ਇਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪਾਣੀਆਂ ਨੇ ਦੂਰੇ-ਦੂਰ ਤੱਕ ਆਪਣਾ ਰਾਹ ਪਾਇਆ। ਇਹ ਪਾਣੀਆਂ ਕਿੱਥੋਂ ਨਿਕਲੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਕਿੱਥੇ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੱਧ ਭਾਗ ਤੇ ਅੰਤ ਕਿੱਥੇ ਹੈ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਅਜੇ ਵੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਨਦੀ ਨੂੰ ਇਕ ਸੰਪ ਨੇ ਜਕੜ ਲਿਆ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤ ਕੀਤਾ। ਜਿਹੜੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋਣੀ ਚਾਹੁੰਦੀਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਗ ਪਈਆਂ; ਪਰ ਜਿਹੜੀਆਂ ਰੋਕੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕੀਆਂ। ਇਹ ਨਦੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਕੇ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਿੰਧੂ ਵੱਲ ਵਧੀਆਂ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਪੁਰਾਣੀ ਰੁਕਾਵਟ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀ, ਰਸਤੇ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੇ। ਪੁਰਾਤਨ ਧਰਤੀ ਦੀਆਂ ਦੌਲਤਾਂ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਕਿਰਪਾਲੂ ਦਾਤਾਂ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ ਗਈਆਂ। ਇੰਦਰ ਲਈ ਸੋਮ ਰਸ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਉਹ ਸਵੇਰੇ ਦੇ ਯਜ੍ਯ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਪਹਿਲੀ ਚੁਸਕੀ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਵੀਰ ਇੰਦਰ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜੇਤਣ ਲਈ ਤੂੰ ਆਨੰਦ ਮਾਣ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਵੱਡਿਆਈਆਂ ਗਾਉਂਦੇ ਹਾਂ। ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਤੋਂ ਵੀ ਤੇਜ਼ ਰਥ ਤੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਆ, ਸੋਮ ਪੀ। ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਤੇਜ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਲੈ। ਸਾਡੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਬੈਠ ਕੇ ਆਨੰਦ ਮਾਣ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵੀ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ। ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰੀ ਭੋਜਨ ਤੇ ਆ। ਤੂੰ, ਇੰਦਰ, ਜੋ ਸਦਾ ਸੋਮ ਪੀ ਕੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਆਇਆ ਹੈ, ਵੱਡੇ ਅਦਭੁਤ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਦਾਤਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇਰੇ ਲਈ ਜਾਗਦੀ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਲਈ ਸੋਮ ਰਸ ਨਿਚੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪਿਆਲਾ ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਸੌ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ, ਸੋਮ ਪੀ। ਇਹ ਬੁਲਾਵਾ ਮਿੱਠਾਸ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਕਈ ਲੋਕ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਹਵਨ ਲੈ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਪੁਕਾਰਦੇ ਹਨ। ਸਾਡੀਆਂ ਇਹ ਮਿੱਠੀਆਂ ਸੋਮ ਰਸ ਦੀਆਂ ਚੜ੍ਹਾਵਾਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹਨ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪੁਰਾਣੇ ਵਿਅਰਥ ਤੇ ਵੱਡੇ ਕਰਤੱਬ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਇੰਦਰ। ਤੇਰੇ ਗੁੱਸੇ ਨੇ ਪੱਥਰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਤੇ ਗਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਹੋਸਤਾਂ ਵਿਚ ਬੈਠ, ਹੇ ਹੋਸਤਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ। ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਗਿਆਨਵਾਨ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਹੇ ਮਹਾਨ; ਮਘਵਨ, ਚੰਗਾ ਭਜਨ ਗਾ। ਸਾਨੂੰ, ਹੇ ਮਘਵਨ, ਆਪਣੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਵੇਖ। ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਸਾਡੀ ਜਿੱਤ ਕਰ, ਤੇ ਧਨ ਸਾਡਾ ਹਿੱਸਾ ਕਰ—even ਜਿਹੜੇ ਆਹੁਤੀ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ। ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਉਹ ਸੋਮ ਪੀ ਕੇ ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਅਤੇ ਬਲ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਥਾਮਿਆ, ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰਸ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ। ਇੰਦਰ ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਬਣੇ। ਜਦ ਤੂੰ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ, ਸੰਪ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਲੜਾਈ ਲਈ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਸਾਰੇ ਮਰੁਤ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਹੋ ਗਏ, ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਵਧੀ। ਜਨਮ ਤੇ ਹੀ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਪੱਥਰ ਚੀਰ ਕੇ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਛੁਡਾਇਆ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਯਜ੍ਯ ਵਿੱਚ ਅਗਵਾਈ ਕੀਤੀ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਲੋਹੇ ਦੀ ਵਜ੍ਰ ਫੜੀ, ਜੋ ਮਿਤ੍ਰ, ਵਰੁਣ ਅਤੇ ਉਪਾਸਕ ਲਈ ਵਰਤੋਂਯੋਗ ਸੀ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਦੂਰ-ਦੇਖਣ ਵਾਲੇ ਮਹਾਨ ਕੰਮ ਇੱਥੇ ਗਾਏ ਗਏ। ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਜਕੜਨ ਵਾਲੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਸਥਾਪਤ ਹੋ ਗਈ। ਇੰਦਰ, ਜਦ ਤੂੰ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਤੇਰੀ ਮਰਦਾਨਗੀ ਵਧਾਈ। ਤੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਭੁੱਖਿਆਂ ਲਈ ਭੋਜਨ ਲੈ ਆਇਆ। ਆਓ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸ਼ਬਦਾਂ, ਭਜਨਾਂ ਤੇ ਮਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਇਹ ਦੋਸਤੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰੀਏ। ਇੰਦਰ, ਜੋ ਸ਼ੋਰ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਚਲਾਕਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਦਾਤਾਂ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈਂ; ਸਾਡੀਆਂ ਸਤੁਤੀਆਂ ਆਪਣੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਦੇ। ਸਾਨੂੰ ਸੁਖੀ ਰਸਤੇ ਦੇ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਅੱਜ ਸਾਨੂੰ ਵਿਸ਼ਾਲ ਤੇ ਡੂੰਘਾ ਆਸ਼ਰਾ ਦਿੱਲ। ਯਜ੍ਯ ਦੀਆਂ ਤਪਤ ਆਹੁਤੀਆਂ ਤਿੰਨ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਈਆਂ। ਮਾਤਰਿਸ਼ਵਾਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਸੰਦ ਬਣ ਗਿਆ। ਅਕਾਸ਼ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਵਾਂ, ਦਾਨ ਦੇ ਇੱਛਾਵਾਨ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਗਈਆਂ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਸੂਰਜ, ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ। ਤਿੰਨ ਨਾਸਕ ਦੇਵੀਆਂ ਹਵਨ ਕੁੰਡ ਉੱਤੇ ਹਾਜ਼ਰ ਹਨ; ਲੰਬੇ ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ ਅੱਗ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਗੁਪਤ ਆਧਾਰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ, ਜੋ ਦੂਰ ਤੇ ਲੁਕਵੇਂ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਇੱਕ ਨੌਜਵਾਨ ਸੁੰਦਰ ਕੁੜੀ, ਚਾਰ ਜੂੜੀਆਂ ਵਾਲੀ, ਘੀ ਦੀ ਮਾਯਾ ਵਾਲੀ, ਕਰਮ ਤਿਆਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਉੱਤੇ ਦੋ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਪੰਛੀ ਬੈਠੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹਿੱਸਾ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਕੀਤਾ। ਇੱਕ ਚਮਕਦਾਰ ਪੰਛੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਨਾਲ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਵੇਖਿਆ; ਮਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਮਾਂ ਨੂੰ। ਗਿਆਨੀ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਚਮਕਦਾਰ ਪੰਛੀ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਵਰਣਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਇੱਕ ਹੀ ਹੈ। ਉਹ ਯਜ੍ਯ ਵਿੱਚ ਛੰਦ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸੋਮ ਦੇ ਬਾਰਾਂ ਪਿਆਲਿਆਂ ਦੀ ਮਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਛੱਤੀ ਤੇ ਚਾਰ, ਫਿਰ ਬਾਰਵੀਂ ਪਿਆਲੀ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਪਦੇ ਹਨ। ਗਿਆਨੀਆਂ, ਯਜ੍ਯ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਰਿਕ ਤੇ ਸਾਮਨ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਰਥ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਚੌਦ੍ਹਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀ ਸੱਤ ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਕੌਣ ਇੱਥੇ ਉਹ ਰਾਹ ਦੱਸੇਗਾ, ਜਿਸ ਰਾਹੀ ਉਹ ਸੋਮ ਪੀਂਦੇ ਹਨ? ਪੰਦਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਉਸ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵਰਗਾ ਵਿਸ਼ਾਲ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ ਹੈ; ਜਿੱਥੇ ਤੱਕ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਉਥੇ ਤੱਕ ਬੋਲੀ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਕੌਣ ਗਿਆਨੀ ਛੰਦਾਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ? ਕੌਣ ਬੋਲੀ ਨੂੰ ਯਜ੍ਯ ਦੇ ਆਸਨ ਤੱਕ ਲੈ ਗਿਆ? ਕੌਣ ਉਹ ਅੱਠਵਾਂ ਹੈ, ਜੋ ਸੱਚ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ? ਕੌਣ ਇੰਦਰ ਦੇ ਦੋ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ? ਕੁਝ ਧਰਤੀ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਰਥ ਦੇ ਜੋੜਾਂ 'ਤੇ ਖੜੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਵੰਡਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਯਮ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਚਮਕਦਾਰ, ਨੌਜਵਾਨ ਪੰਛੀ ਦੀ ਛਾਤੀ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਕੋਲ ਖੁਰਾਕ ਲਈ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਅਵਿਵਾਹਿਤ ਨੇ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਪਾਲਿਆ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਵੱਡਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣਾ ਮਿਸ਼ਨ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਗੀ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਭੋਜਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜੋ ਨੌਜਵਾਨ ਹੋ ਕੇ ਲੱਕੜਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਾੜਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨਾਲ, ਖੁਦ-ਚੁਣਿਆ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਸੁੱਕੀ ਘਾਹ ਉੱਤੇ ਬਲਦ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਇੰਦੁ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਲਈ ਨਿਚੋੜਿਆ ਗਿਆ, ਪੱਥਰ ਵਾਂਗ ਅਡਿੱਗ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰੀਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਲਹਿਰਾਂ ਮਾਰਦਾ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ, ਵੱਡੀ ਇਛਾ ਵਾਲਾ, ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਤੁਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ, ਭਾਵੇਂ ਪੁਰਾਣਾ ਹੋਵੇ, ਕਦੇ ਵੀ ਥੱਕਦਾ ਨਹੀਂ, ਹਵਾ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ। ਮਹਾਂਬਲੀ ਯੋਧਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਜਿੱਤ ਲਈ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਟ੍ਰਿਤਾ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਕਦੇ ਹਾਰਦੇ ਨਹੀਂ, ਸਦਾ ਯਜ੍ਯ ਲਈ ਉਤਮ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਅੱਗੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਕੰਵਾਂ ਦਾ ਮਿੱਤਰ, ਅੰਦਰੂਨੀ ਤੇ ਬਾਹਰੀ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਅੱਗੇ ਮਜ਼ਬੂਤ; ਅੱਗੀ, ਜੋ ਸਤੁਤੀ ਕਰੇ, ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਅੱਗੀ ਅਗਵਾਈਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਿਆਉਣ। ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ, ਉੱਚ ਕੁਲ ਦਾ, ਤਿੰਨ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦਾ, ਜਾਤਵੇਦਾਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ; ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਠਹਿਰ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਅਜੇਹਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅੱਗੀ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੇ ਦਾਤਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਸਤਿ-ਪੁੱਤਰ, ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ, ਉੱਚਾਈ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੋਸਤ ਵਾਂਗ, ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਵਾਂਗ, ਮਨੁੱਖਤਾ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ।