ਇਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਹੋਏ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਮੁੜ ਉਸਦੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਕੀਤਾ। ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਵੀ ਧਰਮ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਨਾਰੀ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਪਤੀ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਾਇਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਮੁੜ ਆ ਗਈ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਹ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ, ਸਭ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਅਨਾਜ ਦਾ ਅਨੰਦ ਮਾਣਿਆ ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਸੂਕਤ ਗਾਇਆ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਅੱਗ, ਜਾਤਵੇਦਸ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ। ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਯਜਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਾਤਵੇਦਸ ਨੇ ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸੁਨੇਹਾ ਲੈ ਜਾਣ ਵਾਲਾ, ਗਿਆਨੀ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਹੈ। ਤਨੂਨਪਾਤ, ਜੋ ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਤੁਰਦਾ ਹੈ, ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਵਾਲਾ, ਸਾਡੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਸਾਡੀ ਯਜਨਾ ਕਬੂਲ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਰਸਮ ਨੂੰ ਸਫਲ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਅੱਗ, ਜੋ ਵਡਿਆਈ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਹੈ, ਵਸੂਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਹਾਨ ਯਾਜਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਸਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੁਸ਼ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਵਿਛਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਘਰ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਅਸਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਅਦਿਤੀ ਲਈ ਸੁਖਦਾਇਕ ਥਾਂ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚਮਕਦਾਰ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅਸਨ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਛਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਤਨੀਆਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਲਈ ਸਜਦੀਆਂ ਹਨ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੱਡੇ, ਸਭ ਨੂੰ ਸਮੇਟਣ ਵਾਲੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਸੁਗਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਜਾਗਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ਼ਾ ਅਤੇ ਰਾਤ ਇਕਠੇ ਆਪਣੇ ਅਸਨ ਤੇ ਬੈਠ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਾਲੀਆਂ, ਵੱਡੀਆਂ ਅਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਆਪਣੀ ਚਮਕਦਾਰ ਸੋਭਾ ਪਹਿਨਦੀਆਂ ਹਨ। ਦੇਵੀ ਯਾਜਕ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਅਤੇ ਵਾਕਯੋਗ ਹਨ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਯਜਨਾ ਦੀ ਮਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਕਵੀਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ ਪੁਰਾਤਨ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨੂੰ ਵਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਭਾਰਤੀ, ਇਲਾ ਅਤੇ ਸਰਸਵਤੀ — ਇਹ ਤਿੰਨੋ ਦੇਵੀਆਂ — ਸਾਡੀ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਬੈਠਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ, ਅਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ — ਦੋ ਮਾਵਾਂ — ਨੂੰ ਸਜਾਇਆ, ਅੱਜ, ਯਾਜਕ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਤਵਸ਼ਟਰ ਲਈ ਯਜਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਯਥਾ ਕ੍ਰਮ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਹੋਮ ਸਮਗਰੀ ਭੇਜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਅਰਨਯਾਨੀ ਪਤੀ, ਅੱਗ, ਮਿੱਠੇ ਮੱਖਣ ਅਤੇ ਘੀ ਨਾਲ ਹੋਮ ਦਾ ਅਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ। ਅੱਗ, ਜੋ ਇੱਕ ਹੀ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਮਾਪਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਯਾਜਕ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਸੱਚੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ, ਦੇਵਤੇ ‘ਸ੍ਵਾਹਾ’ ਆਖ ਕੇ ਹੋਮ ਦਾ ਰਸ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਸਭ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, "ਹੇ ਸੋਚਣ ਵਾਲਿਓ, ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰੋ। ਆਓ, ਅਸੀਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੱਚੇ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਰੀਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮਹਾਨ, ਗਾਇਕ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਦਾ ਜਾਣਨਹਾਰ ਹੈ।" ਸਤਿ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ, ਸਤਿ ਦੇ ਅਸਨ ਤੋਂ ਚਮਕਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਬਲਵਾਨ, ਘਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਜੋਰ ਨਾਲ ਉਠਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਖੇਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੰਡਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ, ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ, ਸੂਰਜ ਲਈ ਰਸਤਾ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਕੁਝ ਅਟੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ, ਅਕਾਸ਼ ਦਾ ਅਤੇ ਅਦਿਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅੰਗੀਰਸਾਂ ਨੇ ਉਸਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਮਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਨਿਯਮ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤੇ। ਉਹ ਨੇ ਕਈ ਖੇਤਰਾਂ ਨੂੰ ਫੈਲਾਇਆ ਅਤੇ ਸੱਚਾਈ ਦੀ ਨੀਂਹ ਰੱਖੀ। ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਮਾਪ ਪਤਾ ਹੈ। ਉਹ ਹਰ ਥਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸ਼ੁਸ਼ਣ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਵੱਡਾ ਅਕਾਸ਼ ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਫੈਲਾਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਤੰਭ ਨਾਲ ਆਧਾਰ ਨੂੰ ਟਿਕਾਇਆ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਜੋ ਅਧਰਮੀ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਬਹਾਦਰੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਯਦੂਆਂ ਦੇ ਝੰਡੇ, ਉਸ਼ਾ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਚਮਕ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਲੱਭਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਤਾਰਾ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਕਿ ਉਹ ਕਿਥੋਂ ਆਇਆ ਜਾਂ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ। ਪੁਰਾਤਨ ਜਲਾਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਨਾਲ ਦੂਰ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸਰੋਤ, ਨੀਂਹ, ਮੱਧ ਅਤੇ ਅੰਤ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਇਹ ਅਣਜਾਣ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਨਦੀਆਂ, ਜੋ ਸਰਪ ਨੇ ਫੜ ਰੱਖੀਆਂ ਸਨ, ਛੁਟ ਗਈਆਂ। ਫਿਰ ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਜੋ ਛੁਟਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋਈਆਂ, ਪਰ ਜੋ ਰੋਕੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਨਾ ਹੋ ਸਕੀਆਂ। ਸਾਰੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਿੰਧੂ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਈਆਂ। ਪੁਰਾਣੀ ਰੁਕਾਵਟ ਇੰਦਰ ਨੇ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀ। ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਧਰਤੀ ਦੀਆਂ ਦੌਲਤਾਂ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਕਰ ਗਈਆਂ, ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਕਿਰਪਾਵਾਨ ਚੀਜ਼ਾਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਦਿਤੀਆਂ। ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਸਵੇਰੇ ਸੋਮਾ ਪੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰਾ ਪਹਿਲਾ ਪਿਆਲਾ ਸਵੇਰ ਵਲੇ ਹੀ ਹੈ। ਤੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ। ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਸੂਕਤਾਂ ਨਾਲ ਗਾਂਦੇ ਹਾਂ। ਆਪਣੇ ਸੋਚ ਤੋਂ ਵੀ ਤੇਜ਼ ਰਥ ਤੇ ਆ, ਤੇਰੀ ਬੈਲੀਆਂ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਦੌੜਣ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਬਲਵਾਨ ਹੋ ਕੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈਂ। ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਅਤੇ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸੋਹਣੇ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾ। ਸਾਡੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਬੈਠ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ। ਇੰਦਰ, ਤੇਰੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਵੀ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇ। ਆਪਣੇ ਪਿਆਰਿਆਂ ਨਾਲ, ਰਸ ਭੋਗਣ ਆ। ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਸੋਮਾ ਨਿਤ ਨਵੀਂ ਤਾਕਤ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਪਿਆਲਾ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਪੀ ਲੈ। ਸਾਡਾ ਸੱਦਾ ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਮਸਤ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਇੰਦਰ, ਅਨੇਕ ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਸੱਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਾਡੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਸੋਮਾ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹਨ—ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪੁਰਾਣੇ ਮਹਾਨ ਕੰਮ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਇੰਦਰ। ਤੇਰੀ ਅਥਾਹ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਚੀਰਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ। ਰੱਬਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿਚ, ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੈਂ। ਤੇਰੇ ਬਿਨਾਂ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਸਾਡੀ ਰਾਖੀ ਕਰ, ਸਾਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਜਿੱਤ ਬਖ਼ਸ਼, ਤੇ ਧਨ ਵੀ ਦੇ, ਭਾਵੇਂ ਅਸੀਂ ਯਜਨਾ ਨਾ ਵੀ ਕਰੀਏ। ਅਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਉਸਦੀ ਤਾਕਤ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਉਹ ਸੋਮਾ ਪੀ ਕੇ ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਵੀ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਧਾਰਿਆ, ਮਿੱਠਾ ਰਸ ਫੜਿਆ। ਫਿਰ ਇੰਦਰ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬਣ ਗਿਆ। ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ, ਸਰਪ, ਵਿਰੁੱਧ ਜੰਗ ਲਈ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਮਰੁਤਾਂ ਨੇ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਵਧਾਈ। ਜਨਮ ਤੇ ਹੀ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਪੱਥਰ ਚੀਰ ਕੇ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਜੋਰ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਟਿਕਾਇਆ। ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਅਗਵਾਈ ਕੀਤੀ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਲੋਹੇ ਦਾ ਵਜਰ ਫੜਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਿਤ੍ਰ, ਵਰੁਣ ਅਤੇ ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਇਹ ਮਹਾਨ ਕੰਮ, ਜੋ ਦੂਰ ਤੱਕ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਵਡਿਆਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਉਸਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੀ। ਇਹ ਪਹਿਲੇ ਵਿਰਲੇ ਕੰਮ, ਜਦ ਦੋ ਮਹਾਨਤਾ ਲਈ ਲੜੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਸੁੱਟਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੱਚਾਈ, ਯਜਨਾ, ਤੇ ਮਹਾਨਤਾ ਦੇ ਰਸਤੇ, ਦੇਵਤੇ, ਰਾਜੇ, ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ—all ਮਿਲ ਕੇ ਧਰਮ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਵਰਗੇ ਮਹਾਨ ਦੀਵਤਿਆਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਦਾ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤ ਕਰਕੇ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੱਚਾਈ ਅਤੇ ਆਨੰਦ ਫੈਲਾਉਂਦੇ ਹਨ।