੋੜਾਂ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਯਮ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਜਲਾ, ਨੌਜਵਾਨ ਪੰਛੀ ਦੀ ਛਾਤੀ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਕੋਲ ਪਾਲਣ ਲਈ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਅਵਿਵਾਹਿਤ ਨੇ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਫਿਰ ਪਾਲਿਆ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਵੱਡਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਆਪਣਾ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ। ਉਸਨੂੰ ਅੱਗੀ ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਭੋਜਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜੋ ਨੌਜਵਾਨ ਹੋ ਕੇ ਲੱਕੜਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਨਾਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨਾਲ, ਖੁਦ-ਨਿਯੁਕਤ, ਉਹ ਬਲਦ ਵਾਂਗ ਸੁੱਕੀ ਘਾਹ ਤੇ ਗਰਜਦਾ ਹੋਇਆ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਇੰਦੁ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਲਈ ਨਿਚੋੜਿਆ ਗਿਆ, ਪੱਥਰ ਵਾਂਗ ਅਟੱਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰੀਤਿਕਰ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਤੇ ਵਗਦਾ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਜਲਦਾ, ਚਮਕਦਾ, ਮਹਾਨ ਨਿਸ਼ਚੇ ਵਾਲਾ, ਰਸਤੇ ਤੇ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਲਈ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਪੁਰਾਣਾ ਹੋਵੇ, ਕਦੇ ਮਾਂਦਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਹਵਾਵਾਂ ਉਸਨੂੰ ਹਿਲਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀਆਂ। ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਜਿੱਤ ਲਈ ਜੂਝਦੇ, ਤ੍ਰਿਤਾ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਕਦੇ ਹਾਰਦੇ ਨਹੀਂ, ਯਜਨ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਅੱਗੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕਣਵਾਂ ਵਰਗਾ, ਕਣਵਾਂ ਦਾ ਮਿੱਤਰ, ਅੰਦਰੂਨੀ ਤੇ ਬਾਹਰੀ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਤੋਂ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ। ਅੱਗੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਅੱਗੀ ਆਗੂਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਅੱਗੀ ਸਾਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦੇਵੇ। ਸਭ ਤੋਂ ਤਾਕਤਵਰ, ਯੁੱਧ ਯੋਗ, ਉੱਚ ਵੰਸ ਦਾ, ਤਿੰਨ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਾ, ਜਾਤਵੇਦਾਸ ਦਾ ਪਾਲਣਹਾਰ; ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਵੀ ਉਸਦੀ ਤਾਕਤ ਅੱਗੇ ਟਿਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਅਜੈਯ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅੱਗੀ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੇ ਦਾਨੀਆਂ ਨਾਲ, ਸਤਿਕਾਰ ਜੋਗ, ਤਾਕਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸੱਚੇ ਦੋਸਤਾਂ ਵਾਂਗ, ਅਕਾਸ਼ ਦੀ ਚਮਕ ਵਾਂਗ, ਮਨੁੱਖਤਾ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਹਨ। ਹੇ ਤਾਕਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਹਾਨ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬਲਦ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਤੇਰੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਵੀ ਤੇਰੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਾਂਗੇ, ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਲੰਮੀ ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਜੀਵਾਂਗੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅੱਗੀ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਟਿਹਵਿਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ, ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ, ਤੇਰੀ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਤੇਰੇ ਤੇ ਆਗੂਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ; ‘ਵਸ਼ਟ, ਵਸ਼ਟ’ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕੀਤੀ, ‘ਨਮਨ, ਨਮਨ’ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਚਾਰਿਆ। ਇੰਦਰ, ਸੋਮ ਪੀ, ਮਹਾਨ ਤਾਕਤ ਲਈ; ਸੋਮ ਪੀ, ਵੱਡੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ; ਸੋਮ ਪੀ, ਧਨ ਤੇ ਤਾਕਤ ਲਈ; ਮਿੱਠਾ, ਨਿਚੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੋਮ ਪੀ, ਇੰਦਰ, ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋ ਜਾ। ਇੰਦਰ, ਇਸ ਭਰਪੂਰ, ਵਗਦੇ ਸੋਮ ਨੂੰ ਪੀ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ; ਸਾਨੂੰ ਭਲਾਈ ਦੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਲੈ ਆ, ਨੇੜੇ ਆ, ਸਾਨੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਸੁਭਾਗ ਲਿਆ। ਅਕਾਸ਼ ਦਾ ਸੋਮ ਤੈਨੂੰ ਮਸਤ ਕਰੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਨਿਚੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੋਮ ਤੈਨੂੰ ਮਸਤ ਕਰੇ; ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਾਲ ਥਾਂ ਬਣਾਈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਮਸਤ ਕਰੇ। ਇੰਦਰ, ਬਲਦ, ਆਪਣੇ ਦੋ ਪੀਲੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਦੁਹਰੀ ਰੋਕ ਵਾਲੇ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਈ ਹੋਈ ਪੀਣ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਆਵੇ; ਪਸ਼ੂਆਂ ਲਈ, ਨਿਚੋੜੇ ਹੋਏ, ਵਗਦੇ ਮਧੁਰ ਲਈ, ਵੈਰੀ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਬਲਦ ਤਾਕਤ ਪਾਏ। ਤੂੰ ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਦੇ ਤਿੱਖੇ, ਸਾੜਦੇ ਹਥਿਆਰ ਸਾੜ ਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰੱਖਿਆ ਕੱਟ ਦੇ। ਹੇ ਭੀਮ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ—ਜਾ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ। ਇੰਦਰ, ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਤੇ ਤਾਕਤ ਵਧਾ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਂਗ, ਵੈਰੀਆਂ ਵਿਰੁੱਧ; ਸਾਡੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਅਜੇਯ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਧਾ। ਇਹ ਹਵਨ, ਦਾਤਾਰ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਇਸਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸਵੀਕਾਰ, ਰਾਜਾ। ਤੇਰੇ ਲਈ ਸੋਮ ਨਿਚੋੜਿਆ ਗਿਆ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਪਕਾਇਆ ਗਿਆ—ਇੰਦਰ, ਖਾ ਤੇ ਵਗਦੇ ਸੋਮ ਨੂੰ ਪੀ। ਇੰਦਰ, ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਖਾ; ਸਾਡੇ ਲਈ ਪਕਾਇਆ ਤੇ ਨਿਚੋੜਿਆ ਸੋਮ ਸਵੀਕਾਰ। ਅਸੀਂ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਆਰਾਧਨਾ ਕਰਾਂਗੇ—ਯਜਮਾਨ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਣ। ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਤੇ ਅੱਗੀ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਨਦੀ ਵਿਚ ਨੌਕਾ ਚਲਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਇਸ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਧਨ ਦਿੰਦੇ ਤੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਦੇਵਤਾ ਭੁੱਖ ਜਾਂ ਮੌਤ ਨਹੀਂ ਲਿਆਉਂਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਪ੍ਰੇਤ ਉਸਦੇ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦੇ ਜੋ ਖਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਜੋ ਦਿੰਦਾ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਕੋਲ ਧਨ ਨਹੀਂ ਠਹਿਰਦਾ; ਜੋ ਸਾਂਝ ਨਹੀਂ ਪਾਂਦਾ, ਉਸਨੂੰ ਕੋਈ ਸਹਾਰਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਜੋ ਭੁੱਖਿਆਂ, ਪਿਆਸਿਆਂ, ਜਾਂ ਲੋੜਵੰਦ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਦਾ, ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸਹਾਰਾ ਨਹੀਂ ਘਟਦਾ। ਉਹੀ ਸੱਚਾ ਦਾਨੀ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਘਰ ਆਏ ਭੁੱਖੇ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦਿੰਦਾ, ਜੋ ਕਮਜ਼ੋਰਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦਾ। ਉਹ ਸੱਦਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ, ਤੇ ਅਜਨਬੀਆਂ ਨਾਲ ਵੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ। ਉਹ ਦੋਸਤ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਜੋ ਮਦਦ ਮੰਗੇ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਰਹੇ। ਐਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਘਰ ਨਹੀਂ। ਮੌਤ ਵੇਲੇ ਵੀ, ਦਾਤਾਰ ਦੀ ਲੋੜ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਦਿਓ, ਜੋ ਹੇਠਲਾ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ; ਉਹ ਵੱਡਿਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਵੇਖੇ। ਜਿਵੇਂ ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਧਨ ਵੀ ਇੱਕ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸਮਝ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਅਰਥ ਭੋਜਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਇਹ ਉਸਦੀ ਨਾਸ਼ ਹੈ। ਉਹ ਮਿੱਤਰਤਾ ਨਹੀਂ ਪਾਲਦਾ, ਨਾ ਸਾਥੀ ਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਦਿੰਦਾ; ਜੋ ਇਕੱਲਾ ਖਾਂਦਾ, ਉਹ ਪਾਪ ਖਾਂਦਾ ਹੈ। ਹਲਵਾਹੀ ਹਲ ਤਿਆਰ ਕਰਦਾ, ਖੇਤ ਤਿਆਰ ਕਰਦਾ, ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਰਸਤਾ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਹੈ। ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਬੋਲੇ, ਪਰ ਦਾਤਾਰ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਜੋ ਦਿੰਦਾ, ਉਹ ਨਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ। ਇਕ ਪੈਰ ਵਾਲਾ ਦੋ ਪੈਰ ਵਾਲੇ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦਾ, ਦੋ ਪੈਰ ਵਾਲਾ ਤਿੰਨ ਪੈਰ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਪਿੱਛੋਂ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ; ਚਾਰ ਪੈਰ ਵਾਲਾ, ਸਮੂਹ ਵਿੱਚ, ਦੋ ਪੈਰ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਲਾਈਨ ਵਿਚ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਦੋ ਹੱਥ ਵੀ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਦੋ ਮਾਵਾਂ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਦੂਧ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ; ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਜੁੜਵਾ ਵੀ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ, ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਸਾਰੇ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਿਗਵੈਦਿਕ ਗਿਆਨ ਦੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਵਿਚ, ਕਰਮ, ਦਾਨ, ਮਿੱਤਰਤਾ, ਤੇ ਯਜਨਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸਦਾ ਸਥਾਪਿਤ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।