ਇਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ—ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਦੋ ਮਾਵਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ—ਸੁੰਦਰ ਅਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਇਹ ਕਲਾ ਤਵਸ਼ਟਰ ਦੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਰਚਿਆ। ਅੱਜ, ਪੁਰੋਹਿਤ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ, ਉਸ ਪਰਮ ਦੇਵ ਤਵਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਯਜਮਾਨ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੈਵਤਿਆਂ ਲਈ ਅਰਪਣਾਂ ਨੂੰ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਠੀਕ ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਭੇਜਿਆ। ਜੰਗਲ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅੱਗ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਅਗਨੀ ਨੇ, ਜੋ ਦਿਲਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮਧੁਰ ਘੀ ਨਾਲ ਭੋਗ ਚੱਖਿਆ। ਅਗਨੀ, ਜੋ ਇੱਕ ਹੀ ਸਮੇਂ ਜਨਮਿਆ ਸੀ, ਨੇ ਯਜਨਾ ਦਾ ਮਾਪ ਲਿਆ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦਿਆਂ, ਪੁਰੋਹਿਤ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਸੱਚੀ ਬੋਲੀ ਵਿੱਚ 'ਸਵਾਹਾ' ਨਾਲ ਭੋਗ ਦਿਵਾਇਆ। ਇਸ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਹਰ ਇੱਕ ਦੀ ਸੋਚ ਜਿਵੇਂ ਉੱਭਰੀ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੱਚੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਹੀਰੋ ਹੈ, ਗਾਇਕ ਹੈ, ਗਿਆਨ ਦਾ ਜਾਣਨਹਾਰ ਹੈ। ਸੱਚ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ, ਸੱਚ ਦੇ ਆਸਨ ਤੋਂ ਚਮਕ ਉਠੀ। ਘਰ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਜੋ ਬਲਵਾਨ ਬਲਦ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਗਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਆਇਆ। ਉਹ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਉੱਠਿਆ, ਗੂੰਜਿਆ, ਅਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰ ਗਿਆ। ਇੰਦਰ, ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ, ਅੰਗਿਰਸਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਤ, ਮਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਨਿਯਮ ਸਥਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਕਈ ਖੇਤਰ ਖੋਲ੍ਹੇ, ਅਤੇ ਸੱਚ ਦੀ ਨੀਂਹ ਨੂੰ ਮਜਬੂਤ ਕੀਤਾ। ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਹੱਦ ਪਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਥਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੁਸ਼ਣਾ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਫੈਲਾਇਆ, ਆਪਣੇ ਸਥੰਭ ਨਾਲ ਆਧਾਰ ਨੂੰ ਉਭਾਰਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਜੋ ਅਧਰਮੀ ਜਾਦੂਗਰ ਸੀ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਲ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਤੋੜਿਆ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਬਣਿਆ। ਯਦੂਆਂ ਦੇ ਝੰਡੇ, ਜੋ ਸੁਵੇਰੇ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਸਨ, ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ। ਜਦੋਂ ਨਕਸ਼ਤ੍ਰ ਦਿੱਸਿਆ, ਉਹ ਆਸਮਾਨ ਵਾਂਗ ਸੀ—ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਕਿ ਉਹ ਕਿੱਥੋਂ ਆਇਆ, ਨਾ ਹੀ ਇਹ ਕਿ ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ। ਉਹ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਨਦੀਆਂ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਦੂਰ ਚਲੀ ਗਈਆਂ ਸਨ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਰੋਤ, ਆਧਾਰ, ਮੱਧ ਅਤੇ ਅੰਤ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਅਜਿਹੇ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਹੌਲੀ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਨਦੀਆਂ, ਜੋ ਸਰਪ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਛੁਟ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਗਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਜੋ ਛੁਟਕਾਰਾ ਚਾਹੁੰਦੀਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਪਰ ਜੋ ਰੋਕੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਨਾ ਹੋ ਸਕੀਆਂ। ਸਾਰੀਆਂ ਨਦੀਆਂ, ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਸਿੰਧੂ ਵੱਲ ਦੌੜੀਆਂ। ਪੁਰਾਣੀ ਰੁਕਾਵਟ ਨੂੰ ਰਸਤਾ ਖੋਲ੍ਹਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੀਆਂ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਦੌਲਤਾਂ ਅਰਾਮ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਜਦ ਕਿ ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਈ ਦਇਆਲੂ ਦਾਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਇੰਦਰ, ਸਵੇਰੇ ਦੀ ਸੋਮ ਰਸ ਦੀ ਪਿਆਸ ਨਾਲ, ਯਜਮਾਨਾਂ ਦੇ ਅਰਪਣ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਥ ਤੇ, ਜੋ ਸੋਚ ਤੋਂ ਵੀ ਤੇਜ਼ ਹੈ, ਸੋਮ ਪੀਣ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਘੋੜੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਦੌੜਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਬਲਦ ਵਾਂਗ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਤੇ ਰੌਣਕ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ ਛੂਹਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਬੈਠ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ, ਆਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵੀ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਿਆਰੀ ਭੋਜਨ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਸਦਾ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਮਹਾਨ ਕੰਮ ਕੀਤੇ, ਅਤੇ ਸੋਮ ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਨਿਚੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਪਾਤਰ ਉਸ ਲਈ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੋਮ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਮਧੁਰਤਾ ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਕਈ ਲੋਕ, ਕਈ ਜਨ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਸੱਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਾਡੀਆਂ ਮਧੁਰਤਮ ਅਰਪਣਾਂ ਉਸ ਲਈ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਮਹਾਨ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਹੁਣ ਵਰਣਨ ਕਰਾਂਗਾ—ਉਸ ਦੀ ਅਥਾਹ ਕ੍ਰੋਧ ਨੇ ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਚੀਰਿਆ ਅਤੇ ਗਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਬਿਨਾ, ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਮਘਵਾਨ, ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਰੱਖ, ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਾਡੀ ਜਿੱਤ ਯਕੀਨੀ ਕਰ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਅਰਪਣ ਨਾ ਵੀ ਕਰੇ, ਤਦ ਵੀ ਸਾਨੂੰ ਦੌਲਤ ਵਿਚ ਹਿੱਸਾ ਦੇ। ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਉਹ ਸੋਮ ਪੀ ਕੇ ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਵੀ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਉਹ ਮਹਾਨਤਾ ਝਲਕਾਈ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਬਣਿਆ। ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਸੱਪ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਲਈ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਤਾਂ ਮਰੁਤਾਂ ਨੇ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਵਧਾਇਆ। ਉਸ ਦੇ ਜਨਮ ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਛੁਡਾਇਆ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਥਾਪਿਆ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਅਗਵਾਈ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਲੋਹੇ ਦਾ ਵਜਰ ਫੜਿਆ, ਜੋ ਮਿਤ੍ਰ, ਵਰੁਣ ਅਤੇ ਉਪਾਸਕ ਲਈ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਸੀ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਸਭ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ। ਉਹ ਪਹਿਲੇ ਮਹਾਨ ਕੰਮ, ਜਦ ਦੋ ਵੱਡੇ ਵਿਰੋਧੀ ਟਕਰਾਏ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਹਨੇਰਾ ਮਿਟਾ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ, ਸੋਮ ਭਰੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਮਰਦਾਨਗੀ ਵਧਾਈ। ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਥਾਪੀ ਗਈ, ਅਤੇ ਉਹ ਪਿਆਸਿਆਂ ਲਈ ਭੋਜਨ ਲੈ ਆਇਆ। ਸਾਡੀਆਂ ਦੋਸਤੀ ਭਰੀਆਂ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾਵਾਂ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਸੱਚਿਆਂ ਦੀ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਬਹੁਤੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਸਾਡੀਆਂ ਸਤਿਕਾਰ ਭਰੀਆਂ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨੂੰ ਮੰਜ਼ਿਲ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾ। ਸਾਨੂੰ ਆਸਾਨ ਰਸਤੇ ਦੇ, ਅਤੇ ਅੱਜ ਸਾਨੂੰ ਵਿਸ਼ਾਲ ਤੇ ਗਹਿਰੀ ਸ਼ਰਨ ਦਿਓ। ਯਜਨਾ ਦੀਆਂ ਗਰਮ ਅਰਪਣਾਂ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਫੈਲ ਗਈਆਂ। ਮਾਤਰਿਸ਼ਵਾਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਮੋੜਿਆ। ਅਸਮਾਨ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ, ਦੇਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਗੀਆਂ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਸੂਰਜ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ। ਤਿੰਨ ਵਿਨਾਸ਼ਕਾਰੀ ਦੇਵੀਆਂ ਵੇਦੀਆਂ ਉੱਤੇ ਹਾਜ਼ਰ ਹਨ। ਲੰਮੀ ਸੁਣਨ ਵਾਲੀਆਂ ਅੱਗਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੀਆਂ ਹਨ। ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੁਪਤ ਆਧਾਰ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ, ਜੋ ਦੂਰ ਤੇ ਲੁਕੀਆਂ ਰੀਤਾਂ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਇੱਕ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ, ਚਾਰ ਚੋਟੀ ਵਾਲੀ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਘੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਰਸਮਾਂ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਉੱਤੇ, ਦੋ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਪੰਛੀ ਬੈਠੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹਿੱਸਾ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਪੰਛੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਸ਼ੁੱਧ ਮਨ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਵੇਖਿਆ। ਮਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਵੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਪੁਕਾਰਿਆ। ਗਿਆਨੀ, ਰਿਸ਼ੀ, ਆਪਣੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਇੱਕ ਪੰਛੀ ਨੂੰ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਵਰਣਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਛੰਦਾਂ ਨੂੰ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸੋਮ ਦੇ ਬਾਰਾਂ ਪਾਤਰ ਮਾਪਦੇ ਹਨ। ਛੱਤੀ ਅਤੇ ਚਾਰ ਛੰਦਾਂ ਨੂੰ ਰੱਖ ਕੇ, ਫਿਰ ਬਾਰਵੀਂ ਛੰਦ ਨੂੰ ਜੋੜਦੇ ਹਨ। ਗਿਆਨੀਆਂ, ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਰਿਕ ਅਤੇ ਸਾਮਨ ਨਾਲ ਰਥ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਚੌਦਾਂ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀ ਸੱਤ-ਗੁਣਾ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਧਾਰ ਵੱਲ ਜਾਣ ਦਾ ਰਸਤਾ ਦੱਸੇ, ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਨਿਚੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੋਮ ਪੀਦੇ ਹਨ?